فیلترها
نتایج جستجو برای «ارث»: ۱۳۵ حدیث
الدرّ المنثور عن ابن عبّاس:أوحَى اللّهُ تَبارَكَ وتَعالى إلى داوُدَ عليه السلام:. اُنظُر إلَى ابنِكَ فَاسأَلهُ عَن أربَعَ عَشرَةَ كَلِمَةً، فَإِن أخبَرَكَ فَوَرِّثهُ العِلمَ وَالنُّبُوَّةَ. فَقالَ داوُدُ
لِسُلَيمانَ عليه السلام: أخبِرني يا بُنَيَّ أينَ مَوضِعُ العَقلِ مِنكَ؟ قالَ: الدِّماغُ. ۱
الدرّ المنثورـ به نقل از ابن عبّاس ـ: خداوند متعال به داوود عليه السلام وحى فرستاد: «. به فرزندت بنگر و از چهارده چيز از او پرسش كن. اگر پاسخ گفت، دانش و نبوّت را برايش به ارث گذار».
آن گاه، داوود عليه السلام به سليمان عليه السلام گفت: فرزندم! به من بگو جايگاه عقل تو در كجاست؟
سليمان گفت: در مغز.
۱.الدرّ المنثور: ج 7 ص 176؛ بحار الأنوار: ج 61 ص 331 ح 32.
عنه عليهالسلام ـ مِن كِتابِهِ لِشُـرَيحِ بنِ الحارِثِ قاضيهِ لَمّا بَلَغَهُ أنَّهُ ابتاعَ دارًا بِثَمانينَ دينارًا وكَتَبَ لَها كِتابًا وأشهَدَ فيهِ شُهودًا، بَعدَ تَقريعِهِ وتَوبيخِهِ ـ : شَهِدَ عَلى ذلِكَ العَقلُ إذا خَرَجَ مِن أسرِ الهَوى وسَلِمَ مِن عَلائِقِ الدُّنيا. ۱
امام على عليهالسلام ـ در نامهاى به شريح بن حارثِ قاضى، پس از توبيخ و سرزنش او، هنگامى كه به ايشان خبر رسيد كه خانهاى را به هشتاد دينار خريده و براى آن، سند نوشته و بر آن، گواه گرفته است ـ : بر اين گفته من، خردى كه از اسارت هوس، خارج شده و از بندهاى دنيا رسته، گواهى مىدهد.
۱.نهج البلاغة: الكتاب 3، الأمالي للصدوق: ص 389 ح 501، روضة الواعظين: ص 489 كلاهما عن شريح القاضي وفيهما إلى «الهوى»، بحار الأنوار: ج 77 ص 279 ح 1.
عنه عليه السلامـ مِن كِتابِهِ لِشُرَيحِ بنِ الحارِثِ ـ: بَلَغَني أنَّكَ ابتَعتَ دارًا بِثَمانينَ دينارًا، وكَتَبتَ لَها كِتابًا، وأشهَدتَ فيهِ شُهودًا.
يا شُرَيحُ، أما إنَّهُ سَيَأتيكَ مَن لا يَنظُرُ في كِتابِكَ ولا يَسأَلُكَ عَن بَيِّنَتِكَ، حَتّى يُخرِجَكَ مِنها شاخِصًا ويُسلِمَكَ إلى قَبرِكَ خالِصًا. فَانظُر يا شُرَيحُ لا تَكونُ ابتَعتَ هذِهِ الدّارَ مِن غَيرِ مالِكَ، أو نَقَدتَ الثَّمَنَ مِن غَيرِ حَلالِكَ، فَإِذا أنتَ قَد خَسِرتَ دارَ الدُّنيا ودارَ الآخِرَةِ! أما إنَّكَ لَو كُنتَ أتَيتَني عِندَ شِرائِكَ مَا اشتَرَيتَ لَكَتَبتُ لَكَ كِتابًا عَلى هذِهِ النُّسخَةِ فَلَم تَرغَب في شِراءِ هذِهِ الدّارِ بِدِرهَمٍ فَما فَوقُ!
وَالنُّسخَةُ هذِهِ: «هذا مَا اشتَرى عَبدٌ ذَليلٌ مِن مَيِّتٍ
امام على عليه السلامـ در نامه اى به شُرَيح بن حارث ـ: به من خبر رسيده كه خانه اى را به هشتاد دينار خريده اى و اين را مكتوب كرده اى و بر آن، گواه گرفته اى.
