حضرت ادریس علیه‌السلام
۲۹ حدیث
احادیثی که از «حضرت ادریس علیه‌السلام» نقل شده‌اند
سعد السعود:في سُنَنِ إدريسَ عليه السلام: إنَّ اللّهَ لَمّا أحَبَّ عِبادَهُ وَهَبَ لَهُمُ العَقلَ، وَاختَصَّ أنبِياءَهُ وأولِياءَهُ بِروحِ القُدُسِ. ۱
سعد السعود:در سُنَن ادريس عليه السلام آمده است: تحقيقا چون خداوند، بندگانش را دوست داشت، به آنان خرد بخشيد و روح القدس را ويژه پيامبران و اولياى خود قرار داد.
۱.سعد السعود: ص 39 عن إبراهيم بن هلال الصابئ، بحار الأنوار: ج 11 ص 283 ح 11.
في صُحُفِ إدريسَ عليه السلام:اِعمَلوا واستَيقِنوا أنَّ تَقوَى اللّهِ هِيَ الحِكمَةُ الكُبرى ۱.
در كتابهاى ادريس عليه السلام آمده است:عمل كنيد و يقين داشته باشيد كه تقواى الهى، بزرگترين حكمت است.
۱.سعد السعود: 39، البحار: 11 / 283 / 11 وفيه «اعلموا» بدل «اعملوا».
سعد السعود:مِن سُنَنِ إدريسَ عليه السلام: إذا دَخَلتُم فِي الصِّيامِ طَهِّروا نُفوسَكُم مِن كُلِّ دَنَسٍ ونَجَسٍ، وصوموا للّهِِ بِقُلوبٍ خالِصَةٍ صافِيَةٍ مُنَزَّهَةٍ عَنِ الأَفكارِ السَّيِّئَةِ وَالهَواجِسِ المُنكَرَةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ يحيس القُلوبَ اللَّطِخَةَ وَالنِّيّاتِ المَدخولَةَ، ومَعَ صِيامِ أفواهِكُم مِنَ المَآكِلِ فَلتَصُم جَوارِحُكُم مِنَ المَآثِمِ؛ فَإِنَّ
اللّهَ لا يَرضى عَنكُم أن تَصوموا مِنَ المَطاعِمِ فَقَط، لكِن مِنَ المَناكيرِ كُلِّها وَالفَواحِشِ بِأَسرِها. ۱
سعد السعود:از سنّت هاى ادريس عليه السلام است كه: «چون وارد روزه شديد، جان هايتان را از هر آلودگى و پليدى اى پاك سازيد، و با دل هاى خالص، صاف و پاك از انديشه هاى بد و خطوراتِ ناپسند، براى خدا روزه بگيريد؛ همانا خداوند، دل هاى آلوده و نيّت هاى خراب را تباه مى سازد. و همراه با روزه بودنِ دهان هايتان از خوردنى ها، اعضايتان هم از گناهان، روزه باشند؛
چرا كه خداوند از اين كه تنها از غذاها روزه دار باشيد، از شما خشنود نمى شود؛ ليكن از همه زشتى ها و ناپسندى ها پرهيز كنيد».
۱.سعد السعود: ص 39، بحار الأنوار: ج 96 ص 293 ح 17 وج 11 ص 283 ح 11.
سعد السعود:مِن سُنَنِ إدريسَ عليه السلام: إذا دَخَلتُم فِي الصِّيامِ طَهِّروا نُفوسَكُم مِن كُلِّ دَنَسٍ ونَجَسٍ، وصوموا للّهِِ بِقُلوبٍ خالِصَةٍ صافِيَةٍ مُنَزَّهَةٍ عَنِ الأَفكارِ السَّيِّئَةِ وَالهَواجِسِ المُنكَرَةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ يحيس ۱ القُلوبَ اللَّطِخَةَ وَالنِّيّاتِ المَدخولَةَ، ومَعَ صِيامِ أفواهِكُم مِنَ المَآكِلِ فَلتَصُم جَوارِحُكُم مِنَ المَآثِمِ؛ فَإِنَّ اللّهَ لا يَرضى عَنكُم أن تَصوموا مِنَ المَطاعِمِ فَقَط، لكِن مِنَ المَناكيرِ كُلِّها وَالفَواحِشِ بِأَسرِها. ۲
سعد السعود:از سنّت هاى ادريس عليه السلام است كه: «چون وارد روزه شديد، جان هايتان را از هر آلودگى و پليدى اى پاك سازيد، و با دل هاى خالص، صاف و پاك از انديشه هاى بد و خطوراتِ ناپسند، براى خدا روزه بگيريد؛ همانا خداوند، دل هاى آلوده و نيّت هاى خراب را تباه مى سازد. و همراه با روزه بودنِ دهان هايتان از خوردنى ها، اعضايتان هم از گناهان، روزه باشند؛ چرا كه خداوند از اين كه تنها از غذاها روزه دار باشيد، از شما خشنود نمى شود؛ ليكن از همه زشتى ها و ناپسندى ها پرهيز كنيد».
