روز قوه قضاییه

فَاحْكُم بَينَهُم بِالِقسطِ إنَّ اللّهَ يُحِبُّ المُقسِطينَ

ميان آنها عادلانه داورى كن كه خداوند دادگران را دوست مى دارد.

إنَّ اللّهَ مَعَ القاضِي مالَمْ يَحِف عَمدا؛

خداوند با قاضى است تا آن گاه كه، به عمد، ستم نكند.

مَنِ ابتَلى بِالقَضاءِ فَليُواسِ بَينَهُم فِي الإشارَةِ و فِي النَّظَرِ و فِي المَجلِسِ؛

آن كه بر مسند قضاوت مى نشيند، بايد ميان مردم در اشاره و نگاه و نشستن برابرى را مراعات كند.

أفضَلُ الخَلقِ أقضاهُم بِالحَقِّ؛

برترين مردم، داورترينِ آنها به حق است.

لا يُقيمُ أمرَ اللّهِ سُبحانَهُ إلاّ مَن لايُصانِعُ و لايُضارِعُ و لايَتَّبِعُ المَطامِعَ؛

فرمان خداى سبحان را بر پا ندارد جز آن كس كه [در حق] مدارا نكند و خود را خوار نسازد و در پى طمع نرود.

ثُمَّ اخْتَر لِلحُكمِ بَينَ النّاسِ أفضَلَ رَعِيَّتِكَ في نَفسِكَ؛

براى داورى ميان مردم، برترين فرد را از نظر خودت برگزين.

القُضاةُ أربَعَةٌ: ثَلاثَةٌ فِي النّارِ و واحِدٌ فِي الجَنَّةِ: رَجُلٌ قَضى بِجَورٍ و هُوَ يَعَلَمُ فَهُوَ فِي النّارِ، و رَجُلٌ قَضى بِجَورٍ و هُوَ لايَعلَمُ فَهُوَ فِي النّارِ، و رَجُلٌ قَضى بِالحَقِّ و هُوَ لايَعلَمُ فَهُو فِي النّارِ و رَ جُلٌ قضى بِالحَقِّ و هُوَ يَعلَمُ فَهُوَ فِي الجَنَّةِ؛

قاضيان چهار گروهند: سه گروه دوزخى اند و يك گروه بهشتى: مردى كه، دانسته، حكم ناحق مى دهد، دوزخى است. مردى كه ندانسته حكم ناحق دهد نيز دوزخى است. مردى كه ندانسته حكم حق دهد نيز دوزخى است، و مردى كه دانسته حكم به حق دهد، بهشتى است.

العَدلُ أساسٌ بِهِ قِوامُ العالَمِ؛

عدالت شالوده اى است كه جهان بر آن استوار است.

العَدلُ يُريحُ العامِلَ بِهِ مِن تَقَلُّدِ المَظالِمِ؛

عدالت، عمل كننده به آن را از به گردن گرفتن حقوق مردم و مظالم آسوده مى كند.

فِي العَدلِ الاقتِداءُ بِسُنَّةِ اللّهِ و ثَباتُ الدُّوَلِ؛

پيروى از سنّت خدا و پايدارى دولت ها نتيجه عدالت است.

العَدلُ أحلى مِنَ الماءِ يُصيبُهُ الظَّمآنُ؛

عدالت از آبى كه شخص تشنه به آن مى رسد، گواراتر است.

مَن عامَلَ النّاسَ فَلَم يَظلِمهُم وحَدَّثَهُم فَلَم يَكذِبهُم و وَعَدَهُم فَلَم يُخلِفهُم فَهُوَ مِمَّن كَمُلَت مُروءَتُهُ و طَهُرَت عَدالَتُهُ؛

هر كه در رفتار خود با مردم به ايشان ستم نكند و به گاه سخن، دروغ نگويد و در وعده خود خلاف نياوَرَد، مردانگى اش كامل و عدالتش آشكار است.

ماكَرِهتَهُ لِنَفسِكَ فَاكرَه لِغَيرِكَ و ما أحبَبتَهُ لِنَفسِكَ فَأحبِبهُ لأِخيكَ تَكُن عادِلاً في حُكمِكَ مُقسِطا في عَدلِكَ؛

آنچه را كه براى خود نمى پسندى براى ديگرى نيز مپسند، و آن چه براى خود دوست دارى براى برادرت هم دوست بدار تا در قضاوت عادل باشى و در عدالتت دادگر.

أعدَلُ النّاسِ مَن أنصَفَ عَن قُوَّةٍ؛

عادل ترين مردم كسى است كه با داشتن قدرت، عدالت بورزد.

أعدَلُ الخَلقِ أقضاهُم بِالحَقِّ؛

عادل ترين مردم كسى است كه بيش از همه به حق داورى كند.

أعدَلُ السِّيرَةِ أن تُعامِلَ النّاسَ بِما تُحِبُّ أن يُعامِلُوكَ؛

عادلانه ترين روش اين است كه با مردم آن گونه رفتار كنى كه دوست دارى با تو چنان باشند.