روز دامپزشکی

لَمّا خَلَقَ اللّهُ المَعيشَةَ جَعَلَ البَرَكاتِ في الحَرثِ و الغَنَمِ؛

چون خداوند اسباب زندگى را آفريد، بركت را در كشاورزى و دام قرار داد.

دَخَلتُ الجَنَّةَ فَرَأيتُ صاحِبَ الكَلبِ [الّذي] أرواهُ مِنَ الماءِ؛

[در شب معراج] به بهشت وارد شدم و ديدم كه صاحب سگى كه آن را سيراب كرده بود [به پاداش اين عمل] در بهشت جاى دارد.

لِلدّابَّةِ عَلى صاحِبِها سِتُّ خِصالٍ: يَعلِفُها إذا نَزَلَ و يَعرِضُ عَلَيهَا الماءَ إذا مَرَّ بِهِ و لايَضرِبُها الاّ عَلى حَقٍّ وَلا يُحَمِّلُها مالا تُطيقُ و لايُكَلِّفُها مِنَ السَّيرِ إلاّ طاقَتَها و لايَقِفُ عَلَيها فُواقا؛

حيوان شش حق بر صاحب خود دارد: هرگاه از آن پياده شد علفش دهد؛ هرگاه از آبى گذشت، او را از آن بنوشاند؛ بى دليل او را نزند؛ بيشتر از قدرتش بر او بار نكند؛ بيشتر از توانش آن را راه نبرد و در فاصله ميان دو دوشيدن در يك نوبت، بر او سوار نشود.

مَن تَبَيطَرَ فَليَأخُذِ البَراءَةَ مِن وَلِيِّهِ و إلاّ فَهُوَ لَهُ ضامِنٌ؛

دام پزشك هنگام مداواى دام بايد از صاحب آنها برائت نامه (اجازه) بگيرد وگرنه به ازاى (صدمه ديدن يا تلف شدن مال) ضامن است.

وَ لْيُرَفِّهْ عَلَى اللاّغِبِ وَلْيَستَأنِ بِالنَّقِبِ و الظّالِعِ؛

و بايد شتر خسته را استراحت دهد و آن را، كه آسيب ديده يا از رفتن ناتوان شده، آرام براند.