اى شريح! بدان كه به زودى، كسى نزد تو مى آيد كه نوشته ات را نگاه نمى كند و از گواهت نمى پرسد، تا اين كه تو را از آن خانه يكسره بيرون برده و از همه چيز جدا كرده، به گورت بسپارد.
پس ـ اى شريح ـ بنگر كه مبادا اين خانه را از مالِ ديگرى، خريده باشى، يا بهاى آن را از غيرِ حلال داده باشى كه در اين صورت، سراى دنيا و سراى آخرت را از دست داده اى.
آگاه باش كه اگر هنگام خريد خانه نزد من آمده بودى، براى تو قباله اى مى نوشتم كه به خريد اين خانه با يك درهم ـ چه رسد كه بيشتر ـ رغبت نمى كردى و [آن]قباله اين است:
«اين، خانه اى است كه بنده اى خوار،
سنن الترمذي عن ابن عمر:قَلَّما كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقومُ مِن مَجلِسٍ حَتّى يَدعوَ بِهؤُلاءِ الدَّعَواتِ لِأَصحابِهِ:
اللّهُمَّ اقسِم لَنا مِن خَشيَتِكَ ما يَحولُ بَينَنا وبَينَ مَعاصِيكَ، ومِن طاعَتِكَ ما تُبَلِّغُنا بِهِ جَنَّتَكَ، ومِنَ اليَقينِ ما تُهَوِّنُ بِهِ عَلَينا مُصيباتِ الدُّنيا، ومَتِّعنا بِأَسماعِنا وأبصارِنا و قُوَّتِنا ما أحيَيتَنا، وَاجعَلهُ الوارِثَ مِنّا، وَاجعَل ثَأرَنا عَلى مَن ظَلَمَنا، وَانصُرنا عَلى مَن عادانا، ولا تَجعَل مُصيبَتَنا في دينِنا، ولا تَجعَلِ الدُّنيا أكبَرَ هَمِّنا، ولا مَبلَغَ عِلمِنا، ولا تُسَلِّط عَلَينا مَن لا يَرحَمُنا. ۱
سنن الترمذىـ به نقل از ابن عمر ـ: كمتر پيش مى آمد كه پيامبر خدا از مجلسى برخيزد و براى يارانش چنين دعا نكند: «بار خدايا! چنان ترسى از خود، قسمت ما كن كه مانع ما از نافرمانى كردن تو شود، و [نيز] چنان طاعتى از خود كه با آن، ما را به بهشتت رسانى، و چنان يقينى كه با آن، [تحمّل]مصيبت هاى دنيا را بر ما آسان گردانى، و ما را تا زمانى كه زنده مى دارى، از شنوايى و بينايى و نيرويمان برخوردار بدار و آنها را وارث ما گردان (تا آخر عمر، برايمان باقى بدار)، و انتقام ما را از كسى كه به ما ستم كرده است، بستان، و بر ضدّ كسى كه با ما دشمنى مى كند، يارى مان رسان، و مصيبت ما را در دينمان قرار مده، و دنيا را بزرگ ترين خواست ما و نهايتِ شناخت ما مگردان، و كسى را كه به ما رحم نمى كند، بر ما مسلّط مساز».
۱.سنن الترمذي: ج 5 ص 528 ح 3502، الزهد لابن المبارك: ص 144 ح 431 نحوه، كنز العمّال: ج 2 ص 203 ح 3764 وراجع المستدرك على الصحيحين: ج 1 ص 709 ح 1934.
كفاية الأثر عن أبي هريرة:كُنتُ عِندَ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله، وأبو بَكرٍ وعُمَرُ وَالفَضلُ بنُ العَبّاسِ وزَيدُ بنُ حارِثَةَ وعَبدُ اللّهِ بنُ مَسعودٍ، إذ دَخَلَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام، فَأَخَذَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله وقَبَّلَهُ، ثُمَّ قالَ:
«حِبِقَّةٌ حِبِقَّةٌ ۱، تَرَقَّ عَينَ بَقَّةَ» ۲، ووَضَعَ فَمَهُ عَلى فَمِهِ، ثُمَّ قالَ: اللّهُمَّ إنّي اُحِبُّهُ فَأَحِبَّهُ، وأحِبَّ مَن يُحِبُّهُ. ۳
كفاية الأثرـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: نزد پيامبر صلى الله عليه و آله بودم و ابو بكر، عمر، فضل بن عبّاس، زيد بن حارثه و عبد اللّه بن مسعود نيز حضور داشتند كه حسين بن على عليه السلام وارد شد. پيامبر صلى الله عليه و آله او را گرفت و بوسيد و سپس فرمود: «كوچولو، اى كوچولو! بالا بيا، چشم كوچولو!».
