روز جهانی کودک

إنَّ خَيرَ ما وَرَّثَ الآباءُ لأِبنائِهِم الأدَبُ لاَ المالُ؛

بهترين ارثى كه پدران براى فرزندان باقى مى گذارند، ادب است نه ثروت.

في جوابه لرجل شكي من ولده: لاتَضرِبْهُ وَاهجُرهُ و لاتُطِلْ؛

در جواب مردى كه از فرزند خود شكايت كرده بود، فرمودند: او را نزن، بلكه براى زمانى كوتاه با او قهر كن.

لا أدَبَ مَعَ غَضَبٍ؛

هنگام خشم نبايد تأديب (تنبيه بدنى) كرد.

تُستَحَبُّ عَرامَةُ الغُلامِ في صِغَرِهِ لِيَكوُنَ حَليما في كِبَرِهِ؛

پسنديده است كه فرزند در كودكى به بازى و جست و خيز بپردازد تا در بزرگ سالى بردبار و باوقار باشد.

دَعِ ابنَكَ يَلعَبْ سَبعَ سِنينَ؛

پسرت را رها كن كه تا هفت سالگى بازى كند.

مَن كانَ لَهُ وَلَدٌ صَبا؛

هر كه بچه اى دارد، بچگى كند (با او كودكانه رفتار كند).

مَن كانَ عِندَهُ صَبِيٌّ فَليَتَصابَّ لَهُ؛

هر كس كودكى دارد، بايد با او كودكانه رفتار كند.

إنَّ اللّهَ لَيَرحَمُ العَبدَ لِشِدَّةِ حُبِّهِ لِوَلَدِهِ؛

خداوند به بنده، به خاطر محبّت شديد او به فرزندش، رحم مى كند.

إنَّهُ مَن يُرضِي صَبيّا لَهُ صَغيرا مِن نَسلِهِ حَتّى يَرضى، تَرضّاهُ اللّهُ يَومَ القيامَةِ حَتّى يَرضى؛

هركس كودك خردسالى از نسل خود را راضى كند تا خشنود شود، خداوند در روز قيامت در پى خشنودى او باشد تا آن گاه كه خشنود شود.

رَحِمَ اللّهُ مَن أعانَ وَلَدَهُ عَلى بِرِّهِ و هُوَ يَعفُو عَن سَيِّئَتِهِ و يَدعُو لَهُ فيما بَينَهُ و بَينَ اللّهِ؛

خدا رحمت كند كسى را كه فرزندش را به نيكى كردن بر خود يارى رساند، بدين گونه كه از گناه و خطاى او درگذرد و در درگاه خدا برايش دعا كند.

أحِبُّوا الصِّبيانَ وَ ارحَموهُم؛

كودكان را دوست بداريد و با آنان مهربان باشيد.

إتَقُّو اللّهَ واعدِلُوا في أولادِكُم؛

از خدا بترسيد و ميان فرزندانتان به عدالت رفتار كنيد.

اِعدِلُوا بَينَ أولادِكُم كَما تُحِبُّونَ أن يَعدِلُوا بَينَكُم فِي البِرِّ و اللُّطفِ؛

ميان فرزندان خود به عدالت رفتار كنيد، همان گونه كه دوست داريد آنان در نيكى و مهربانى با شما به عدالت رفتار كنند.

لايَصلَحُ. أن يَعِدَ أحدُكُم صَبِيَّهُ ثُمَّ لايَفيَ لَهُ؛

شايسته نيست فردى از شما به كودكش وعده اى دهد و به آن وفا نكند.

و إذا وَعَدتُمُوهُم شَيئا فَفُوا لَهُم فَإنَّهُم لا يَرَونَ إلاّ أنَّكُم تَرزُقُونَهُم؛

هنگامى كه به كودكان قولى مى دهيد، به آن عمل كنيد؛ زيرا آنان مى پندارند شما روزيشان مى دهيد.

و والدٍ و ما وَلَدَ

سوگند به پدرى (چنان) و آن كسى را كه به وجود آورد.

وَأعِنّي عَلى تَربِيَتِهِم و بِرِّهِم؛

خدايا! مرا در تربيت و نيكى به فرزندان يارى فرما.

أكرِمُوا أولادَكُم و أحسِنُوا آدابَهُم؛

به فرزندان خود احترام بگذاريد و آنها را نيكو تربيت كنيد.

عَلِّموا أولادَكُم السِّباحَةَ و الرِّمايَةَ؛

به كودكان خود شنا و تيراندازى بياموزيد.

عَلِّموا صِبيانَكُم مِن عِلمِنا؛

از دانش ما به كودكان خود بياموزيد.

مُروا أولادَكُم بِطَلَبِ العِلمِ؛

فرزندان خود را به آموختن دانش وا داريد.

حَقِّ الوَلَدِ عَلى والِدِهِ أن. يُعلِّمَهُ القُرآنَ؛

حق فرزند بر پدر اين است كه به او قرآن خواندن بياموزد.

حَقُّ الوَلَدِ عَلى والِدِهِ أن يُعلِّمَهُ الكِتابَةَ؛

حق فرزند بر پدرش اين است كه به او نوشتن بياموزد.

مُرُوا صِبيانَكُم بِالصَّلاةِ إذا بَلَغُوا سَبعَ سِنينَ؛

كودكان خود را، وقتى به هفت سالگى رسيدند، به خواندن نماز امر كنيد.

لايَدخُلُ الفَقرُ بَيتا فيهِ اسمُ مُحَمَّدٍ أو أحمَدَ أو عَلِيٍّ أوِ الحَسَنِ أوِ الحُسَينِ أو جَعفَرٍ أو طالِبٍ أو عَبدِاللّهِ أو فاطِمَةَ مِنَ النِّساءِ؛

فقر وارد خانه اى نمى شود كه در آن خانه نام محمّد، احمد، على، حسن، حسين، جعفر، طالب، عبداللّه يا فاطمه، از نام هاى زنان، باشد.

إنّ أوّلَ ما يَنحَلُ أحدُكُم وَلَدهُ الاِسمَ الحَسَنَ فَليُحَسِّن أحَدُكُم اسْمَ وَلَدِهِ؛

نخستين چيزى كه هر يك از شما به فرزندش مى بخشد، نام نيكو است؛ پس هر يك از شما نامى نيك بر فرزندش نهد.

حَقُّ الوَلَدِ عَلَى الوالِدِ أن يُحَسِّنَ اسمَهُ؛

حق فرزند بر پدرش اين است كه برايش نام نيكو انتخاب كند.

إنَّ الوَلَدَ الصّالِحَ رَيحانَةٌ مِن رَياحينِ الجَنَّةِ؛

فرزند صالح، گلى از گل هاى بهشت است.

إنَّ لِكُلِّ شَجَرَةٍ ثَمَرةً و ثَمَرَةُ القَلبِ الوَلَدُ؛

هر درختى ميوه اى دارد و ميوه دل، فرزند است.