حضرت داوود علیه‌السلام

الدرّ المنثورـ به نقل از ابن عبّاس ـ: خداوند متعال به داوود عليه السلام وحى فرستاد: «. به فرزندت بنگر و از چهارده چيز از او پرسش كن. اگر پاسخ گفت، دانش و نبوّت را برايش به ارث گذار». آن گاه، داوود عليه السلام به سليمان عليه السلام گفت: فرزندم! به من بگو جايگاه عقل تو در كجاست؟ سليمان گفت: در مغز.

داوود عليه السلام:به دانشمند بگو كه عصا و كفشى آهنين بر گزيند و در جستجوى دانش حركت كند تا عصايش بشكند و كفش هايش پاره شود.

الاختصاص: خداوند به داوود عليه‏السلام فرمود: «اى داوود! از دل‏هاى وابسته به شهوات دنيايى برحذر باش كه خِردشان از [شناخت] من، در حجاب است».

إرشاد القلوب:از جمله سخنانى كه آفريدگار متعال در گفتگويش با داوود عليه السلام فرمود، اين بود كه: «. اى داوود! چون شب بر تو فرا رسد، به برآمدن ستارگان در آسمان، بنگر و مرا به پاكى بستاى و فراوان، مرا ياد كن تا من نيز تو را ياد كنم».

إحياء علوم الدين:در خبرهاى داوود عليه السلام آمده است: خداى متعال فرمود: «اى داوود! به اهل زمينم برسان كه من، دوستدار كسى هستم كه دوستم بدارد، و همنشين كسى هستم كه با من همنشينى كند، و مونس كسى هستم كه با ياد من، انس گيرد، و يار كسى هستم كه يار من باشد، و برگزيننده كسى هستم كه مرا برگزيند، و فرمان بُردار كسى هستم كه از من فرمان بَرَد».

إرشاد القلوب:از جمله نجواهاى آفريدگار بزرگ با داوود عليه السلام اين بود كه: «. اى داوود! عارفان، چشمان خود را با ميلِ شب زنده دارى، سرمه مى كشند و شب هايشان را نمى خوابند و با اين كار، خشنودى مرا مى طلبند».

سعد السعود:از زبور داوود عليه السلام. است كه: «اگر در باره درشتى خاك [گور] و تنهايى و تاريكى قبر مى انديشيديد، بى گمان، كمتر سخن مى گفتيد و بيشتر مرا ياد مى كرديد و به من سرگرم مى شديد».

عدّة الداعى:خداوند به داوود عليه السلام وحى فرمود كه: «از ميان هفتاد كيفر درونى، كمترين كارى كه با بنده عمل نكننده به علمش مى كنم، اين است كه شيرينى يادم را از دلش بيرون مى برم».

الزهد، حسين بن سعيدـ ـ به نقل از زيد بن على ـ: خداوند عز و جل به پيامبرش داوود عليه السلام وحى فرمود: «هر گاه بنده ام، در آن هنگام كه خشمگين مى شود، مرا ياد كند، من به روز رستاخيز در ميان همه آفريدگانم از او ياد مى كنم و با آنان كه هلاكشان مى كنم، وى را به هلاكت نمى رسانم».

إحياء علوم الدين:در اخبار داوود عليه السلام آمده است: خداى متعال به او وحى فرمود كه.: «اى داوود! من، دل هاى مشتاقان را از خشنودى خود آفريدم، و آنها را از نور چهره ام برخوردار كردم.». داوود عليه السلام گفت: بار پروردگارا! از چه رو، بدين مقام از تو دست يافتند؟ فرمود: «از نيك گمانى، و دست شستن از دنيا و دنياخواهان، و خلوت ها و راز و نيازهايشان با من. اين، منزلتى است كه بدان نمى رسد، مگر كسى كه دنيا و دنياخواهان را رها كند و هيچ ياد آن نكند و دلش را براى من، خالى گرداند و مرا بر همه آفريدگانم برگزيند. در اين صورت است كه بدو روى مى كنم و جانش را [از ماسواى خود]تهى مى سازم و پرده ميان خود و او را برمى دارم تا مرا چنان [عيان]بيند كه بيننده با چشم خود، چيزى را ببيند».

