محبّت دنيا

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چه شده است كه مى بينم محبّت دنيا بر بسيارى از مردم چيره گرديده است؟ گويى كه مرگ در اين دنيا بر غير ايشان نوشته شده است و گويى كه حقّ در اين دنيا بر غير آنان واجب گشته است و پندارى كه خبر درگذشتگان خود را نشنيده و نديده اند. راه آنها راه مسافرانى است كه بزودى به سويشان باز مى گردند. خانه هايشان گور آنهاست و ميراث آنها را مى خورند. پس گمان مى كنند كه پس از ايشان ماندگارند. دور باد، دور باد. واپسين آنها از نخستين آنها عبرت نمى گيرد؟ بى گمان نادانى كردند و هر اندرز دهنده اى در كتاب خدا را از ياد بردند و از گزند هر فرجام بدى، خود را ايمن يافتند و از فرود آمدن بلاهاى آسمانى و پيش آمدهاى هراسناك نترسيدند.

امام على عليه السلام:دنيا را بران كه محبّت دنيا، كور و كر و لال مى كند و سرفرازان را خوار.

امام على عليه السلام:هر كه دنيا بر وى چيره شود، پيش روى خود را نبيند.

امام على عليه السلام:آنكه تنها بر فرزندان دنيا بنگرد، راه هدايت را نبيند.

امام على عليه السلام:هر كس زيور دنيا را پسنديد، براى ديدگانش نابينايى آورد.

امام على عليه السلام:به سبب محبّت دنيا، گوشها از شنيدن حكمت كر و دلها از نور بصيرت نابينا مى گردند.

امام على عليه السلام:محبّت دنيا خرد را تباه مى كند و دل را از شنيدن حكمت باز مى دارد و كيفرى دردناك مى آورد.

امام على عليه السلام:دنيا هر كس را كه با اميدهاى محال بفريبد و با آرزوهاى دروغين نيرنگش زند. تيرگى ديده برايش بياورد و جامه كورى بر او بپوشاند و از سراى ديگر بازش بدارد و به مرداب تباهى در اندازد.

امام على عليه السلام:مايه تباهى خرد، محبّت دنياست.

امام على عليه السلام:زيورهاى دنيا، خردهاى ناتوان را تباه مى سازد.

امام على عليه السلام:از دنيا بگريزيد و دلهايتان را از آن برتابيد كه آن زندان مؤمن است. بهره اش از آن اندك و خردش بدان ناتوان و ديده اش در آن ضعيف است.

امام على عليه السلام:دنيا جايگاه به زمين افتادن خردهاست.

امام على عليه السلام:در توصيف اهل دنيا ـ: چهارپايانى پابسته و برخى رها شده، خردهايشان را گم كرده و در كار خويش سر گردان اند.