سپس دهانش را بر دهان او نهاد و گفت: «خدايا! من، او را دوست دارم. تو نيز او را دوست بدار و دوستدار كسى باش كه او را دوست مى دارد».
۱.الحِبِقَّة ـ بكسرتين مشدّدة القاف ـ: القصير (القاموس المحيط: ج 3 ص 219 «الحبق»).
۲.في ن، م: «خبقة خبقة» بالخاء المعجمة. وبهامش ن: «عذقة عذقة» بالعين. وبهامش ط: «والأصحّ: حذقة حذقة»، أقول: بل الأصحّ: «حُزقَّة حُزقَّة»، بضمّ الحاء وفتحها، وضمّ الزاء وتشديد القاف المفتوحة (هامش المصدر).
۳.كفاية الأثر: ص 81، المناقب لابن شهر آشوب: ج 1 ص 148 وفيه «قال صلى الله عليه و آله للحسين عليه السلام: حِبِقّة حِبِقّة، ترقّ عين بقّة» فقط.
الطبقات الكبرى:واُمُّ إسحاقَ بِنتُ طَلحَةَ، تَزَوَّجَهَا الحَسَنُ بنُ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام، فَوَلَدَت لَهُ طَلحَةَ، ثُمَّ تُوُفِّيَ عَنها فَخَلَفَ عَلَيهَا الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام، فَوَلَدَت لَهُ فاطِمَةَ.
واُمُّها [أي اُمُّ اُمِّ إسحاقَ] الجَرباءُ، وهِيَ اُمُّ الحارِثِ، بِنتُ قَسامَةَ. ۱
الطبقات الكبرى:اُمّ اسحاق، دختر طلحه است. حسن بن على بن ابى طالب عليه السلام با او ازدواج كرد و طلحه را براى حسن عليه السلام به دنيا آورد. سپس حسن عليه السلام در گذشت و حسين عليه السلام با او ازدواج كرد و وى، فاطمه را براى حسين عليه السلام به دنيا آورد.
و مادر اُمّ اسحاق، جَربا نام داشت و او همان اُمّ حارث، دختر قَسامه است.
۱.الطبقات الكبرى: ج 3 ص 214.
أنساب الأشراف عن عوف بن حارثة المري:وَلَدَتِ الرَّبابُ لِلحُسَينِ عليه السلام سُكَينَةَ بِنتَ الحُسَينِ، تَزَوَّجَها عَبدُ اللّهِ بنُ الحَسَنِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام، وكانَ أبا عُذرِها ۱، فَماتَ عَنها، ثُمَّ خَلَفَ عَلَيها مُصعَبُ بنُ الزُّبَيرِ، فَوَلَدَت لَهُ فاطِمَةَ ـ ماتَت صَغيرَةً ـ فَقُتِلَ عَنها، وكانَت تَقولُ: لَعَنَكُمُ اللّهُ يا أهلَ الكوفَةِ! أيتَمتُموني صَغيرَةً، وأرمَلتُموني كَبيرَةً.
وخَطَبَها عَبدُ المَلِكِ بنُ مَروانَ فَأَبَتهُ، فَتَزَوَّجَها عَبدُ اللّهِ بنُ عُثمانَ بنِ عَبدِ اللّهِ بنِ حَكيمِ بن حِزامِ بنِ خُوَيلِدٍ، ثُمَّ الأَصبَغُ بنُ عَبدِ العَزيزِ بنِ مَروانَ، فَفارَقَها ولَم يَدخُل بِها، وذلِكَ أنَّ عَبدَ المَلِكِ نَهاهُ عَنها. ويُقالُ: بَل حُمِلَت
أنساب الأشرافـ به نقل از عوف بن حارثه مُرّى ـ: رَباب، سَكينه را براى حسين عليه السلام به دنيا آورد. عبد اللّه بن حسن بن على بن ابى طالب، نخستين بار او را به همسرى برگزيد و سپس در گذشت.