داوود عليه السلامـ در مناجاتش ـ: هر گاه مرا ديدى كه از مجالس ياد كنندگان [خدا]به مجالس غافلان [از ياد خدا]رفتم، پايم را بشكن؛ زيرا اين كار، لطفى است كه به من مى كنى.

عدّة الداعى:مى گويند سليمان بن داوود عليه السلام بر كشتگرى گذشت. كشتگر [با خود]گفت: چه سلطنت باشكوهى به پسر داوود داده شده است! باد، سخن او را به گوش سليمان رساند. سليمان، پياده شد و به نزد كشتگر رفت و گفت: «به نزد تو آمدم تا [بگويم:] چيزى را كه از توان تو بيرون است، آرزو نكنى». سپس گفت: «گفتن يك تسبيح كه خداى متعال آن را بپذيرد، از هر آنچه به خاندان داوود داده شده، بهتر است». و در حديثى ديگر آمده است [كه گفت]: «زيرا ثواب تسبيح، باقى مى ماند و مُلك سليمان از ميان مى رود».

سعد السعود:خداى عز و جل به داوود عليه السلام وحى فرمود كه: «اى بى خبر! از دنيا چه مى خواهى كه آدمى، تن درست به آن وارد مى شود و بيمار باز مى گردد و بيرون مى رود و به زندگى خود ادامه مى دهد و به كُنده و زنجير بسته مى شود، و آدمى سالم [از خانه]بيرون مى رود و كشته باز مى گردد؟ واى بر شما! اگر بهشت و نعمت هايى را كه در آن براى دوستانم آماده ساخته ام، ديده بوديد، هرگز طعم شهوتى را نمى چشيديد. كجايند مشتاقانِ خوردنى ها و نوشيدنى هاى لذيد؟ كجايند آنان كه در كنار خنده، گريه كردند؟ كجايند آنان كه در تابستان و زمستان، به مسجدهاى من هجوم آوردند؟».

بحار الأنوار:روايت شده است كه داوود عليه السلامتنها به صحرا رفت. خداوند به او وحى فرمود: «اى داوود! چه شده است كه تو را تنها مى بينم؟». گفت: خدايا! شوق ديدار تو در جانم شدّت گرفته و خلق تو، ميان من و تو حائل گشته اند. خداوند به او وحى فرمود: «به ميان آنان برگرد؛ زيرا اگر تو يك بنده گريز پا را نزد من بياورى، تو را در لوح، با صفت ستوده ثبت مى كنم».

بحار الأنوار به نقل از ابو حمزه:خداوند به داوود عليه السلام وحى فرمود كه: اى داوود! هيچ بنده اى نيست كه از فرمان من اطاعت كند، مگر آن كه خواسته او را پيش از آن كه بگويد برآورم و پيش از آن كه مرا بخواند پاسخش گويم.

بحار الأنوار:خداوند متعال به داوود عليه السلام وحى فرمود: تو مى خواهى و من مى خواهم و فقط آن مى شودكه من مى خواهم؛ پس، اگر تسليم خواست من شوى، خواست تو را هم تأمين كنم، اما اگر تسليم خواست من نشوى، تو را در راه خواسته ات به رنج افكنم و آن گاه همان شود كه من مى خواهم.

بحارالأنوار:خداوند متعال به داود عليه السلام وحى فرمود: اى داود! من. عزّت را در طاعت از خود قرار دادم، ولى مردم آن را در خدمت به سلطان جستجو مى كنند و از اين رو نمى يابندش.

بحار الأنوار:خداوند تبارك و تعالى به داوود عليه السلام وحى فرمود كه: كمترين كارى كه با عالم بى عمل مى كنم از هفتاد عقوبت سخت تر است، و آن اين است كه حلاوتِ مناجات خود را از دلش بَركَنَم.

بحار الأنوار:خداوند متعال به داوود عليه السلام وحى كرد: من توانگرى را در قناعت نهاده ام، اما مردم آن را در فراوانى مال مى جويند؛ از اين رو نمى يابندش.

داوود عليه السلامـ چون بر كفشگرى گذشت ـفرمود: اى مرد! كار كن و بخور؛ زيرا خداوند، كسى راكه كار كند و بخورد، دوست دارد و كسى را كه بخورد و كار نكند، دوست نمى دارد.