عبّاد بن صهيب:به امام صادق جعفر بن محمّد عليه السلام عرض كردم: بفرماييد كه آيا ابوذر برتر است يا شما اهل البيت؟ فرمود: اى پسر صهيب! شمار ماههاى سال چند است؟ گفتم: دوازده ماه. فرمود: شمار ماههاى حرام چند تاست؟ گفتم: چهارتا. فرمود: آيا ماه رمضان درشمارآنهاست؟ گفتم: خير. فرمود: ماه رمضان برتر است يا ماههاى حرام؟ گفتم: ماه رمضان. فرمود: با ما اهل بيت نيز هيچ كس سنجيده نمى شود. ابوذر در ميان جماعتى از اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله بود كه پيرامون فضائل اين امّت با يكديگر سخن مى گفتند، پس ابوذر گفت: برترين فرد در ميان اين امّت، على بن ابى طالب است كه تقسيم كننده بهشت و دوزخ است. او هماره راستگوى اين امّت و جداكننده حقّ از باطل و حجّت خداست بر امّت. از ميان شنوندگان ابوذر كسى نماند مگر آن كه

امام حسين عليه السلام:از پدرم عليه السلام درباره نشستن او [رسول خدا صلى الله عليه و آله] پرسش كردم پس فرمود: پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نمى نشست و بر نمى خاست مگر آن كه ذكر بر لب داشت و جايى را به خود اختصاص نمى داد و از اين كار، نهى مى داشت و هرگاه نزد جماعتى مى رفت در پايين مجلس مى نشست و به اين كار فرمان مى داد، بهره هريك از همنشينانش را ادا مى كرد، تا آن جا كه همنشين او فكر نمى كرد كسى نزد رسول خدا از او ارجمندتر است، هر كه با او همنشين مى شد يا پى كارى را با هم مى گرفتند، حضرت آن قدر شكيبايى مى ورزيد تا اين كه او خود مى رفت و كسى كه از ايشان [برآوردن]حاجتى را مى طلبيد، يا نيازش را برمى آورد يا كلامى خوش به او مى گفت. گشاده رويى و اخلاقش، همه مردم را در بر مى گرفت و [ديگر]پدر آنها

امام حسن عليه السلام:از دايى ام هند بن ابى هاله ـ كه توصيفگر پيامبر صلى الله عليه و آله بود ـ درباره شمايل پيامبر خدا پرسيدم. وى گفت: «پيامبر خدا، ستبر و با اُبّهت بود. چهره اش مانند ماه شب چهارده مى درخشيد، با قدّى بلندتر از افراد متوسّط القامه، و كوتاه تر از افراد لاغر و بلند قامت. سرى بزرگ داشت و موهاى وى، نه خيلى مجعّد بود و نه كاملاً صاف و نرم. اگر قسمتِ بافته موهايش باز مى شد، فرق باز مى كرد، وگرنه، آن را به حال خود مى گذاشت و در هر حال، هنگامى كه موى خود را بلند مى كرد، بلندىِ مو از لاله گوشش تجاوز نمى كرد. رنگش درخشان بود، پيشانى اش پهن بود و ابروانى كشيده و كمانى داشت. ابروانش در عين كشيده بودن، كامل و پُرمو بود؛ ولى پيوسته نبود. هرگاه عصبانى مى شد، رگِ ميان ابروهايش متورّم مى شد.