حدیث دربارههوس
عنه عليه السلام:مَن عَشِقَ شَيئًا أعشى (أعمى) بَصَرَهُ وأمرَضَ قَلبَهُ، فَهُوَ يَنظُرُ بِعَينٍ غَيرِ صَحيحَةٍ، ويَسمَعُ بِاُذُنٍ غَيرِ سَميعَةٍ، قَد خَرَقَتِ الشَّهَواتُ عَقلَهُ، وأماتَتِ الدُّنيا قَلبَهُ، ووَلِهَت عَلَيها نَفسُهُ، فَهُوَ عَبدٌ لَها ولِمَن في يَدَيهِ شَيءٌ مِنها، حَيثُما زالَت زالَ إلَيها، وحَيثُما أقبَلَت أقبَلَ عَلَيها ۱.
امام على عليه السلام:هر كه دلباخته چيزى شود، ديده اش نابينا و دلش بيمار گردد. با چشمى ناسالم مى نگرد و با گوشى ناشنوا گوش مى كند. شهوات خردش را دريده و دنيا دلش را ميرانده و نفسش شيفته آن شده است. پس بنده دنيا و هر كس كه چيزى از آن را در دست دارد، هست. هر كجا برود، مى رود و هر كجا رو كند، رو مى آورد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 109.