حدیث دربارهبدى دنيا و آخرت

نهج الذکر ج ۱، ص ۲۹۵، ح ۵۲۲

حضرت داوود علیه‌السلام

بدى دنيا و آخرت

داوود عليه السلامـ في مُناجاتِهِ ـ: إذا رَأَيتَني اُجاوِزُ مَجالِسَ الذّاكِرينَ إلى مَجالِسِ الغافِلينَ فَاكسِر رِجلي؛ فَإِنَّها نِعمَةٌ تُنعِمُ بِها عَلَيَّ. ۱

داوود عليه السلامـ در مناجاتش ـ: هر گاه مرا ديدى كه از مجالس ياد كنندگان [خدا]به مجالس غافلان [از ياد خدا]رفتم، پايم را بشكن؛ زيرا اين كار، لطفى است كه به من مى كنى.

۱.ربيع الأبرار: ج 2 ص 247.

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا زیان های فراموش کردن خدا بدی دنیا و آخرت

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر لحظه اى كه بر آدمى بگذرد و در آن ياد خدا نكند، روز قيامت بر آن لحظه افسوس مى خورد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جبرئيل عليه السلام بر من فرود آمد و گفت: اى محمّد! پروردگارت به تو سلام مى رساند و مى فرمايد: «هر لحظه اى كه در آن [مرا] ياد مى كنى، آن لحظه براى تو در نزد من ذخيره مى شود، و هر لحظه اى كه در آن ياد من نكنى، آن لحظه از تو تباه شده است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اهل بهشت، آن گونه كه براى ساعتى از روز كه در دنيا گذشته و ياد خدا نكرده اند، افسوس مى خورند، براى چيز ديگرى افسوس نمى خورند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اهل بهشت، افسوس نمى خورند، مگر براى لحظاتى كه بر آنان گذشته و در آن لحظات، خدا را ياد نكرده اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در مجلسى بنشيند و در آن خدا را ياد نكند، اين، از جانب خداوند براى او كاستى به حساب مى آيد، و هر كه در بسترى بخوابد و در آن خدا را ياد نكند، بر او از جانب خدا، كاستى به شمار مى آيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در بسترى بخوابد و در آن، خدا را ياد نكند، روز قيامت، آن خفتن، مايه افسوس او خواهد شد، و هر كس در مجلسى بنشيند و در آن خدا را ياد نكند، روز قيامت، آن مجلس، مايه افسوس او خواهد شد، و هر كس در راهى برود و در آن، خدا را ياد نكند، روز قيامت، آن رفتن، مايه افسوس او خواهد شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه عدّه اى در مجلسى گِرد آيند و نام خداوند عز و جل را نبرند و بر پيامبرشان درود نفرستند، آن مجلس، مايه افسوس و گزند آنان خواهد شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه گروهى در مجلسى بنشينند و در آن مجلس، نام خدا را نبرند و بر پيامبرشان درود نفرستند، آن مجلس، مايه افسوس آنان خواهد شد. اگر خدا خواست، عذابشان مى كند و اگر خواست، مى بخشدشان.