سكينه، پس از او با مُصعَب بن زبير، ازدواج كرد و فاطمه را كه در كودكى در گذشت، براى او به دنيا آورد. مُصعَب نيز كشته شد و سكينه مى گفت: اى اهل كوفه! خدا شما را لعنت كند! در كودكى، مرا يتيم كرديد و در بزرگى، بيوه.
عبد الملك بن مروان، از او خواستگارى كرد؛ امّا او امتناع ورزيد و عبد اللّه بن عثمان بن عبد اللّه بن حكيم بن حِزام بن خُوَيلِد و سپس اصبغ بن عبد العزيز بن مروان، با او ازدواج كردند؛ امّا اصبغ پيش از عروسى، از او جدا شد؛ زيرا عبد الملك، او را از اين ازدواج، باز داشت.
همچنين گفته مى شود كه او را
أنساب الأشراف عن الواقدي عن أشياخه:تُوُفِّيَت سُكَينَةُ بِنتُ الحُسَينِ بِالمَدينَةِ سَنَةَ سَبعَ عَشرَةَ ومِئَةٍ، وعَلَى المَدينَةِ مِن قِبَلِ هِشامٍ خالِدُ بنُ عَبدِ المَلِكِ بنِ الحارِثِ بنِ الحَكَمِ بنِ أبِي العاصِ. ۱
أنساب الأشرافـ به نقل از واقدى، از استادانش ـ: سكينه، دختر حسين عليه السلام در مدينه، به سال 117 هجرى در گذشت و فرماندار مدينه از جانب هشام بن عبد الملك، خالد بن عبد الملك بن حارث بن حكم بن ابى العاص بود.
۱.أنساب الأشراف: ج 2 ص 418، تذكرة الخواص: ص 279، تاريخ دمشق: ج 69 ص 217 وليس فيه «سنة سبع عشرة ومئة» وراجع: الطبقات الكبرى: ج 8 ص 475 وجمهرة النسب: ص 41.
صحيح البخاري عن أنس:إنَّ أُمَّ الرُبَيِّعِ بِنتَ البراءِ ـ وهِيَ أُمُّ حارِثَةَ بنِ سُراقَةَ ـ أتَتِ النَّبِيَ صلى الله عليه و آله فَقالَت: يا نَبِيَ اللّهِ، ألا تُحَدِّثُنِي عَن حارِثَةَ ـ وكانَ قُتِلَ يَومَ بَدرٍ، أصابَهُ سَهمٌ غَربٌ ـ فَإن كانَ فِي الجَنَّةِ صَبَرتُ، وإن كانَ غَيرَ ذلِكَ اجتَهَدتُ عَلَيهِ فِي البُكاءِ؟! قالَ صلى الله عليه و آله: يا اُمَّ حارِثَةَ، إنَّها جِنانٌ فِي الجَنَّةِ، وإنَّ ابنَكِ أصابَ الفِردَوسَ الأَعلى. ۱
صحيح البخارىـ به نقل از اَنَس ـ: اُمّ رُبَيِّع دختر بَراء ـ كه همان مادر حارثة بن سُراقه است ـ نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! آيا از حارثه ـ كه در روز بدر بر اثر اصابت تيرى ناشناخته، كشته شده بود ـ برايم نمى گويى، كه اگر در بهشت است، صبر پيش گيرم و در غير اين صورت، بر او زار زار بگريم؟!
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى اُمّ حارثه! در بهشت، باغ هاست و پسر تو، در فردوس برين است».
۱.صحيح البخاري: ج 3 ص 1034 ح 2654، مسند ابن حنبل: ج 4 ص 518 ح 13743، السنن الكبرى: ج 9 ص 281 ح 18540، سنن الترمذي: ج 5 ص 327 ح 3174، المستدرك على الصحيحين: ج 3 ص 230 ح 4930 كلاهما نحوه، كنز العمّال: ج 10 ص 424 ح 30024.
