گناه

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به زودى، زمانى خواهد رسيد كه مردم، به سبب دنياخواهى، باطنى پليد و ظاهرى نيك دارند. آنچه را نزد پروردگارشان است، نمى خواهند. دينشان رياكارانه است و در دل هايشان ترسى [از خدا]نيست. عذاب خدا آنان را فرا مى گيرد و مردم، همچون شخص در حال غرق شدن به درگاه او دعا مى كنند؛ امّا دعايشان را نمى پذيرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر امّتم مى رسد كه فرمان روايانشان راه ستم مى پويند، علمايشان طمعكار و بى وَرَع اند، عبادت پيشگانشان رياكارند، بازرگانانشان رباخوارند و در خريد و فروش، عيب [كالاى خود] را مى پوشانند، و زنانشان اهل زيور دنيايند. در اين زمان، بَدان آنها بر آنان مسلّط مى شوند، و نيكانشان دعا مى كنند؛ امّا دعايشان مستجاب نمى شود.

امام على عليه السلام:گناه، مانع اجابت مى شود.

امام على عليه السلام:راه دعا را با گناهان بسته اى. بنا بر اين، دير اجابت شدن دعايت را بعيد ندان.

امام على عليه السلام:تعجّب است از كسى كه دعا مى كند و اجابتِ آن را كُند مى شمارد، در حالى كه راه اجابت را با گناهان، بسته است!

امام على عليه السلام:بار خدايا! گناهان مرا كه مانع [اجابت]دعا مى شوند، بيامرز.

امام على عليه السلام:خدايا! گرفتارى هايم بالا گرفته، و بدىِ احوالم از حد گذشته، و اعمالم كاستى گرفته، وغُل و زنجيرهايم مرا زمينگير كرده، و دور و درازى آرزويم مرا از منافعم (منافع حقيقى ام) باز داشته، و دنيا با فريبندگى هايش، و نفْسم با بزهكارى اش و وعده دادن هايش مرا فريب داده اند. اى آقاى من! پس، به حقّ عزّتت، از تو مى خواهم كه كردار و رفتار بدم، مانع دعاى من از درگاه تو نشود.

امام على عليه السلام:پناه مى برم به تو از گناهى كه مانع دعا مى شود.

امام زين العابدين عليه السلامـ در «مناجات انجيليه» ـ: اگر گناهانم حائل ميان دعاى من و اجابت تو شده است، امّا كَرَم تو، حائل ميان من و آمرزش تو نگشته است.

امام باقر عليه السلام:بنده از خداوند، حاجتى مى طلبد كه اقتضا دارد به زودى يا ديرتر برآورده شود. سپس آن بنده گناهى مى كند و خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به فرشته مى فرمايد: «حاجتش را برآورده مساز و او را از آن محروم كن؛ چرا كه خود را در معرض خشم من قرار داد و مستوجب محروميت من گشت».

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به كسى كه گفت: ما خدا را مى خوانيم؛ امّا پاسخمان نمى دهد ـ: شما كسى را مى خوانيد كه از او بيم نمى داريد و نافرمانى اش مى كنيد. او چگونه پاسختان دهد؟

امام كاظم عليه السلام:بار خدايا! هر گناهى را كه روزى ام را بند مى آورد و مانع [پذيرش]درخواستم مى شود، يا مرا از رسيدن به خواسته ام باز مى دارد، يا توجّه كريمانه تو را از من مى گرداند، بر من ببخشاى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:موسى عليه السلام به مردى از پيروانش گذشت كه در حال سجده بود. كارش را كه انجام داد و برگشت، ديد همچنان در سجده است. گفت: اگر حاجتت به دست من بود، آن را برايت برآورده مى ساختم. پس، خداوند عز و جل به او وحى فرمود كه: «اى موسى! اگر آن قدر سجده كند كه گردنش قطع شود، از او نمى پذيرم، مگر آن كه از آنچه ناخوش مى دارم، دست برداشته، به آنچه من دوست دارم، روى آورد».

الأمالى، صدوقـ به نقل از وهب بن منبّه ـ: در يكى از كتاب هاى [آسمانى]خداوند عز و جلديدم كه: يوسف عليه السلام با همراهانش بر همسر عزيز گذشت كه در خرابه اى نشسته بود. [همسر عزيز]گفت: سپاس، خداوندى را كه شاهان را به سبب نافرمانى شان به بندگى كشانْد و بندگان را به واسطه فرمان بردارى شان به شاهى رسانْد. به فقر در افتاده ايم، به ما صدقه اى بده. يوسف عليه السلام فرمود: «ناسپاسى نعمت ها، آفت پايدارى آنهاست. پس، به چيزى كه پليدى گناه را از تو مى زدايد، باز گرد؛ زيرا پاكى دل ها و پاكيزگى اعمال، جايگاه استجابت است».

إرشاد القلوب:خداى متعال فرمود: «بنده حاجتى از من مى خواهد و من فرمان برآورده شدن آن را مى دهم. به دنبال آن، گناه مى كند و من به فرشته مى گويم: بنده ام، با نافرمانى، خود را در معرض خشم من قرار داد و سزاوار محروميت شد، در حالى كه به آنچه نزد من است، جز با طاعت از من نتوان رسيد».