مصباح المتهجّد:ويَدعو أيضا فِي السَّحَرِ بِدُعاءِ إدريسَ عليه السلام ۱:
سُبحانَكَ لا إلهَ إلاّ أنتَ يا رَبَّ كُلِّ شَيءٍ ووارِثَهُ، يا إلهَ الآلِهَةِ الرَّفيعَ في جَلالِهِ، يا أللّهُ المَحمودُ في كُلِّ فِعالِهِ، يا رَحمانَ كُلِّ شَيءٍ وراحِمَهُ، يا حَيُّ حينَ لا حَيَ في دَيمومَةِ مُلكِهِ وبَقائِهِ، يا قَيّومُ فَلا يَفوتُ شَيئا عِلمُهُ ولا يَؤودُهُ، يا واحِدُ الباقي أوَّلَ كُلِّ شَيءٍ وآخِرَهُ، يا دائِمُ بِغَيرِ فَناءٍ ولا زَوالٍ لِمُلكِهِ، يا صَمَدا مِن غَيرِ شَبَهٍ ولا شَيءَ كَمِثلِهِ، يا بارُّ ولا شَيءَ كُفوُهُ ولا مُدانِيَ لِوَصفِهِ، يا كَبيرُ أنتَ الَّذي لا تَهتَدِي القُلوبُ لِعَظَمَتِهِ، يا بارِئُ المُنشِئُ بِلا مِثالٍ خَلا مِن غَيرِهِ، يا زاكِي الطّاهِرُ مِن كُلِّ آفَةٍ بِقُدسِهِ،
مصباح المتهجّد:نيز در سحر، دعاى ادريس عليه السلام ۵ را بخواند:
«پاك و منزّهى تو. معبودى جز تو نيست. اى پروردگار و وارث هر چيز! اى خداى همه معبودها كه در شُكوهت، والايى! اى خداوندى كه در همه كارهايت ستوده اى! اى بخشنده و بخشايشگر هر چيز! اى زنده، از آن زمان كه زنده اى نبود، در ماندگارىِ فرمان روايى! اى برپاى استوارى كه چيزى از علم تو بيرون نمى مانَد و بر آن سنگينى نمى كند! اى يگانه باقى، در آغاز و انجام هر چيز! اى ماندگارِ بى فنا كه مُلك تو، بى زوال است! اى بى نياز بى همتا كه چيزى همانند تو نيست! اى نيكوكردار بى همانند كه كسى هم وصفِ او نيست! اى بزرگ! تو آنى كه دل ها به درك عظمتت راه نمى يابند.
اى آفريدگار، كه بى نمونه گيرى از ديگرى، پديدآورنده است! اى منزّه پاك، كه با قداست خود، از هر
۱.وزاد في الإقبال: «ورأيت في إسناد هذا الدعاء أنّه الّذي رفعه اللّه ـ جلّ جلاله ـ به إليه، وأنّه من أفضل الدعاء»؛ وفي المصباح للكفعمي: «ثمّ ادعُ بدعاء إدريس عليه السلام وهو أربعون اسماً عدد أيّام التوبة».
۲.في المصدر: «إذا أفنى»، والتصويب من الإقبال وبحار الأنوار، وفي المصباح للكفعمي: «لما أفناه».
۳.في الإقبال: «فيرفضوني» بدل «فيظفروا بي».
۴.مصباح المتهجّد: 601 / 693، الإقبال: 1 / 180، المصباح للكفعمي: 800، البلدالأمين: 216، بحار الأنوار: 98 / 98 / 2.
۵.در الإقبال نيز افزوده است: «در سند اين دعا ديدم كه اين، همان دعايى است كه خداوند، او را به سبب آن نزد خويش بالا برد و از بهترين دعاهاست». در المصباح كفعمى آمده است: «سپس دعاى ادريس عليه السلام را بخوان، كه چهل نام (به تعداد روزهاى توبه) است».
