روز جهانی کار و کارگر

إنَّ اللّهَ يُحِبُّ أن يَرى عَبدَهُ تَعِبا في طَلَبِ الحَلالِ؛

خداوند دوست دارد كه بنده اش را در جست و جوى روزىِ حلال خسته ببيند.

باكِروا في طَلَبِ الرِّزقِ و الحَوائجِ فَإنَّ الغُدُوَّ بَرَكَةٌ و نَجاحٌ؛

صبح گاهان در جست و جوى روزى و در پىِ تأمين نيازهاى زندگى باشيد؛ زيرا بركت و توفيق در صبح گاه نهفته است.

مَن سَعى عَلى عِيالِهِ في طَلَبِ الحَلالِ فَهُوَ في سَبيلِ اللّهِ؛

هر كه براى كسب روزىِ حلال براى خانواده خود بكوشد، [كوشش او] در راه خدا به شمار است.

هذِهِ يَدٌ لاتَمَسُّها نارٌ؛

پيامبر دست آن كارگر [سعد انصارى] را بوسيد وگفت: «اين دستى است كه آتش به آن نمى رسد.»

مَن لَم يَصبِر عَلى كَدِّهِ صَبَرَ عَلَى الإفلاسِ؛

هركس بر رنج كسب وكار صبر نكند، بايد رنج ندارى را تحمّل كند.

إنّي لأَعمَلُ في بَعضِ ضِياعي حَتّى أعرَقَ ـ و إنَّ لي مَن يَكفيني ـ لِيَعَلَمَ اللّهُ أنّي أطلُبُ الرِّزقَ الحَلالَ؛

من در برخى از زمين هاى كشاورزى ام كار مى كنم تا آن كه عرق از بدنم سرازير مى شود، در حالى كه هستند كسانى كه به جاى من كار كنند و مرا از كار كردن بى نياز كنند، ولى من كار مى كنم تا خداوند ببيند كه در جست و جوى روزى حلالم.

ظُلمُ الأجيرِ أجرَهُ مِنَ الكَبائِرِ؛

ظلم در پرداخت مزد كارگر، از گناهان بزرگ است.

نَهى [رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله] أن يُستَعمَلَ أجيرٌ حَتّى يُعلَمَ ما اُجرَتُهُ؛

پيامبر خدا از به كار گرفتن كارگر، پيش از تعيين مزدش نهى فرمود.

اِرحَم مَن دُونَكَ يَرحَمكَ مَن فَوقَكَ؛

با فرودست خود مهربان باش تا فرادستت با تو مهربان باشد.

أعطِهِم اُجورَهُم قَبلَ أن يَجِفَّ عَرَقُهُم؛

پيش از آن كه عرق آنان (كارگران) خشك شود، مزدشان را بپرداز.

مَنِ استَأجَرَ أجيرا ثُمَّ حَبَسَهُ عَنِ الجُمُعَةِ يَبوَءُ بِإثمِهِ وَ إن كانَ هُوَ لَم يَحبِسهُ اشتَرَكا فِي الأجرِ؛

هر كس كارگرى را به كار گيرد و او را از شركت در نماز جمعه باز دارد، گناهش را به عهده گرفته است و اگر او را باز ندارد، در اجر او شريك است.

ما هذا؟ فقالُوا: يا أميرَالمُؤمِنينَ! نَصرانيٌّ. فَقالَ: استَعمَلتُمُوهُ حَتّى إذا كَبُرَ و عَجَزَ مَنَعتُمُوهُ، أنفِقُوا عَلَيهِ مِن بَيتِ المالِ؛

پير مرد فرتوت و نابينايى، در حال گدايى، بر اميرمؤمنان گذشت. امام فرمود: «اين مرد كيست و چرا گدايى مى كند؟» جواب گفتند: «نصرانى است». امام فرمود: «تا آن زمان كه قدرت كار كردن داشت از او كار كشيديد و اينك كه پير شده و قدرت كار كردن ندارد، از تأمين روزى وى دريغ مى ورزيد؟ از بيت المال زندگى او را تأمين كنيد».