دادگرى در قضاوت و حكم

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:يونس عليه السلام، زمانى كه ديد قومش دعوت او را نمى پذيرند و به او ايمان نمى آورند، آزرده شد و احساس بى تابى كرد. از اين رو، به پروردگارش شِكوه نمود. در بخشى از شِكوه هاى او چنين بود: اى پروردگار من! تو مرا در سى سالگى به سوى قومم مبعوث فرمودى و من، سى و سه سال در ميانشان ماندم و آنان را به ايمان آوردن به تو و تصديق رسالتم دعوت نمودم و از عذاب و نقمت تو بيمشان دادم؛ امّا آنان تكذيبم كردند و به من ايمان نياوردند، و نبوّتم را انكار نمودند و رسالتم را سبُك شمردند و مرا تهديد نمودند و ترسيدم كه مرا بكشند. پس، عذابت را بر آنان فرود آر؛ زيرا آنان قومى هستند كه ايمان نمى آورند. آن گاه خداوند به يونس عليه السلام وحى فرمود: «در ميان آنان، زن باردار و جنين و كودك خردسال

امام زين العابدين عليه السلامـ از دعايش در دو عيد فطر و قربان و روز جمعه ـ: نفرين هميشگى براى كسى است كه از تو روى بگردانَد، و نااميدى خواركننده براى كسى است كه از تو مأيوس گردد، و بدترين بدبختى براى كسى است كه فريب [نعمت هاى] تو را بخورد. چه بسيار است واژگونى او در عذاب تو، و چه طولانى است سرگردانى او در كيفر تو، و چه دور است گشايش كار او، و چه يأس آلود است آسان رها شدن او. [همه اينها] ناشى از دادگرى در حُكم توست كه در آن، جفا نمى كنى و انصاف در داورى توست كه در آن، ستم روا نمى دارى. حجّت هايت را [پى در پى]آشكار ساختى و بهانه ها را پايان دادى و تهديد را پيش تر اعلان نمودى، و در ترغيب [به ثواب]، مهربانى كردى و [براى عبرت گرفتن]مَثَل ها زدى و مهلت ها را طولانى نمودى و [مجازات را] به تأخير