امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: خردمند، به نيكان، غبطه مى خورد تا به آنان ملحق شود و آنان را دوست مى دارد تا با دوستى اش، با آنان شريك شود، گرچه در عمل، مانند آنان نباشد.

امام على عليه‏السلام: خرد، پرده‏اى پوشان است و فضيلت، زيبايىِ آشكار. پس كاستى‏هاى خُلق و خويَت را با فضيلت بپوشان و با خردت به جنگ هوس خويش برو تا دوستى، برايت سالم شود و محبّت [ديگران]برايت، آشكار گردد.

امام على عليه السلام:اى كميل! محبت دانش، آيينى است كه [خدا]بدان عبادت مى شود و آدمى به وسيله آن در زندگى طاعت را و پس از مرگش نام نيك را به دست مى آورد.

در مصباح الشريعه از امام صادق عليه السلام:نجواى عارفان بر اين سه اصل مى چرخد: بيم و اميد و محبّت. بيم، فرع دانش و اميد، فرع يقين و محبّت، فرع معرفت است.

امام على عليه السلام:به دوست خود هرچه مى توانى محبّت كن؛ ولى كاملاً به او اطمينان مكن. به او كمال ايثار را بنما؛ ولى همه رازها را به او مسپار. در اين صورت است كه هم حقّ حكمت را ادا كرده اى و هم حقّ واجب دوستى را.

امام رضا عليه السلام:از نشانه هاى فقه، بردبارى و دانش و سكوت است. سكوت درى از درهاى حكمت است. سكوت، محبّت مى آورد و راهنماى هر گونه خيرى است.

امام زين العابدين عليه السلام:خداى من! از دشمنى پيش تو شكوه مى كنم كه مرا به بيراهه مى كشاند و از شيطانى كه گمراهم مى كند، سينه ام را از وسواس آكنده و دمدمه هاى او دلم را احاطه كرده است. هوسم را پشتيبانى مى كند و محبّت دنيا را برايم مى آرايد و ميان من و فرمان بردارى و نزديكى به تو جدايى مى اندازد.

امام صادق عليه السلام:هر كه ما اهل بيت را دوست بدارد و محبّت ما در دلش تحقّق يابد، چشمه هاى حكمت بر زبانش جارى مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى نمازگزار، محبّت فرشتگان و هدايت و ايمان و نور معرفت است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نماز شب، مايه خشنودى پروردگار و محبّت فرشتگان، سنّت پيامبران، نور معرفت و ريشه ايمان است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:محبتت به چيزى، كور و كر مى كند.

امام كاظم عليه السلام:خداى متعال به داود عليه السلام وحى كرد: اى داود! يارانت را از محبّت شهوتها هشدار و بيم ده كه دلهاى وابسته به شهوات دنيا، دلهايى محجوب از من هستند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چه شده است كه مى بينم محبّت دنيا بر بسيارى از مردم چيره گرديده است؟ گويى كه مرگ در اين دنيا بر غير ايشان نوشته شده است و گويى كه حقّ در اين دنيا بر غير آنان واجب گشته است و پندارى كه خبر درگذشتگان خود را نشنيده و نديده اند. راه آنها راه مسافرانى است كه بزودى به سويشان باز مى گردند. خانه هايشان گور آنهاست و ميراث آنها را مى خورند. پس گمان مى كنند كه پس از ايشان ماندگارند. دور باد، دور باد. واپسين آنها از نخستين آنها عبرت نمى گيرد؟ بى گمان نادانى كردند و هر اندرز دهنده اى در كتاب خدا را از ياد بردند و از گزند هر فرجام بدى، خود را ايمن يافتند و از فرود آمدن بلاهاى آسمانى و پيش آمدهاى هراسناك نترسيدند.

امام على عليه السلام:دنيا را بران كه محبّت دنيا، كور و كر و لال مى كند و سرفرازان را خوار.

امام على عليه السلام:هر كه دنيا بر وى چيره شود، پيش روى خود را نبيند.

امام على عليه السلام:آنكه تنها بر فرزندان دنيا بنگرد، راه هدايت را نبيند.

امام على عليه السلام:هر كس زيور دنيا را پسنديد، براى ديدگانش نابينايى آورد.

امام على عليه السلام:به سبب محبّت دنيا، گوشها از شنيدن حكمت كر و دلها از نور بصيرت نابينا مى گردند.

امام على عليه السلام:محبّت دنيا خرد را تباه مى كند و دل را از شنيدن حكمت باز مى دارد و كيفرى دردناك مى آورد.

امام على عليه السلام:دنيا هر كس را كه با اميدهاى محال بفريبد و با آرزوهاى دروغين نيرنگش زند. تيرگى ديده برايش بياورد و جامه كورى بر او بپوشاند و از سراى ديگر بازش بدارد و به مرداب تباهى در اندازد.