مصباح المتهجّد ـ به نقل از ابو حمزه ثمالى ـ :امام سجّاد عليه السلام در ماه رمضان، همه شب را نماز مى خواند و چون سحر مى شد، اين دعا را مى خواند: «خدايا! مرا با كيفرت ادب نكن و با عقوبت غافلگيركننده ات، به من نيرنگ مزن. پروردگارا! برايم از كجا خير تواند بود، با آن كه جز از پيش تو يافت نمى شود؛ و برايم از كجا رهايى خواهد بود، با آن كه جز به يارى ات، در توان نيست؟ نه آن كه نيكى كند، از يارى و رحمتت بى نياز است و نه آن كه بدى كند و بر تو گستاخ شود و تو را ناخرسند سازد، از قلمرو قدرتت بيرون. اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من!.». بگويد تا آن كه نفَس قطع شود. «تو را با تو شناختم و تو خود، مرا بر خودت راهنمايى كردى و به سويت خواندى و اگر تو نبودى، نمى دانستم كه تو چيستى. سپاس،

مصباح المتهجّد ـ به نقل از ابو حمزه ثمالى ـ:امام سجّاد عليه السلام در ماه رمضان، همه شب را نماز مى خواند و چون سحر مى شد، اين دعا را مى خواند: «خدايا! مرا با كيفرت ادب نكن و با عقوبت غافلگيركننده ات، به من نيرنگ مزن. پروردگارا! برايم از كجا خير تواند بود، با آن كه جز از پيش تو يافت نمى شود؛ و برايم از كجا رهايى خواهد بود، با آن كه جز به يارى ات، در توان نيست؟ نه آن كه نيكى كند، از يارى و رحمتت بى نياز است و نه آن كه بدى كند و بر تو گستاخ شود و تو را ناخرسند سازد، از قلمرو قدرتت بيرون. اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من!.». بگويد تا آن كه نفَس قطع شود. «تو را با تو شناختم و تو خود، مرا بر خودت راهنمايى كردى و به سويت خواندى و اگر تو نبودى، نمى دانستم كه تو چيستى. سپاس،

امام صادق عليه السلام:خداوندا! تو در كتاب خويش كه بر زبان پيامبرِ فرستاده ات ـ كه درود تو بر او و خاندانش باد ـ جارى كردى، فرموده اى ـ و سخن تو، حق است ـ كه: «ماه رمضان، ماهى است كه قرآن در آن نازل شده است» . و اين، ماه رمضان است كه سپرى شد. از ذات بزرگوار و كلمات كامل تو مى خواهم، اگر گناهى بر من مانده كه آن را برايم نيامرزيده اى و مى خواهى مرا بر آن عذاب كنى و يا به سبب آن نيكى هايم را محو كنى، سپيده اين شب ندمد، يا اين ماه به پايان نرسد، مگر اين كه آن را براى من آمرزيده باشى، اى مهربان ترينِ مهربانان! خداوندا! تو را ستايش، با همه ستودگى هايت، از آغاز تا پايانش، آنچه را خودت براى خود فرموده اى و آنچه را بندگان ستايشگر، تلاشگر، نعمت شمار و برگُزينندگانِ ياد و سپاس نعمت هاى تو گفته اند؛

امام على عليه السلامـ در ضمن نامه اى به عبد اللّه بن عبّاس پس از كشته شدن محمّد بن ابى بكر ـ: امّا بعد؛ مصر فتح شده و محمّد بن ابى بكر به شهادت رسيده است. در مرگ او از خداوند، انتظار پاداش داريم. فرزندى خيرخواه و كارگزارى سختكوش و شمشيرى بُرنده و ستونى حمايتگر بود. من مردم را بر پيوستن به او ترغيب كردم و دستور دادم پيش از واقعه به فريادش برسند و در نهان و آشكار و رفت و برگشت، آنان را فراخواندم. برخى آمدند، امّا بى رغبت. برخى هم به دروغْ خود را به بيمارى زدند. برخى هم نشستند و از يارى اش دست كشيدند. از خداوند متعال مى خواهم كه براى من از دست اين مردم به زودى نجات و گشايش قرار دهد. به خدا سوگند، اگر عشق به شهادت در برخورد با دشمن نبود و اين كه خود را براى مرگ آماده ساخته ام، دوست داشتم حتى