۶.سيّد ابن طاووس در پايان اين دعا نوشته است: در اين دعا آمده است «لا تكلني إلى نفسي فاعجز عنها؛ مرا به خود وا مگذار كه در نتيجه از آن ناتوان شوم. در حالى ظاهرا بايد چنين باشد: «ولا تكلني إلى نفسي فتعجز عنّي؛ مرا به نفسم وا مگذار كه در نتيجه از من ناتوان شود». امّا متن را چنين يافتيم.
سعد السعود نقلاً عن سنن إدريس عليه السلام:اِعمَلوا وَاستَيقِنوا أنَّ تَقوَى اللّهِ هِيَ الحِكمَةُ الكُبرى. ۱
سعد السعودـ به نقل از سُنن ادريس عليه السلام ـ: عمل صالح انجام دهيد و يقين داشته باشيد كه تقواى الهى، بزرگ ترين حكمت است.
۱.سعد السعود: ص 39، بحارالأنوار: ج 11 ص 283 ح 11 وفيه «اعلموا» بدل «اعملوا».
بحار الأنوار عن صُحف إدريس عليه السلام:بِالحَقِّ عُرِفَ الحَقُّ، وبِالنُّورِ أُهتُدِي إِلَى النُّورِ، وبِالشَّمسِ أُبصِرَتِ الشَّمسُ، وبِضَوءِ النّارِ رُئِيَتِ النّارُ، ولَن يَسَعَ صَغيرٌ ما هُوَ أكبَرُ مِنهُ، ولا يَقِلُّ ضَعيفٌ ما هُوَ أَقوى مِنهُ، ولا يُحتاجُ فِي الدَّلالَةِ عَلَى الشَّيءِ المُنيرِ بِما هُوَ دونَهُ، ولا يَضِلُّ عَنِ الطَّريقِ إِلاّ المَأخوذُ بِهِ عَنِ التَّوفيقِ، وَاللّهُ عَلى كُلِّ شَيءٍ شَهيدٌ. ۱
بحار الأنوارـ به نقل از صُحُف ادريس عليه السلام ـ: حق، با حق شناخته شد و با نور، به نور ره برده شد و با آفتاب، آفتاب ديده شد ۲ و با پرتو آتش، آتش ديده شد و كوچك، بزرگ تر از خود را در بر نمى گيرد و ناتوان، نيرومندتر از خود را بر نمى دارد. و براى ره نمودن به چيز نورانى، به كم نورتر از آن نيازى نيست. و جز دور مانده از توفيق الهى، كسى از راه گم نمى شود. و خداوند، بر هر چيزى آگاه است.
بحار الأنوار عن صُحف إدريس عليه السلام:مَن عَرَفَ الخَلقَ عَرَفَ الخالِقَ، ومَن عَرَفَ الرِّزقَ عَرَفَ الرّازِقَ، ومَن عَرَفَ نَفسَهُ عَرَفَ رَبَّهُ. ۱
بحار الأنوارـ از صُحُف ادريس عليه السلام ـ: هر كس خلق را بشناسد، خالق را مى شناسد و هر كس از روزى آگاه شود، از روزى رسان آگاه مى شود و هر كس خويشتن را بشناسد، پروردگارش را مى شناسد.
۱.بحار الأنوار: ج 95 ص 456 نقلاً عن ابن متّويه.
