پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:«بسم اللّه الرحمن الرحيم»، سرآغاز هر كتابى است.

الدرّ المنثورـ به نقل از شَعبى ـ: مردم جاهليت مى نوشتند: «به نام تو، اى خداوند!». پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در نخستين نبشته اش، نوشت: «به نام تو، اى خداوند!»، تا آن كه آيه «رفتن و لنگر انداختنش، به نام خداست» نازل شد. از آن پس پيامبر صلى الله عليه و آله مى نوشت: «بسم اللّه». سپس آيه «خدا را بخوانيد يا رحمان را» نازل شد و از آن پس، پيامبر صلى الله عليه و آله مى نوشت: «بسم اللّه الرحمن». سپس آيه اى كه در سوره نمل است، نازل شد: «اين، [نامه اى] از طرف سليمان است و آن، چنين است: به نام خداوند مهرْ گستر مهربان» ». از آن پس، پيامبر خدا مى نوشت: «بسم اللّه الرحمن الرحيم».

صحيح البخارىـ به نقل از مسوّر بن مخرمه و مروان، در نقل ماجراى صلح حديبيه ـ: سهيل بن عمرو آمد و [به پيامبر صلى الله عليه و آله] گفت: بيا تا ميان خود و شما پيمانى بنويسيم. پيامبر صلى الله عليه و آله كاتب را فرا خواند و فرمود: «بسم اللّه الرحمن الرحيم». سهيل گفت: به خدا سوگند كه من نمى دانم رحمان چيست. بلكه همچنان كه پيش تر مى نوشتى، بنويس: «به نام تو، اى خداوند!». مسلمانان گفتند: به خدا سوگند، جز «بسم اللّه الرحمن الرحيم» نمى نويسيم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بنويس: به نام تو، اى خداوند!».

المراسيلـ به نقل از ابو مالك ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله [در مكتوباتش]مى نوشت: «به نام تو، اى خداوند!»؛ اما چون اين آيه نازل شد: «اين، [نامه اى]از طرف سليمان است و آن، چنين است: «به نام خداوند مهرْ گستر مهربان»» . از آن پس، پيامبر صلى الله عليه و آله همين (بسم اللّه الرحمن الرحيم) را مى نوشت.

تحف العقولـ به نقل از داوود صرمى ـ: سَروَرم [امام هادى عليه السلام] دستورهاى بسيارى به من داد كه انجام بدهم. سپس به من فرمود: «بگو كه چه مى گويى؟». ولى من عين آنچه را به من فرموده بود، به ياد نداشتم. لذا دوات را برداشت و نوشت: «به نام خداوند مهرْ گستر مهربان. به خواست خدا، به يادم خواهد ماند و كارها در دست خداست». من لبخندى زدم. ايشان فرمود: «چه شد؟». گفتم: خير است. فرمود: «به من بگو». گفتم: فدايت شوم! به ياد حديثى افتادم كه مردى از يارانمان، از جدّ شما امام رضا عليه السلام برايم گفت و آن اين كه هر گاه دستور كارى را مى داد، مى نوشت: «به نام خداوند مهرْ گستر مهربان. به خواست خدا، يادم خواهد ماند». لذا لبخند زدم.

تحف العقول:[امام رضا عليه السلام] هر گاه مى خواست كارهاى خود را يادداشت كند، مى نوشت: «به نام خداوند مهر گستر مهربان. به خواست خدا، به يادم خواهد ماند». سپس مطالب خود را مى نوشت.

كشف الغمّة:روايت شده است كه امام صادق عليه السلام به غلامش نافذ فرمود: «هر گاه كاغذى يا نامه اى براى حاجتى نوشتى و خواستى به حاجت خود برسى، در بالاى كاغذ، با قلمى ناآغشته به مركّب بنويس: به نام خداوند مهرْ گستر مهربان. خدا به شكيبايان وعده داده است كه از آنچه ناخوش دارند، نجات يابند و از جايى كه گمان نمى كنند، روزى داده شوند. خدا ما و شما را از آن كسانى قرار دهد كه نه بيمى به آنان مى رسد و نه اندوهگين مى شوند». نافذ مى گويد: از آن پس، من به اين دستور، عمل مى كردم و حاجت هايم برآورده مى شد.

مستدرك الوسائلـ به نقل از يكى از راويان شيعه ـ: يكى از حقوق قلم بر كسى كه آن را به دست مى گيرد، اين است كه هر گاه چيزى مى نويسد، با «بسم اللّه الرحمن الرحيم» آغاز كند.

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از عمرو بن عاص ـ: پيامبر خدا فرمود: «دانش را در بند كنيد». گفتم: در بند كردن آن، چگونه است؟ فرمود: «نگارش آن».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى مؤمنان، گم شده شان را ـ كه همان دانش است ـ، نگه داريد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ هنگام تقرير دانش و حكمت براى هلال بن يسار ـ: آيا دوات (مُركَّبدان)، همراهت هست؟