امام صادق عليه السلام:امام زين العابدين عليه السلام قبر امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام را زيارت كرد، بر كنار قبر ايستاد، گريست و سپس گفت: «سلام بر تو، اى امير مؤمنان! رحمت و بركات خدا بر تو باد! سلام بر تو، اى امين خدا در زمين خدا و حجّت او بر بندگانش! گواهى مى دهم كه تو در راه خدا به حقْ جهاد كردى و به كتاب خدا عمل كردى و از سنّت پيامبر خدا پيروى نمودى، تا آن كه خداوندْ تو را به جوار رحمت خويش خواند و با گزينش خود، تو را به سوى خويش برد و با وجود برخوردارى تو از حجّت هاى رسا بر همه آفريده هاى او، بر دشمنانت با كشتن تو حجّت را تمام كرد. خداوندا! پس دل و جان مرا به تقدير خودت مطمئن، و به قضاى خويش راضى قرار بده، و به يادت و دعايت مشتاق ساز، و مرا دوستدار بندگان و دوستان برگزيده

امام صادق عليه السلام:هرگاه خواستى قبر امير مؤمنان را زيارت كنى، وضو بگير و غسل كن و آرام راه برو و بگو: خدا را سپاس كه مرا گرامى داشت، با شناخت پيامبر خدا و كسى كه طاعتش را واجب ساخت، از روى رحمت خود و نعمتى كه با ايمان بر من عطا كرد. خدا را شكر كه مرا در سرزمين هايش به سير وا داشت و مرا بر مركب هاى خود، سوار كرد و راه دور را براى من پيمود و بدى را از من دور كرد، تا آن كه مرا به حرم برادر پيامبر خودش وارد كرد و در كمال عافيتْ آن را نشانم داد. خدا را سپاس كه مرا از زائران قبر وصىّ پيامبرش قرار داد. خدا را سپاس كه مرا به اين راه، رهنمون شد و اگر خداوندْ هدايتمان نمى كرد، راه نمى يافتيم. گواهى مى دهم كه جز خداوندْ معبودى نيست، تنها و بى شريك است و گواهى مى دهم كه محمّد صلى الله عليه و آله

امام على عليه السلامـ در وصف فرشتگان ـ: آن گاه، خداوند سبحان براى ساكن كردن در آسمان هايش و آباد ساختن بالاترين قسمت از ملكوتش، مخلوقاتى نو [و بى مانند]از فرشتگان را آفريد، و با آنان، شكاف هاى راه هاى گشاده آسمان ها را پُر كرد، و فاصله بين اجرام آسمانى را از آنان آكنده ساخت. در بين فراخناى شكاف ها، فرياد تسبيح گويىِ فرشتگان در فردوسِ بلندْجايگاه و در وراى پرده هاى حجاب و سراپرده هاى بزرگى، بلند است، و در پسِ اين فريادهاى كَر كننده گوش ها، پرتو نورى است كه ديدگان را، از رسيدن بِدانْ باز مى دارد. از اين رو، خيره بر جاى خويش مى مانند. آنان (فرشتگان) را در گونه هاى مختلف و در اندازه هاى گوناگون ايجاد كرد، «بال دارانى» كه بزرگى و ارجمندىِ او را تسبيح مى گويند. نه آنچه را در آفرينش از صنعت

امام صادق عليه السلام:دخترى را پيش عمر آوردند كه عليه او به زنا گواهى داده بودند. ماجراى او از اين قرار بود كه وى، دختر يتيمى بود كه نزد مردى زندگى مى كرد و آن مرد، بسيارى از مواقع از خانواده اش دور بود. دخترك بزرگ شد و زنِ آن مرد ترسيد كه شوهرش با وى ازدواج كند. از اين رو، گروهى از زنان را فرا خواند تا دختر را نگه دارند. سپس، خود با انگشت، دوشيزگى وى را از بين برد. هنگامى كه شوهر زن از مسافرت برگشت، زن، آن دختر يتيم را به فاحشگى متّهم كرد و از همسايگانش كه او را در اين كارْ يارى كرده بودند، بر زناى دختر، شاهدانى اقامه نمود. ماجرا را پيش عمر آوردند؛ ولى وى ندانست كه چگونه درباره آن داورى كند. به آن مرد گفت: پيش على بن ابى طالب برو و ما راهم ببر. همه نزد على عليه السلام رفتند و ماجرا