عنه عليه السلامـ فِي الدُّعاءِ ـ: اَللَّهمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَاجعَلِني وَجَمِيعَ إِخوانِي بِكَ مُؤمِنِينَ، وَعلى الإِسلامِ ثابِتِينَ. وَلِلجَنَّةِ طالِبِينَ، وَلِلفِردَوسِ وارِثِينَ، وَمِن ثِيابِ السُّندُسِ وَالاِستَبرَقِ لابِسِينَ، وَعَلى الأَرائِكِ مُتَّكِئِينَ، وَبِالتِّيجانِ المُكَلَّلَةِ بِالدُّرِّ وَاليَواقِيتِ وَالزَّبَرجَدِ مُتَوَّجِينَ، وَلِلوِلدانِ المُخَلَّدِينَ مُستَخدَمِينَ، وَبِأَكوابٍ وَأَبارِيقَ وَكَأسٍ مِن مَعِينٍ شارِبينَ، وَمِن الحُورِ العِينِ مُزَوَّجِينَ، وَفِي نَعِيمِ الجَنَّةِ مُقِيمِينَ، وَفِي دارِ المُقامَةِ خالِدِينَ، لايَمَسُّهُم فِيها نَصَبٌ ۱ وَما هُم مِنها بِمُخرَجِينَ. ۲
امام زين العابدين عليه السلامـ در دعاـ: بار خدايا! بر محمّد و دودمان محمّد، درود فرست و مرا و همه برادرانم را باورمند به خودت، قرار ده، و پا بر جا در اسلام. و جوياى بهشت، و وارث فردوس؛ آنان كه جامه هاى پرنيان نازك و ديباى سِتَبر مى پوشند و بر تخت ها [ى بهشتى] تكيه مى زنند، و تاج هاى مرواريد و ياقوت و زِبَرجد بر سر دارند، و پسركان جاويدان، خدمتشان مى كنند، و با جام ها و اِبريق ها و پياله اى از باده ناب مى نوشند، و با سيه چشمان، ازدواج مى كنند، و در ناز و نعمت بهشت، ماندگارند، و در سراى ماندگارى جاويدان اند، و در آن جا هيچ خستگى اى بديشان نمى رسد، و هرگز از آن جا بيرون برده نمى شوند.
الإمام زين العابدين عليه السلامـ فِي الدُّعاءِ ـ: اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وَاجعَلِني وجَميعَ إِخواني بِكَ مُؤمِنينَ، وعَلَى الإِسلامِ ثابِتينَ. ولِلجَنَّةِ طالِبينَ، ولِلفِردَوسِ وارِثينَ، ومِن ثِيابِ السُّندُسِ وَالاِستَبرَقِ لابِسينَ، وعَلَى الأَرائِكِ مُتَّكِئينَ، وبِالتّيجانِ المُكَلَّلَةِ بِالدُّرِّ وَاليَواقِيتِ وَالزَّبَرجَدِ مُتَوَّجينَ، ولِلوِلدانِ المُخَلَّدينَ مُستَخدِمينَ، وبِأَكوابٍ وأبارِيقَ وكَأسٍ مِن مَعينٍ شارِبينَ، ومِنَ الحورِ العينِ مُزَوَّجينَ، وفي نَعيمِ الجَنَّةِ مُقيمينَ، وفي دارِ المُقامَةِ خالِدينَ، لايَمَسُّهُم فيها نَصَبٌ ۱ وما هُم مِنها بِمُخرَجينَ. ۲
امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـ: بار خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و مرا و همه برادرانم را مؤمن به خودت قرار ده، و نيز پايدار بر اسلام. و خواهان بهشت، و از وارثان فردوس كه جامه هايى از ابريشم نازك و ستبر، بر تن مى كنند و بر تخت ها تكيه مى زنند و تاج هاى مزيّن به دُر و ياقوت و زبرجد، بر سر مى نهند و فرزندانى جاويدان به آنان خدمت مى كنند و با جام ها و ابريق ها و پياله ها، از چشمه اى روان مى نوشند و با سيه چشمان بهشتى، ازدواج مى كنند و در نعمت هاى بهشت، غوطه ورند و در سراىِ ماندگارى، جاويدان اند و در آن جا نه [خستگى و]رنجى احساس مى كنند و نه از آن جا اخراج مى شوند.
الإمام عليّ عليه السلامـ في ذِكرِ حَديثِ مِعراجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله ـ: قالَ اللّهُ تَعالى:. يا أحمَدُ، وعِزَّتي وجَلالي، ما مِن عَبدٍ ضَمِنَ لي بِأَربَعِ خِصالٍ إلّا أدخَلتُهُ الجَنَّةَ: يَطوي لِسانَهُ فَلا يَفتَحُهُ إلّا بِما يُعينُهُ، ويَحفَظُ قَلبَهُ مِنَ الوَسواسِ، ويَحفَظُ عِلمي ونَظَري إلَيهِ، ويَكونُ قُرَّةُ عَينَيهِ الجوع. يا أحمَدُ، لَو ذُقتَ حَلاوَةَ الجوعِ وَالصَّمتِ وَالخَلَوةِ، وما وَرِثوا مِنها!
