امام كاظم عليه السلامـ خطاب به هشام بن حكم ـ: اى هشام! خداوند متعال به وسيله خرد، حجّت ها را بر انسان ها تمام كرد. آن گاه، خردمندان را پند داد و آنان را به سوى آخرت ترغيب كرد و فرمود: «و زندگى دنيا جز بازى و سرگرمى نيست، و قطعا سراى بازپسين براى كسانى كه پرهيزگارى مى كنند، بهتر است. آيا نمى انديشيد؟» . اى هشام! آن گاه [خداوند] كسانى را كه خردپيشه نيستند، از عذاب خود ترسانيد و فرمود: «سپس ديگران را هلاك كرديم و در حقيقت، شما بر آنان، صبحگاهان و شامگاهان، مى گذريد. آيا به فكر فرو نمى رويد؟» . و فرمود: «ما بر مردم اين شهر، به [سزاى]گناهى كه مى كردند، عذابى از آسمان فرو خواهيم فرستاد، و از آن [شهر سوخته]براى مردمى كه مى انديشند، نشانه اى روشن باقى گذاشتيم» . اى هشام! خرد، با دانش همراه

سيّد ابن طاووس ـ در الإقبال ـ:آغاز مى كنيم به بيان دعاهاى كوتاه ۱۱ بين هر ركعت. اينها را از خطّ جدّم ابوجعفر طوسى ـ كه خداوند، پيوسته با رحمت ها و عناياتش او را يارى كند ـ نقل مى كنم. پس، از جمله آنهاست در تهذيب الأحكام و غير آن، از امام صادق عليه السلام كه: [1 و 2] «چون نماز مغرب و نوافل آن را خواندى، هشت ركعت مربوط به پس از مغرب را بخوان. چون دو ركعت را خواندى، تسبيح [حضرت] زهرا عليهاالسلامرا پس از هر دو ركعت بگو و بگو: خداوندا! تو نخستينى و پيش از تو چيزى نيست؛ و تو واپسينى و پس از تو چيزى نيست؛ و تو آشكارى و برتر از تو چيزى نيست؛ و تو نهانى و فروتر از تو چيزى نيست؛ و تو توانمند حكيمى. خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و مرا در هر خيرى كه محمّد و خاندان محمّد را در آن وارد

امام باقر عليه السلام:آن گاه كـه امير مـؤمنـان عليه السلام از صـفّين باز مى گشت، به فرزندش حسن عليه السلام نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از پدرى كه در آستانه فناست، و چيرگى زمان را پذيراست، زندگى را پشت سر نهاده، به گردش روزگار گردن داده، نكوهنده اين جهان است، جاى گيرنده در سراهاى مردگان و فردا، كوچنده از آن؛ به فرزندى آرزومندِ آنچه به دست نايد، رونده راهِ كسى كه به جهان نيستى درآمده، آماج بيمارى ها، گروگان روزگار، در تيررسِ بلاها و خود، دنيا را گوش به فرمان؛ سوداگر [دنياى پُر] فريب است، وامدارِ مرگ ها، اسيرِ مرگ، هم سوگند اندوه ها، هم نشين غم ها، آماج آفت ها، زمين خورده شهوت ها، و جانشين مردگان! امّا بعد؛ همانا من از پشت كردنِ دنيا به خود و سركشى روزگار بر خويش و روى آوردن آخرت

امام صادق عليه السلام:جويندگان دانش، سه گونه اند. آنان را به ذات و صفاتشان بشناس: دسته اى آن را براى نادانى و ستيزه جويى، و دسته اى براى برترى و دام گسترى، و گروهى نيز براى فهم و خردورزى مى جويند. صاحب نادانى و ستيزه جويى، آزار دهنده و ستيزه گر است و در حلقه هاى علمى به سخن درمى آيد و از دانش و بردبارى مى گويد و جامه فروتنى به تن مى كند، ولى از پرهيزگارى تهى است. خداوند، به همين سبب، بينى او را به خاك مى مالد و خرخره اش را مى بُرد. آن كه براى برترى و دام گسترى آمده است، پنهانكار و چاپلوس است، بر همانند خود، برترى مى جويد و براى توانگرانِ فروتر از خود، فروتنى مى كند، خورنده حلواى آنان و پايمال كننده دين خويش است. خداوند هم به اين سبب، او را كور مى گردانَد و اثرش را از ميان آثار دانشمندان