ذكر خدا

عدّة الداعى:در حديثى قدسى آمده است: «هر بنده اى كه به دلش سر بكشم و حالت غالب آن را پرداختن به ذكرم ببينم، سررشته امورش را خود به دست مى گيرم و خود، همنشين و هم سخن و مونسش خواهم بود».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال، مى فرمايد: «هر گاه، دل مشغولىِ عمده بنده اى، من باشم، نعمت و لذّتِ او را در ذكر خودم قرار مى دهم، و چون نعمت و لذّتش را در ذكر خودم قرار دهم، به من عشق مى ورزد و من نيز به او عشق مى ورزم، و چون عاشق يكديگر شديم، حجاب ميان خودم و او را بر مى دارم و نشانه هايى در جلوى چشمانش قرار مى دهم كه چون مردم [مرا] از ياد ببرند، او از ياد نبرد. اينان سخنشان، سخن پيامبران است».

امام على عليه السلام:ذكر خدا، خوراك جان ها و همنشينى با محبوب است.

امام على عليه السلام:ذاكر خدا، مونس اوست.

امام على عليه السلامـ در مناجات شعبانيه ـ: [خدايا! از تو مى خواهم] كه بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرستى و مرا از كسانى قرار دهى كه بر ذكرت مداومت دارند و عهدت را نمى شكنند.

مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلامنسبت داده شده است ـ: هر گاه بنده، خداى متعال را خالصانه و به بزرگى ياد كند، همه حجاب هايى كه پيش تر ميان او و خدا بوده اند، كنار مى روند. و هر گاه از ياد خدا غافل شود، چگونه او را پس از آن مى بينى؟ در حالى كه درجا زده و در حجاب و سنگ دل است و از هنگام جدايى از نور بزرگداشت [خدا]، در تاريكى به سر مى برَد.