صنعتگرى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بافندگان را دشنام مگوييد؛ كه نخستين بافنده پدرم آدم بود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پيشه مردان نيك امّت من، دوزندگى است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پيشه زنان نيك، ريسندگى است.

امام على عليه السلام:پيشه ورى ۲ براى مرد، گنجينه است.

امام على عليه السلام:هر پيشه ورى بايد از سه ويژگى برخوردار باشد تا با آن بتواند كسب روزى نمايد: دانش آن كار را به كمال بداند؛ در آن پيشه امانتدارى پيش گيرد؛ و به زيردستانش محبت ورزد.

امام على عليه السلامـ در كلمات حكيمانه منسوب به وى ـ: به دنبال شتاب در كار نباش، بلكه نيك به جاى آوردنش را دنبال كن؛ زيرا مردم نمى پرسند: در چه مدّت، كار را انجام داد؛ بلكه از كيفيّت صنعتگرىِ فرد سؤال مى كنند.

قصص الأنبياء از وهب بن منبّه:خداوند بر ادريس عليه السلام سى لوح فرود آورد. و او نخستين كسى بود كه با قلم نوشت؛ و [نيز] نخستين دوزنده و پوشنده جامه بود. پيش از او، مردم پوست جانوران را بر تن مى كردند؛ و او هر گاه دوزندگى مى كرد، خداى را به پاكى و يكتايى و بزرگى و يگانگى و شكوه ياد مى كرد.

الزهد لابن حنبل از سعيد بن مسيّب:هر آينه لقمان عليه السلام دوزنده بود.

ربيع الابرار:داوود عليه السلام در نهان، درباره خويش [از مردم] سؤال كرد. گفتند: «رفتارش درست است، جز اين كه از دارايى بنى اسرائيل مى خورَد». پس وى از خداوند خواست كه به او كارى بياموزد؛ و خداوند زره سازى را به او آموخت.

تفسير العيّاشى از محمّد بن خالد ضَبّى:ابراهيم نخعى بر زنى، با كنيه امّ بكر، گذشت كه پگاهان كنار خانه خود نشسته، دوك در دست، مشغول ريسندگى بود. گفت: «اى امّ بكر! آيا پير نشده اى؟ آيا وقت آن نرسيده كه اين دوك را كنار نهى؟» گفت: «چگونه كنارش نهم، كه از اميرالمؤمنين علىّ بن ابى طالب عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: ريسندگى از پيشه هاى پاك است؟».

الكافى از امّ حسن نخعيّه:اميرالمؤمنين عليه السلام بر من گذشت و فرمود: «اى امّ حسن! چه مى كنى؟» گفتم: «ريسندگى مى كنم». فرمود: «بدان كه اين، حلال ترين پيشه ـ يا از حلال ترين پيشه ها ـ است».

امام على عليه السلامـ در نامه به اشتر، آن گاه كه وى را به كارگزارىِ مصر گماشت ـ: پس سفارش مرا در حقّ بازرگانان و صنعتگران بپذير و درباره ايشان [به كارگزارانت]نيكو سفارش كن، خواه آن ها كه در يك جاى مقيم هستند و خواه آنان كه با سرمايه خويش اين سو و آن سو سفر كنند و با دسترنج خود زندگى نمايند؛ زيرا اين گروه، مايه هاى منافع و اسباب آسودگى اند و آن را از راه هاى دشوار و دور خشكى و دريا و دشت ها و كوهساران و جاى هايى كه مردم در آن گرد نيايند و جرئت رفتن به آن نكنند، به دست مى آورند. پس اينان مردمى مسالمت جويند كه از فتنه گرى شان بيمى نيست؛ و اهل آشتى اند، كه از آسيب رسانى شان باكى نباشد.