قرآن خواندن بر سرِ نيزه

الإرشاد:صبحدم، عبيد اللّه بن زياد، سرِ حسين عليه السلام را روانه كرد و آن را در همه كوچه هاى كوفه و قبيله هاى آن چرخاند و از زيد بن اَرقَم روايت شده كه گفته است: سر حسين عليه السلام را بر من گذراندند. سر بر نيزه بود و من، در حجره اى [نشسته]بودم. هنگامى كه به روبه روى من رسيد، شنيدم كه مى خوانَد: «آيا پنداشتى كه اصحاب كهف و اصحاب رَقيم، از نشانه هاى شگفت ما بودند؟!» . به خدا سوگند كه مو بر تنم راست شد و فرياد زدم: به خدا سوگند، سرِ تو ـ اى فرزند پيامبر خدا ـ، شگفت تر و شگفت تر است!

المناقب، ابن شهرآشوبـ به نقل از شَعْبى ـ: سر حسين عليه السلام بر شاخه هاى خشك خرما در كوفه آويخته شد و به سخن در آمد و سوره كهف را تا عبارت «آنان جوانانى ايمان آورنده به پروردگارشان بودند و ما بر هدايتشان افزوديم» خواند؛ امّا اين كرامت، جز بر گم راهى آن قوم نيفزود.

تاريخ دمشقـ به نقل از مِنهال بن عمرو ۴ ـ: به خدا سوگند، من سر حسين بن على عليه السلام را، هنگامى كه مى بردند، ديدم. من در دمشق بودم و جلوى سر، مردى سوره كهف را قرائت مى كرد تا به اين سخن خداى متعال رسيد: «آيا پنداشتى كه اصحاب كهف و رَقيم، از نشانه هاى شگفت ما بودند؟!» . آن گاه خداوند، سر را به سخن در آورد و با شيوايى تمام گفت: «شگفت تر از ماجراى اصحاب كهف، كُشتن و بردن من است».

المناقب، ابن شهرآشوبـ به نقل از شَعْبى ـ: هنگامى كه سرِ حسين عليه السلام را بر درخت آويختند، از آن شنيده شد: «و به زودى، ستمكاران خواهند دانست به كجا باز مى گردند!» . و نيز صدايش در دمشق شنيده شد كه مى گويد: «قدرتى، جز از جانب خدا نيست!» . و نيز شنيده شد كه قرائت مى كند: «آيا پنداشتى كه اصحاب كهف و رَقيم، از نشانه هاى شگفت ما بودند؟!» . زيد بن اَرقَم گفت: كار تو، شگفت تر است، اى فرزند پيامبر خدا!

دلائل الإمامةـ به نقل از حارث بن وَكيده ـ: من در ميان كسانى بودم كه سرِ حسين عليه السلام را مى بردند و شنيدم كه آن سر، سوره كهف را مى خوانَد و من با آن كه صداى ابا عبد اللّه الحسين عليه السلام را مى شنيدم، در درونم [به ايشان]شك مى كردم. [سر]به من گفت: «اى پسر وَكيده! آيا ندانستى كه ما امامان، زنده هستيم و نزد خدايمان روزى مى خوريم؟!». با خود گفتم: سر را مى دزدم. ندا داد: «اى پسر وَكيده! تو به اين كار، راهى ندارى (موفّق نمى شوى) و گناه ريختن خون من، نزد خدا، از چرخاندن سرم بزرگ تر است. آنان را وا بگذار. «به زودى، آن گاه كه غل و زنجير در گردن، به روىْ كشيده شوند، خواهند دانست!» ».

تاريخ دمشقـ به نقل از سلمة بن كُهَيل ـ: سرِ حسين بن على عليه السلام را بر نيزه ديدم، در حالى كه مى گفت: «خدا، به زودى، تو را از شرّ آنان، كفايت مى كند؛ و او شنوا و داناست» .

حياة الحيوان الكبرى:چهار تن پس از مرگ، سخن گفتند: يحيى بن زكريّا عليه السلام، هنگامى كه سر بُريده شد؛ و حبيب نجّار، هنگامى كه گفت: «كاش قوم من مى دانستند!» ؛ و جعفر طيّار، هنگامى كه گفت: «و آنان را كه در راه خدا كشته شدند، مرده مپندار» تا آخر آيه؛ و حسين بن على عليه السلام، هنگامى كه گفت: «و به زودى، ستمكاران خواهند دانست كه به كجا باز مى گردند!» .