بحار الأنوار عن صحُف إدريس عليه السلام:فازَ ـ يا أَخنوخُ ـ مَن عَرَفَني، وهَلَك مَن أَنكَرَني. عَجَبا لِمَن ضَلَّ عَنّي ولَيسَ يَخلو في شَيءٍ مِنَ الأَوقاتِ مِنّي، كَيفَ يَخلو وأنا أَقرَبُ إِلَيهِ مِن كُلِّ قَريبٍ، وأَدنى إِلَيهِ مِن حَبلِ الوَريدِ؟
ألَستَ أَيُّهَا الإِنسانُ العَظيمُ عِندَ نفَسِهِ في بُنيانِهِ، القَوِيُّ لَدى هِمَّتِهِ في أَركانِهِ، مَخلوقا مِنَ النُّطفَةِ المَذِرةِ، ومُخرَجا مِنَ الأَماكِنِ القَذِرَةِ، تَنحَطُّ مِن أَصلابِ الآباءِ كَالنُّخاعَةِ إِلى أَرحامِ النِّساءِ، ثُمَّ يَأتيكَ أَمري فَتَصيرُ عَلَقَةً، لَو رَأَتكَ العُيونُ لاَستَقذَرَتكَ، ولَو تَأَمَّلَتكَ النُّفوسُ لَعافَتكَ، ثُمَّ تَصيرُ بِقُدرَتي مُضغَةً لا حَسَنَةً فِي المَنظَرِ، ولا نافِعَةً فِي المَخبَرِ، ثُمَّ
بحار الأنوارـ به نقل از صحف ادريس عليه السلام ـ: اى اَخنوخ! ۲ هر كس مرا شناخت، رستگار شد و هر كس مرا باور نداشت، هلاك شد. شگفت از كسى كه مرا نمى يابد، در حالى كه هيچ گاه بدون من نيست. چگونه بدون من باشد، در حالى كه من از هر نزديكى به او نزديك ترم و حتّى از رگ گردنش به او نزديك ترم؟!
اى انسان كه بنيان خويش را بزرگ مى دانى و به گاه همّت، اركان خود را نيرومند مى پندارى! آيا تو از نطفه اى بد بو آفريده نشده اى و از جاهايى كثيف بيرون نيامده اى؟ همچون آب بينى از پشتِ پدران به زِهدان زنان فرود آمدى و سپس، امر من آمد و خون بسته شده گشتى. اگر چشم ها تو را مى ديدند، پليدت مى شمردند و اگر انسان ها تو را نيك مى ديدند، ناخوشَت مى داشتند. سپس با قدرت من، استخوان دار شدى، بدون زيبايى در ظاهر و نفع در
بحار الأنوار عن صُحف إدريس عليه السلام:يا أَيُّهَا الإِنسانُ، اُنظُر وتَدَبَّر، وَاعقِل وتَفَكَّر، هَل لَكَ رازِقٌ سِوايَ يَرزُقُكَ؟ أو مُنعِمٌ غَيري يُنعِمُ عَلَيكَ؟ ألَم أُخرِجكَ مِن ضيقِ مَكانِكَ فِي الرَّحِمِ إِلى أَنواعٍ مِنَ النِّعَمِ؟ أخرَجتُكَ مِنَ الضّيقِ إِلَى السَّعَةِ، ومِنَ التَّعَبِ إِلَى الدَّعَةِ، ومِنَ الظُّلمَةِ إِلَى النّورِ، ثُمَّ عَرَفتُ ضَعفَكَ عَمّا يُقيمُكَ، وعَجزَكَ عَمّا يَفوتُكَ، فَأَدرَرتُ لَكَ مِن صَدرِ أُمِّكَ عَينَينِ مِنهُما طَعامُكَ وشَرابُكَ، وفيهِما غِذاؤُكَ ونَماؤُكَ، ثُمَّ عَطَفتُ بِقَلبِها عَلَيكَ، وصَرَفتُ بِوُدِّها إِلَيكَ، كَي لا تَتَبَرَّمَ بِكَ مَعَ إِيذائِكَ لَها، ولا تَطرَحَكَ مَعَ إِضجارِك إِيّاها، ولا تَقَزَّزَكَ مَعَ كَثرَةِ عاهاتِكَ، ولا
بحار الأنوارـ به نقل از صحف ادريس عليه السلام ـ: اى انسان! بنگر و تدبّر كن و بينديش و فكر كن كه آيا جز من، روزى رسانى دارى كه روزى ات دهد؟ يا جز من منعمى دارى كه نعمتى ارزانى ات دارد؟
آيا از جايگاه تنگت در رَحِم به سوى نعمت هاى گوناگون، بيرونت نياوردم؟ تو را از تنگنا به جايى فراخناك، و از سختى به آسودگى، و از تاريكى به نور درنياوردم؟ و چون ناتوانى ات را از آنچه برپايت دارد، ديدم و نيز عجزت را از آنچه از دستت مى رود، از سينه مادرت، دو چشمه براى خوراك و نوشيدنى ات، جارى ساختم كه در آن دو، غذا و رشد توست. پس دلش را متوجّه تو كردم و مهربانى اش را به سوى تو، تا با وجود آزارهايت براى او، از تو ملول نگردد و با وجود آن كه در تنگنايش مى گذارى، تو را از خود، دور نسازد و با همه آفت هايت، از تو نفرت
