حدیث دربارهروزِ چهارم نبرد

الفتوحـ في ذِكرِ وَقائِعِ صِفّينَ ـ: خَرَجَ الأَشتَرُ. فَخَرَجَ إلَيهِ عُبَيدُ اللّهِ بنُ عُمَرَ بنِ الخَطّابِ. ثُمَّ دَنَا الأَشتَرُ ولَيسَ يَعرِفُهُ. فَقالَ لَهُ: مَن أنتَ أيُّهَا الفارِسُ؟! فَإِنّي لا اُبارِزُ إلّا كُفؤا. قالَ: أنَا مالِكُ بنُ الحارِثِ النَّخَعِيُّ. قالَ: فَصَمَتَ عُبَيدُ اللّهِ بنُ عُمَرَ ساعَةً ثُمَّ قالَ: يا مالِكُ! وَاللّهِ لَو عَلِمتُ أنَّكَ الدّاعي إلَى البِرازِ لَما خَرَجتُ إلَيكَ، فَإِن رَأَيتَ أن أرجِعَ عَنكَ فَعَلتَ مُنعِما. فَقالَ الأَشتَرُ: أ لا تَخافُ العارَ أن تَرجِعَ عَنّي وأنَا رَجُلٌ مِنَ اليَمَنِ وأنتَ فَتىً مِن قُرَيشٍ؟! فَقالَ: لا وَاللّهِ ما أخافُ العارَ إذا رَجَعتُ عَن مِثلِكَ. فَقالَ لَهُ الأَشتَرُ: فَارجِع إذا ولا تَخرُج إلّا إلى مَن تَعرِفُهُ. ۱
الفتوحـ در بيان رويدادهاى صِفّين ـ: اشتر به ميدان آمد. عبيد اللّه بن عمر بن خطّاب به سوى وى شتافت. آن گاه، به اشتر نزديك شد، در حالى كه او را نمى شناخت. پس به اشتر گفت: كيستى اى سوار؟ من تنها با همانندِ خود مبارزه مى كنم. گفت: من مالك بن حارث نَخَعى هستم. پس عبيد اللّه بن عمر، لَختى سكوت ورزيد و سپس گفت: اى مالك! به خدا سوگند، اگر مى دانستم كه تويى كه هماورد مى طلبى، به سويت نمى آمدم. پس اگر صلاح مى بينى كه از ميدانت بازگردم، همين كن تا احسانى نموده باشى. اشتر گفت: آيا ننگ نمى ورزى كه از ميدان من عقب بنشينى، حال آن كه من مردى هستم از يَمَن و تو جوانى قريشى هستى؟ گفت: نه، به خدا سوگند! مرا ننگى نيست كه از ميدانِ همچو تويى عقب بنشينم. اشتر به وى گفت: پس اكنون برگرد و جز براى نبرد با آنان كه مى شناسى، باز نگرد!
۱.الفتوح: ج 3 ص 45.

احادیث دیگر این موضوع

۲
تاريخ الطبرىـ به نقل از قاسم، غلامِ يزيد بن معاويه، در بيان رويدادهاى چهارمين روز جنگ ـ: محمّد بن على و عبيد اللّه بن عمر با دو سپاه بزرگ به ميدان آمدند و به جنگى بس سنگين پرداختند. سپس عبيد اللّه بن عمر، پيكى نزد [محمّد]ابن حنفيّه فرستاد [و پيغام داد براى نبرد تن به تن] به سوى من حركت كن! گفت: مى پذيرم. پس برون آمد و روان شد. نظر امير مؤمنان [از دور] به او افتاد و گفت: «اين دو هماورد كيان اند؟». گفته شد: [محمّد] ابن حنفيّه و عبيد اللّه بن عمر. پس امام عليه السلام مَركبِ خويش را حركت داد و محمّد را ندا داد. محمّد به اطاعت او ايستاد. على عليه السلام گفت: «مَركَبم را بگير!». محمّد چنين كرد. سپس على عليه السلام به سوى عبيد اللّه بن عمر رفت و گفت: «به هماوردى ات مى آيم. پيش بيا!». ابن عمر گفت: مرا نيازى نيست تا با تو مبارزه كنم. گفت: «چرا [، پيش آى]». گفت: نه. پس ابن عمر بازگشت. ابن حنفيّه به پدرش گفت: پدر جان! چرا مرا از هماوردى با او باز داشتى؟ به خدا سوگند، اگر مرا وا مى گذاشتى، اميد داشتم كه او را بكشم. امير مؤمنان گفت: «اگر با او هماوردى مى كردى، من [نيز] اميد داشتم كه او را بكشى؛ ليكن از اين كه او تو را بكشد، نگران بودم».