حضرت یحیی علیه‌السلام
۶ حدیث
احادیثی که از «حضرت یحیی علیه‌السلام» نقل شده‌اند
صبح الأعشى:وعُلِّقَ رَأسُ الحُسَينِ عليه السلام [في دِمَشقَ] عِندَ قَتلِهِ، فِي المَكانِ الَّذي عُلِّقَ عَلَيهِ رَأسُ يَحيَى بنِ زَكَرِيّا عليه السلام. ۱
صبح الأعشى:پس از كشتن حسين عليه السلام، سرش را در دمشق آويختند؛ همان جايى كه سر يحيى بن زكريّا را آويختند.
۱.صبح الأعشى: ج 4 ص 97.
حياة الحيوان الكبرى:تَكَلَّمَ بَعدَ المَوتِ أربَعَةٌ: يَحيَى بنُ زَكَرِيّا عليه السلام حينَ ذُبِحَ، وحَبيبٌ النَّجّارُ، حَيثُ قالَ: «يَــلَيْتَ قَوْمِى يَعْلَمُونَ» ۱، وجَعفَرٌ الطَّيّارُ، حَيثُ قالَ: «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِى سَبِيلِ اللَّهِ» ۲ إلخ، وَالحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام، حَيثُ قالَ: «وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَـلَمُواْ أَىَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ» . ۳
حياة الحيوان الكبرى:چهار تن پس از مرگ، سخن گفتند: يحيى بن زكريّا عليه السلام، هنگامى كه سر بُريده شد؛ و حبيب نجّار، هنگامى كه گفت: «كاش قوم من مى دانستند!» ؛ و جعفر طيّار، هنگامى كه گفت: «و آنان را كه در راه خدا كشته شدند، مرده مپندار» تا آخر آيه؛ و حسين بن على عليه السلام، هنگامى كه گفت: «و به زودى، ستمكاران خواهند دانست كه به كجا باز مى گردند!» .
يحيى عليه السلام:المَوتُ أحَبُّ إلَيَّ مِن نَظرَةٍ لِغَيرِ واجِبٍ. ۱
يحيى عليه السلام:مُردن نزد من خوشتر از نگاهى است كه ضرورى نباشد.
۱.بحار الأنوار: 104 / 42 / 52.
حلية الأولياء عن إبراهيم بن أدهم: إنَّ اللّهَ تَعالى أوحى إلى يَحيَى بنِ زَكَرِيّا عليهماالسلام: يا يَحيى، إنّي قَضَيتُ عَلى نَفسي أن لا يُحِبَّني عَبدٌ مِن عِبادي أعلَمُ ذلِكَ مِنهُ إلاّ كُنتُ سَمعَهُ الَّذي يَسمَعُ بِهِ، وبَصَرَهُ الَّذي يُبصِرُ بِهِ، ولِسانَهُ الَّذي يَتَكَلَّمُ بِهِ، وقَلبَهُ الَّذي يَفهَمُ بِهِ. فَإِذا كانَ ذلِكَ كَذلِكَ بَغَّضتُ إلَيهِ الاِشتِغالَ بِغَيري، وأدَمتُ فِكرَتَهُ، وأسهَرتُ لَيلَهُ، وأظمَأتُ نَهارَهُ.
يا يَحيى، أنَا جَليسُ قَلبِهِ، وغايَةُ اُمنِيَّتِهِ وأمَلِهِ، أهَبُ لَهُ كُلَّ يَومٍ وساعَةٍ فَيَتَقَرَّبُ مِنّي وأتَقَرَّبُ مِنهُ، أسمَعُ كَلامَهُ، واُجيبُ تَضَرُّعَهُ. فَوَعِزَّتي وجَلالي لَأَبعَثَنَّهُ مَبعَثا يَغبِطُهُ بِهِ النَّبِيّونَ وَالمُرسَلونَ،
حلية الأولياء ـ به نقل از ابراهيم بن ادهم ـ : خداوند متعال به يحيى بن زكريا عليهماالسلام وحى كرد: «اى يحيى! با خود عهد بستهام كه هرگاه بندهاى از بندگانممرا دوست بدارد و اين حالترا از او بدانمو ببينم، گوش شنوايش، چشم بينايش، زبان گويايش و قلب دريابندهاش شوم. پس چون چنين شود، پرداختن به جز مرا منفورِ او مىگردانم، فكرش را دوام مىبخشم و شبش را به شبزندهدارى و روزش را به روزهدارى خواهم گذرانْد.
اى يحيى! من همنشين قلبش و نهايت اميد و آرزويش هستم و هر روز و هر ساعت به او مىبخشم. پس به من نزديك مىشود و من به او نزديك مىشوم، سخنش را مىشنوم و زارىاش را پاسخ مىدهم. به عزّت و جلالم سوگند كه او را منزلتى خواهم داد كه پيامبران و رسولان، به سبب آن بر او رشك خواهند برد. سپس به
۱.حلية الأولياء: 10 / 82.
يحيَى بنُ زكريّا عليه السلام:يا بَني إسرائيلَ، إنّ اللّهَ تعالى يأمُرُكُم أن تَقرَؤوا الكِتابَ، و مَثَلُ ذلكَ كمَثَلِ قَومٍ في حِصنِهِم سارَ إلَيهِم عَدُوُّهُم و قَد تَبَدَّوا لَهُ في كُلِّ ناحِيَةٍ مِن نَواحي الحِصنِ قَومٌ، فلَيسَ يأتيهم عَدُوُّهُم مِن ناحِيَةٍ إلاّ وَجدَ مَن يَرُدُّهُم مِن حِصنِهِم، و كذلكَ مَن يَقرَأُ القُرآنَ لا يَزالُ في حِرزٍ و حِصنٍ. ۱
يحيى بن زكريا عليه السلام:اى بنى اسرائيل! خداوند متعال به شما فرمان مى دهد كه كتاب را بخوانيد و حكايت خواندن كتاب [آسمانى] حكايت مردمى است كه در حصار و قلعه خود باشند و دشمنشان به سوى آنها روانه شود و در هر گوشه اى از گوشه هاى حصار عده اى در كمين او باشند. پس از هر سو دشمن بر آنان حمله كند با كسى رو به رو مى شود كه وى را از حصار دور مى كند. همچنين كسى كه قرآن مى خواند پيوسته در دژى و حصارى قرار دارد.
۱.كنز العمّال: 2438.
يحيى عليه السلام:و آمُرُكُم أن تَذكُروا اللّهَ؛ فإنّ مَثَلَ ذلكَ كمَثَلِ رجُلٍ خَرَجَ العَدُوُّ في أثَرِهِ سِراعا حتّى إذا أتى على حِصنٍ حَصينٍ فأحْرَزَ نَفسَهُ مِنهُم، كذلكَ العَبدُ لا يُحرِزُ نَفسَهُ مِن الشَّيطانِ إلاّ بذِكرِ اللّهِ. ۱
يحيى عليه السلام:از شما مى خواهم كه [پيوسته]به ياد خدا باشيد؛ زيرا حكايت به ياد خدا بودن، حكايت مردى است كه دشمن به سرعت او را تعقيب كند و او به دژى نفوذ ناپذير پناه برد و خود را از گزند آنان در امان دارد. بنده نيز چنين است، خود را از گزند شيطان نگه ندارد، مگر با ياد خدا.
۱.سنن الترمذي: 5/149/2863.