بحار الأنوار عن صُحف إدريس عليه السلام:فازَ يا أَخنوخُ مَن عَرَفَني، وهَلَكَ مَن أَنكَرَني، عَجَبا لِمَن ضَلَّ عَنّي ولَيسَ يَخلو في شَيءٍ مِنَ الأَوقاتِ مِنّي، كَيفَ يَخلو وأَنَا أَقرَبُ إِلَيهِ مِن كُلِّ قَريبٍ، وأَدنى إِلَيهِ مِن حَبلِ الوَريدِ؟ ۱
بحار الأنوارـ از صحف ادريس عليه السلام ـ: اى اخنوخ! ۲ هر كه مرا شناخت، رستگار شد و هر كه مرا نشناخت، تباه گشت. شگفتا از كسى كه به من ره نبرد، در حالى كه يك لحظه هم بدون من نيست! و چگونه بدون من باشد، در حالى كه من از هر نزديكى به او نزديك تر و حتّى از رگ گردن هم به او نزديك ترم؟
بحار الأنوار عن صحف إدريس عليه السلام:عَجَبا لِمَن غَنِيَ عَنِ اللّهِ، وفي مَوضِعِ كُلِّ قَدَمٍ ومَطرَفِ عَينٍ ومَلمَسِ يَدٍ دَلالَةٌ ساطِعَةٌ وحُجَّةٌ صادِعَةٌ عَلى أَنَّهُ تَبارَكَ واحِدٌ لا يُشارَكُ، وجَبّارٌ لا يُقاوَمُ، وعالِمٌ لا يَجهَلُ. ۱
بحار الأنوارـ به نقل از صحف ادريس عليه السلام ـ: شگفتا از كسى كه از خداوند، بى نيازى ورزيد، حال آن كه در هر قدمگاه و چشم اندازى و هر جايگاهِ لمس دستى، دلالتى روشن و برهانى آشكار كننده است بر اين كه او برتر و بالاتر است، يگانه اى است كه شريك نمى پذيرد و چيره اى است كه [در برابر او] ايستادگى نمى شود و دانايى است كه جهل [به او راه] ندارد.
۱.بحار الأنوار: ج 95 ص 456 نقلاً عن ابن متّويه.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
إدريس عليه السلام:يا جَبّارُ المُذَلِّلُ كُلَّ شَيءٍ بِقَهرِ عَزيزِ سُلطانِهِ، يا نُورَ كُلِّ شَيءٍ، أَنتَ الَّذي فَلَقَ الظُّلُماتِ نورُهُ، يا قُدّوسُ الطّاهِرُ مِن كُلِّ سوءٍ ولا شَيءَ يَعدِلُهُ. ۱
ادريس عليه السلام:اى چيره رام كننده هر چيزى با قهرِ سلطنتِ عزيز خود، اى نور همه چيز! تويى آن كه نور او تاريكى ها را شكافت. اى بسيارْ پاكِ پاكيزه از هر بدى كه هيچ چيز با او همسنگ نيست!
۱.مصباح المتهجّد: ص 602 ح 693، الإقبال: ج 1 ص 181، بحار الأنوار: ج 98 ص 98.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
إدريس عليه السلام:يا أللّهُ المَحمودُ في كُلِّ فِعالِهِ. ۱
ادريس عليه السلام:اى خداى ستوده در همه كارهايش!
۱.مصباح المتهجّد: ص 601 ح 693، الإقبال: ج 1 ص 181، بحار الأنوار: ج 97 ص 222 ح 3 نقلاً عن الدروع الواقية عن الإمام عليّ عليه السلام.
بحار الأنوار عن صُحف إدريس عليه السلام:الحَمدُ للّهِِ الَّذي. بِرَحمَتِهِ وَصَلَ المُسلِمونَ إِلى رَحمَتِهِ. ۱
بحار الأنوارـ به نقل از صُحُف ادريس عليه السلام ـ: ستايش، از آنِ خداست كه. با رحمت او، مسلمانان به رحمت او رسيدند.
۱.بحار الأنوار: ج 95 ص 453 نقلاً عن ابن متّويه.
إدريس عليه السلام:يا قُدّوسُ، الطّاهِرُ مِن كُلِّ سوءٍ ولا شَيءَ يَعدِلُهُ. ۱
ادريس عليه السلام:اى بسيار پاك كه پاكيزه از هر بدى است و چيزى همسنگ او نيست!
