حدیث دربارهسرشت
الإمام عليّ عليه السلام:اللّهُمَّ خَلَقتَ القُلوبَ عَلى إِرادَتِكَ، وفَطَرتَ العُقولَ عَلى مَعرِفَتِكَ، فَتَمَلمَلَتِ ۱ الأَفئِدَةُ مِن مَخافَتِكَ، وصَرَخَتِ القُلوبُ بِالوَلَهِ، وتَقاصَرَ وُسعُ قَدرِ العُقولِ عَنِ الثَّناءِ عَلَيكَ، وَانقَطَعَتِ الأَلفاظُ عَن مِقدارِ مَحاسِنِكِ، وكَلَّتِ الأَلسُنُ عَن إِحصاءِ نِعَمِكَ، فَإِذا وَلَجَت بِطُرُقِ البَحثِ عَن نَعتِكَ بَهَرَتها حَيرَةُ العَجزِ عَن إِدراكِ وَصفِكَ، فَهِيَ تَرَدَّدُ فِي التَّقصيرِ عَن مُجاوَزَةِ ما حَدَّدتَ لَها؛ إِذ لَيسَ لَها أن تَتَجاوَزَ ما أَمَرتَها. ۲
امام على عليه السلام:خدايا! دل ها را بر خواست خودت آفريدى و خردها را بر معرفت خود سرشتى. پس دل ها، از بيم تو، ناآرام شد و قلب ها، از عشق تو ناليد و خردها را توان ثناى تو نيست و واژه ها، در اندازه زيبايى هاى تو وامانده و زبان ها، از شمارش نعمت هايت درمانده است. چون گام در راه توصيف تو مى نهد، حيرتِ عجز از فهم چگونگى ات، آن را مانده راه مى كند و ميان تقصير در شناخت حقّ تو و يا گذر از حدّ معين كرده ات، مردّد مى مانَد؛ زيرا اجازه ندارد كه از آنچه بدان فرمان داده اى، بگذرد.