قالَ: يا رَبِّ، ما ميراثُ الجوعِ؟
قالَ: الحِكمَةُ، وحِفظُ القَلبِ، وَالتَّقَرُّبُ إلَيَّ، وَالحُزنُ الدّائِمُ، وخِفَّةُ المَؤونَةِ بَينَ النّاسِ، وقَولُ الحَقِّ، ولا يُبالي عاشَ بِيُسرٍ أو بِعُسرٍ.
يا أحمَدُ، هَل تَدري بِأَيِّ وَقتٍ يَتَقَرَّبُ العَبدُ إلَيَّ؟
امام على عليه السلامـ در يادكرد از حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: خداى بلندمرتبه فرمود: «اى احمد! به عزّت و جلالم سوگند، هيچ بنده اى نيست كه چهار كار را به من تعهّد دهد، مگر آن كه او را به بهشت مى برم: زبانش را فرو بندد و آن را جز به آنچه برايش سودمند است، نگشايد؛ دلش را از وسوسه نگه دارد؛ مراقب كردار خود و نگاه من به خود باشد؛ و نور چشمش، گرسنگى كشيدن (روزه دارى) باشد.
اى احمد! اگر شيرينىِ گرسنگى و خاموشى و تنهايى و آنچه را از اينها به ارث برده اند، مى چشيدى!».
پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: پروردگارا! ميراث گرسنگى چيست؟
فرمود: «فرزانگى و نگهداشت دل و نزديك شدن به من و اندوه هميشگى و سبُكبار بودن در ميان مردم و گفتن حق و باكى نداشته باشد كه در آسانى به سر بَرد، يا در
سنن أبي داوود عن حارثة بن وهب:قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: لا يَدخُلُ الجَنَّةَ الجَوّاظُ، وَلا الجَعظَرِيُ. قالَ: وَالجَوّاظُ: الغَلِيظُ الفَظُّ. ۱
سنن أبى داوودـ به نقل از حارثة بن وهب ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «درشت خوى بداخلاق، به بهشت نمى رود».
۱.سنن ابي داوود: ج 4 ص 253 ح 4801، المنتخب من مسند عبد بن حميد: ص 174 ح 480، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 6 ص 89 ح 9، مسند أبي يعلى: ج 2 ص 172 ح 1472، كنز العمّال: ج 3 ص 442 ح 7358؛ مجمع البيان: ج 10 ص 502 عن شدّاد بن أوس نحوه.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ يك از شما نيست، مگر آن كه دو منزل دارد: منزلى در بهشت و منزلى در دوزخ. پس هر گاه بميرد و [چنانچه] به دوزخ رود، بهشتيان، وارث منزل [بهشتىِ]او مى شوند. اين، همان سخن خداى متعال است كه: «ايشان اند همان وارثان» .
عنه صلى الله عليه و آله:ما مِن أَحَدٍ إِلَا وَلَهُ مَنزِلٌ فِي الجَنَّةِ وَمَنزِلٌ فِي النّارِ. فَالكافِرُ يَرِثُ المُؤمِنَ مَنزِلَهُ مِن النّارِ، وَالمُؤمِنُ يَرِثُ الكافِرَ مَنزِلَهُ مِنَ الجَنَّةِ. وَذلِكَ قَولُهُ تَعالى: «وَ تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِى أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ» . ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ كس نيست، مگر آن كه منزلى در بهشت دارد و منزلى در دوزخ. كافر، وارث منزل دوزخىِ مؤمن مى شود و مؤمن، وارث منزل بهشتىِ كافر. اين، همان سخن خداى متعال است كه: «و اين، همان بهشتى است كه به [پاداش] آنچه انجام مى داديد، ميراث يافته ايد» .
۱.تفسير ابن كثير: ج 7 ص 226، الدرّ المنثور: ج 7 ص 394 نقلاً عن ابن أبي حاتم وابن مردويه وكلاهما عن أبي هريرة.
امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـ: بار خدايا!. ما را از بندگان شايسته ات قرار ده؛ «همانان كه فردوس را به ارث مى برند و در آن، جاويدان اند» .
