روز نوجوان

شَيئانِ لايَعرِفُ فَضلَهُما إلاّ مَن فَقَدَهُما: الشَّبابُ وَ العافِيَةُ.

دو نعمت است كه ارزش آن ها را نمى‌داند، مگر كسى كه آن ها را از دست داده باشد: جوانى و تندرستى.

إنَّ اَحَبَّ الخَلائِقِ إلَى اللّهِ شابٌّ حَدَثُ السِّنِّ في صُورَةٍ حَسَنَةٍ جَعَلَ شَبابَهُ و جَمالَهُ لِلّهِ و فِي طاعَتِهِ ذلِكَ الَّذي يُباهِي بهِ الرَّحمنُ مَلائكتَهَ يَقولُ: هذا عَبدِي حَقّا؛

محبوب ترين خلايق نزد خدا نوجوان خوش سيمايى است كه جوانى و زيبايى خود را براى خدا و در راه طاعت او بگذارد. خداوند رحمان به وجود چنين نوجوانى برفرشتگان مى بالد و مى فرمايد: «اين است بنده راستين من!».

أولَى الأشياءِ أن يَتَعَلَّمَهَا الأحداثُ الأشياءَ الّتي إذا صارُوا رِجالاً إحتاجُوا إلَيهَا؛

بهترين چيزى كه نوجوانان بايد فراگيرند، چيزهايى است كه در بزرگ سالىِ خود به آنها نياز خواهند داشت.

إذا عاتَبتَ الحَدَثَ فَاترُك لَهُ مَوضِعا مِن ذَنبِهِ لِئلاّ يَحمِلَهُ الإخراجُ عَنِ المُكابَرَةِ؛

هرگاه نوجوانى را سرزنش مى كنى، جايى براى عذرخواهى از گناهش براى او باقى بگذار تا نيافتن راهى براى عذرخواهى، او را به ستيزه جويى نكشاند.

إنَّما قَلبُ الحَدَثِ كَالأرضِ الخالِيَةِ، ما اُلقِىَ فِيها مِن شَى ءٍ قَبِلَتهُ؛

قلب نوجوان، همچون زمين ناكِشته است كه هر چه در آن افكنده شود مى پذيرد.

عَلَيكَ بِالأْحداثِ فَإنَّهُم أسرَعُ إلى كُلِّ خَيرٍ؛

نوجوانان را در ياب، كه اين گروه در پذيرش هر خوبى، بيشتر شتاب مى كنند.

بادِرُو أحداثَكُم بِالحَديثِ قَبلَ أن تَسبِقَكُم إلَيهِمُ المُرجِئَةُ؛

نوجوانان را قبل از اين كه دشمنانِ اعتقادى به سراغ آنان بروند، حديث بياموزيد.