حضرت یوسف علیه‌السلام

يوسف عليه السلام:اى كسى كه مردگان را زنده مى كند و اين كار بر او آسان است!

مهج الدعوات- در بيان دعاى يوسف عليه السلام در وقتى از اوقات گرفتارى اش ـ: اى رحم كننده بر بيچارگان، اى روزى دهنده سخن گويان و اى خداوندگارِ جهانيان!. اى آمرزنده گناهان، اى داناى نهان ها، اى پوشاننده عيب ها! از تو درخواست مى كنم كه بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرستى و مرا و پدر و مادرم را بيامرزى و از آنچه از ما مى دانى، درگذرى، كه تو عزيزترين و كريم ترينى. ۳

قصص الأنبياء، ثعلبىـ در بيان داستان يوسف عليه السلام ـ: چون بى گناهى يوسف عليه السلام بر پادشاه معلوم شد و به امانتدارى و شايستگى و دانش و خردمندى او پى بُرد، گفت: «او را نزد من بياوريد تا از نزديكان خويش قرار دهم» . فرستاده پادشاه، نزد يوسف عليه السلام رفت و گفت: پادشاه، تو را مى خواند. يوسف عليه السلام [از زندان] بيرون آمد و براى زندانيان، دعايى كرد كه تا به امروز، معروف است. او گفت: «بار خدايا! دل هاى نيكان را متوجّه ايشان گردان و اخبار را از آنان، پوشيده مدار». از اين رو، تا به امروز، زندانيان در هر شهرى، آگاه ترينِ مردم از اخبار هستند.

الأمالى للطوسى:هنگامى كه يعقوب به ديدن يوسف رفت، يوسف عليه السلام با موكب خود به استقبال او آمد. در راه بر همسر عزيز مصر گذشت كه در غرفه خود مشغول عبادت بود، همسر عزيز با ديدن يوسف او را شناخت و با صدايى حزين به يوسف گفت: هان! اى سواره! مرا به اندوهى دراز گرفتار ساختى. چه نيكوست تقوا و پرهيزگارى، چگونه بردگان را آزاد كرد؟! و چه زشت است گناه، چگونه آزادها را برده ساخت؟!

يوسف عليه السلامـ آنگاه كه زندانبان به او گفت: من دوستت دارم ـفرمود: هر بلايى كه به سرم آمده از عشق و محبّت است. عمّه ام (خاله ام) دوستم داشت، مرا به دزدى متهم ساخت، پدرم دوستم مى داشت، برادرانم بدخواه من گشتند، و زن عزيز دوستدارم بود، مرا به زندان افكند.

تفسير القمّى:پس از آن كه پسران يعقوب عليه السلام پيراهن [يوسف عليه السلام] را آوردند و بر صورت او افكندند و او بينايى اش را بازيافت، يعقوب و خانواده اش از باديه كوچيدند، يعقوب به آنان گفت: «به شما نگفتم كه من از [لطف] خدا، آن مى دانم كه شما نمى دانيد؟». پسرانش گفتند: پدر جان! براى گناهان ما طلب آمرزش كن. ما خطاكار بوديم. يعقوب به ايشان گفت: به زودى از پروردگارم برايتان طلب آمرزش خواهم كرد، كه او آمرزگار و مهربان است». و اين كار را تا سحر، به تأخير افكند؛ چرا كه دعا و استغفار، در سحرگاه مستجاب مى شود.

الأمالى، صدوقـ به نقل از وهب بن منبّه ـ: در يكى از كتاب هاى [آسمانى]خداوند عز و جلديدم كه: يوسف عليه السلام با همراهانش بر همسر عزيز گذشت كه در خرابه اى نشسته بود. [همسر عزيز]گفت: سپاس، خداوندى را كه شاهان را به سبب نافرمانى شان به بندگى كشانْد و بندگان را به واسطه فرمان بردارى شان به شاهى رسانْد. به فقر در افتاده ايم، به ما صدقه اى بده. يوسف عليه السلام فرمود: «ناسپاسى نعمت ها، آفت پايدارى آنهاست. پس، به چيزى كه پليدى گناه را از تو مى زدايد، باز گرد؛ زيرا پاكى دل ها و پاكيزگى اعمال، جايگاه استجابت است».

تفسير الطبرى ـ در داستان يوسف عليه‏السلام و تفسير خواب آن دو جوان زندانى ـ : چون آن دو جوان، يوسف را ديدند، گفتند: اى جوان! به خدا قسم، از وقتى تو را ديده‏ايم، دوستدارت شده‏ايم. يوسف به آن دو گفت: «شما را به خدا قسم مى‏دهم كه مرا دوست نداشته باشيد. به خدا قسم، هركه مرا دوست داشت، بر اثر دوستى‏اش بلايى به سرم آمد. عمّه‏ام مرا دوست داشت. پس به سبب دوستى‏اش بلايى به سرم آمد. سپس پدرم مرا دوست داشت كه به سبب دوستى‏اش بلايى به سرم آمد. آن‏گاه زن اربابم مرا دوست داشت كه به سبب اين دوست داشتن من، بلايى به سرم آمد. پس خداوند به شما بركت دهد! مرا دوست نداشته باشيد».

الأمالى للطوسى:هنگامى كه يعقوب به ديدن يوسف رفت، يوسف عليه السلام با موكب خود به استقبال او آمد. در راه بر همسر عزيز مصر گذشت كه در غرفه خود مشغول عبادت بود، همسر عزيز با ديدن يوسف او را شناخت و با صدايى حزين به يوسف گفت: هان! اى سواره! مرا به اندوهى دراز گرفتار ساختى. چه نيكوست تقوا و پرهيزگارى، چگونه بردگان را آزاد كرد؟! و چه زشت است گناه، چگونه آزادها را برده ساخت؟!