الإمام الصادق عليه السلام:ما خَلَقَ اللّهُ خَلقا إِلَا جَعَلَ لَهُ فِي الجَنَّةِ مَنزِلاً وَفِي النّارِ مَنزِلاً، فَإِذا سَكَنَ أَهلُ الجَنَّةِ الجَنَّةَ وَأَهلُ النّارِ النّارَ نادَى مُنادٍ: يا أَهلَ الجَنَّةِ أَشرِفُوا، فَيُشرِفُونَ عَلَى النّارِ، وَتُرفَعُ لَهُم مَنازِلُهُم فِي النّارِ، ثُمَّ يُقالُ لَهُم: هذِهِ مَنازِلُكُمُ الَّتِي لَو عَصَيتُم رَبَّكُم دَخَلتُمُوها. فَلَو أَنَّ أَحَدا ماتَ فَرَحا لَماتَ أَهلُ الجَنَّةِ ذلِكَ اليَومَ فَرَحا بِما صُرِفَ عَنهُم مِنَ العَذابِ. ثُمَّ يُنادَونَ: يا مَعاشِرَ أَهلِ النّارِ! ارفَعُوا رُؤُوسَكُم فَانظُرُوا إِلى مَنازِلِكُم فِي الجَنَّةِ، فَيَرفَعُونَ رُؤُوسَهُم فَيَنظُرُونَ إِلى مَنازِلِهِم فِي الجَنَّةِ وَما فِيها مِنَ النَّعِيمِ، فَيُقالُ
امام صادق عليه السلام:خداوند، هيچ مخلوقى نيافريد، مگر آن كه براى او منزلى در بهشت و منزلى در دوزخ قرار داد. پس چون اهل بهشت در بهشت و اهل دوزخ در دوزخ جاى گيرند، منادى اى بانگ مى زند كه: «اى اهل بهشت! بنگريد». بهشتيان به دوزخ مى نگرند و منزل هايشان در دوزخ برايشان بالا آورده مى شود. سپس به ايشان گفته مى شود: «اينها منزل هاى شما بود كه اگر پروردگارتان را نافرمانى مى كرديد، به آنها وارد مى شديد». پس اگر بنا بود كسى از خوش حالى بميرد، بهشتيان در آن روز از خوش حالىِ اين كه عذاب از ايشان برطرف شده است، مى مُردند.
آن گاه [به دوزخيان] ندا مى شود كه: «اى گروه هاى دوزخى! سرهايتان را بلند كنيد و به منزل هاى خود در بهشت بنگريد». دوزخيان، سرهاى خود را بلند مى كنند و منزل هاى خود در بهشت و نعمت هاى آن
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ لِأُمِّ حارِثَةَ وَقَد أُصِيبَ ابنُها يَومَ بَدرٍ ـ: يا أُمَّ حارِثَةَ! إِنَّها جَنَّةٌ فِي جَنَّةٍ، وَإِنَّ ابنَكِ أَصابَ الفِردَوسَ الأَعلى، وَالفِردَوسُ رَبوَةُ الجَنَّةِ وَأَوسَطُها وَأَفضَلُها. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به مادر حارثه، آن گاه كه فرزندش در جنگ بدر، به شهادت رسيد ـ:اى اُمّ حارثه! در بهشت، بهشتى ديگر است و فرزند تو، در فردوس برين، جاى گرفت و فردوس، بلنداى بهشت و وسط آن و بهترين جاى آن است.
۱.سنن الترمذي: ج 5 ص 327 ح 3174، مسند ابن حنبل: ج 4 ص 518 ح 13743، السنن الكبرى: ج 9 ص 281 ح 18540، صحيح البخاري: ج 3 ص 1034 ح 2654، المعجم الكبير: ج 24 ص 263 ح 665، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 8 ص 481 ح 61 وليس في الثلاثة الأخيرة ذيله من «والفردوس ربوة الجنّة.» وكلّها عن أنس، كنز العمّال: ج 11 ص 670 ح 33241.
کلیدواژهها بهشتنام های بهشتنوید داده شدگان به بهشتشماری از یاران پیامبر صلی الله علیه و آله +1 مورد دیگر
شرح نهج البلاغة عن الواقديّ:أَصابَ حارِثَةَ بنَ سُراقَةَ وَهُو يَكرَعُ ۱ فِي الحَوضِ سَهمٌ غَرَبٍ ۲ مِنَ المُشرِكِينَ فَوَقَعَ فِي نَحرِهِ فَماتَ. فَلَمّا قَدِمَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله مِن بَدرٍ جاءَت أُمُّهُ إِلَيهِ، فَقالَت: يا رَسُولَ اللّهِ! قَد عَرَفتَ مَوضِعَ حارِثَةَ فِي قَلبِي، فَأَرَدتُ أَن أَبكِيَ عَلَيهِ، ثُمَّ قُلتُ: لا أَفعَلُ حَتّى أَسأَلَ رَسُولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَنهُ؛ فَإِن كانَ فِي الجَنَّةِ لَم أَبكِهِ، وَإِن كانَ فِي النّارِ بَكَيتُهُ فَأَعوَلتُهُ.
فَقالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: هَبِلتِ، أَجَنَّةٌ واحِدَةٌ! إِنَّها جِنانٌ كَثِيرَةٌ، وَالَّذِي نَفسِي بِيَدِهِ إِنَّهُ لَفِي الفِردَوسِ الأَعلى.
قالَت: فَلا أَبكِي عَلَيهِ أَبَدا. ۳
شرح نهج البلاغة ـ به نقل از واقدى ـ:حارثة بن سُراقه مشغول آب خوردن با دهانش از آبگير بود كه تيرى از سوى مشركان آمد و بر گلويش نشست و جان داد. چون پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از بدر باز گشت، مادر حارثه نزد ايشان آمد و گفت: اى پيامبر خدا! شما از جايگاه حارثه در قلبم آگاهى. من خواستم بر او گريه كنم؛ ولى با خود گفتم: گريه نكنم تا از پيامبر خدا در باره اش بپرسم. اگر در بهشت بود، بر او نگِريم و اگر در آتش بود، بر او بگريم و ناله و فغان سر دهم.
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى داغ ديده! مگر يك بهشت هست؟! بهشت هاى بسيار وجود دارد و سوگند به آن كه جانم در دست اوست، فرزند تو در فردوس برين است».
مادرش گفت: پس هرگز بر او نخواهم گريست.
کلیدواژهها بهشتنام های بهشتنوید داده شدگان به بهشتشماری از یاران پیامبر صلی الله علیه و آله +1 مورد دیگر
المغازي عن عاصم بن عمر بن قتادة وعبد الجبّار بن عمارة:لَمّا التَقَى النّاسُ
بِمُؤتَةَ جَلَسَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَلَى المِنبَرِ وَكُشِفَ لَهُ ما بَينَهُ وَبَينَ الشّامِ، فَهُوَ يَنظُرُ إِلى مُعتَرَكِهِم، فَقالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أَخَذَ الرّايَةَ زَيدُ بنُ حارِثَةَ، فَجاءَهُ الشَّيطانُ فَحَبَّبَ إِلَيهِ الحَياةَ وَكَرَّهَ إِلَيهِ المَوتَ وَحَبَّبَ إِلَيهِ الدُّنيا! فَقالَ: اَلآنَ حِينَ استَحكَمَ الإِيمانُ فِي قُلُوبِ المُؤمِنِينَ تُحَبِّبُ إِلَيَّ الدُّنيا؟! فَمَضى قُدُما حَتَّى استُشهِدَ. فَصَلّى عَلَيهِ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وَقالَ: استَغفِرُوا لَهُ فَقَد دَخَلَ الجَنَّةَ وَهُوَ يَسعى.
ثُمَّ أَخَذَ الرّايَةَ جَعفَرُ بنُ أَبِي طالِبٍ،
المغازى ـ به نقل از عاصم بن عمر بن قتاده و عبد الجبّار بن عماره ـ:چون سپاهيان [اسلام و كفر] در موته رو به رو شدند، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بر منبر نشست و موانع ميان او و شام، كنار زده شدند و ايشان به آوردگاه مى نگريست. آن گاه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «اكنون، زيد بن حارثه پرچم را بر گرفت و شيطان به سراغش آمد و كوشيد كه زندگى را محبوب او و مرگ را منفورش گرداند و دنيا را نزدش دوست داشتنى سازد! زيد گفت: اينك كه ايمان در دل هاى مؤمنان، استوار گشته، مى كوشى تا دنيا را در نزدم محبوب گردانى؟! و پيش رفت تا به شهادت رسيد».
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بر او نماز خواند و فرمود: «برايش آمرزش بخواهيد كه او دوان دوان به بهشت وارد شد».
سپس جعفر بن ابى طالب پرچم را بر گرفت و شيطان
کلیدواژهها بهشتنام های بهشتنوید داده شدگان به بهشتشماری از یاران پیامبر صلی الله علیه و آله +1 مورد دیگر
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۱۳۵