۱.مصباح المتهجّد: ص 602، مهج الدعوات: ص 366 عن الحسن البصري وفيه «فلا شيء يُعَازّه من خلقه» بدل «ولا شيءَ يعدله»، بحار الأنوار: ج 95 ص 169 وفيه «فلا شيء يعادله من خلقه».
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
البلد الأمينـ في دُعاءِ إدريسَ عليه السلام ـ: يا نَقِيُّ مِن كُلِّ جَورٍ لَم يَرضَهُ، ولَم يُخالِطهُ فِعالُهُ. ۱
البلد الأمينـ در دعاى ادريس عليه السلام ـ: اى منزّه از هر ستم، كه از ستم، ناخُشنود است و كارهايش بِدان آلوده نگشته است!
۱.البلد الأمين: ص 216، الإقبال: ج 1 ص 102، بحار الأنوار: ج 97 ص 374.
بحار الأنوار:في صُحُفِ إِدريسَ عليه السلام: سَأَلتَ يا اُخنوخُ عَمّا يُقَرِّبُكَ مِنَ اللّهِ، ذلِكَ أن تُؤمِنَ بِرَبِّكَ مِن كُلِّ قَلبِكَ، وتَبوءَ ۱ بِذَنبِكَ، وبَعدَ ذلِكَ تَلزَمَ رحمَةَ الخَلقِ، وحُسنَ الخُلقِ، وإيثارَ الصِّدقِ، وأداءَ الحَقِّ، وَالجودَ مَعَ الرِّضا بِما يَأتيكَ مِنَ الرِّزقِ، وإكثارَ التَّسبيحِ بِالعَشايا وَالأَسحارِ وأَطرافِ اللَّيلِ وَالنَّهارِ. ۲
بحارالأنوار:در صُحُف ادريس عليه السلام آمده است: «اى اُخنوخ! از آنچه تو را به خدا نزديك مى گرداند، پرسيد. پاسخ اين است كه: با تمام قلبت به پروردگارت ايمان آورده، به گناهات اعتراف كنى و پس از آن به اين صفات، آراسته باشى: مهربانى با خلق، نيك خويى، ترجيح دادن راستى و راستگويى، گزاردن حق، و بخشيدن رضايت مندانه از رزقى كه به تو مى رسد، و بسيار تسبيح گفتن در شامگاهان و سحرگاهان و كرانه هاى شب و روز (/ در طول شب و روز)».
بحار الأنوار نقلاً عَن صُحُفِ إدريسَ عليه السلام:مَن أتَى الأَمرَ مُتَبَرِّئا مِن حَولِهِ وقُوَّتِهِ، استَكثَرَ الخَيرَ وأمِنَ مِن تَوابِعِ الشَّرِّ. ۱
بحار الأنوارـ به نقل از صحف ادريس عليه السلام ـ: هر كس كارى را با تكيه بر نيرو و قدرت خدا انجام دهد، خير را مى گستَرَد و از پيامدهاى شر، در امان مى مانَد.
۱.بحار الأنوار: ج 95 ص 462.
قصص الأنبياء عن وهب بن منبّه:أنزَلَ اللّهُ عَلى إدريسَ ثَلاثينَ صَحيفَةً، وهُوَ أوَّلُ مَن خَطَّ بِالقَلَمِ، وأوَّلُ مَن خاطَ الثِّيابَ ولَبِسَها، وكانَ مَن كانَ قَبلَهُ يَلبَسونَ الجُلودَ، وكانَ كُلَّما خاطَ سَبَّحَ اللّهَ وهَلَّلَهُ وكَبَّرَهُ، ووَحَّدَهُ ومَجَّدَهُ. ۱
قصص الأنبياء از وهب بن منبّه:خداوند بر ادريس عليه السلام سى لوح فرود آورد. و او نخستين كسى بود كه با قلم نوشت؛ و [نيز] نخستين دوزنده و پوشنده جامه بود. پيش از او، مردم پوست جانوران را بر تن مى كردند؛ و او هر گاه دوزندگى مى كرد، خداى را به پاكى و يكتايى و بزرگى و يگانگى و شكوه ياد مى كرد.
۱.قصص الأنبياء: 79 / 61 وراجع تفسير مجمع البيان: 6 / 802 وبحار الأنوار: 11 / 279 / 9.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۲۹