امام على عليه السلام:شب زنده دارى با ياد خدا، يار دمساز عارفان و شيرينى مقرّبان است.

امام على عليه السلام:شب زنده دارى با ياد خدا، دوست صميمى عارفان و شيرينى مقرّبان است.

امام صادق عليه السلام:اين دو آيه در باره دوستان ما و دشمنان ما، نازل شده است: «و امّا اگر از مقرّبان باشد، در آسايش و راحت خواهد بود» ، يعنى در قبرش، و «در بهشت پُر ناز و نعمت» ، يعنى در آخرت. «و امّا اگر از دروغ زنانِ گم راه باشد، پس با آبى جوشان پذيرايى خواهد شد» ، يعنى در قبرش، «و فرجامش، افتادن در جهنّم است» ، يعنى در آخرت.

امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «و آميخته با تسنيم است» ـ: بهترين نوشيدنىِ بهشتيان، از بلنداى تسنيم، برايشان مى آيد. تسنيم، چشمه اى است كه مقرّبان، از آن مى نوشند، و مقرّبان، همان خاندان محمّد صلى الله عليه و آله هستند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «و آميزه اش از تسنيم است» ـ: آن، بهترين نوشيدنى بهشت است و محمّد و خاندان محمّد، آن را مى آشامند و ايشان اند آن مقرّبانِ پيشتاز: پيامبر خدا و على بن ابى طالب و امامان و فاطمه و خديجه ـ كه درودهاى خدا بر ايشان باد و بر فرزندان ايشان كه با ايمان از آنان پيروى كردند ـ اين نوشيدنى، از فراز خانه شان برايشان فرو مى ريزد.

امام صادق عليه السلام:اصحاب پدرم، زنده و مرده شان، زينت بودند. مقصودم، زراره و محمّدبن مسلم اندوليث مرادى وبُرَيد عِجلى نيز از جمله ايشان اند. اينان برپا دارنده عدل بودند. اينان، «پيشى گيرندگان نخست اند. ايشان، مقرّبان [درگاه الهى]اند» .

امام على عليه السلام:اخلاص، عبادت مقرّبان است.

الأمالى، طوسى:ابن عبّاس از رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره اين آيه پرسيد: «و پيشتازان پيشى گيرنده، آنان مقرّبانند» ، حضرت فرمود: جبرئيل به من گفت: آنها على و شيعيان اويند. آنان پيشتازانِ به سوى بهشتند و به لطف و كرامت خداوند، به او نزديكند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گاه قلبم را غبارى مى گيرد ۳ و من روزى هفتاد مرتبه از درگاه خدا آمرزش مى طلبم.

الكافي:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله [در شبى كه به آسمان برده شد]گفت: پروردگارا! حال مؤمن نزد تو چون است؟ فرمود: اى محمّد!. هيچ بنده اى از بندگانم با چيزى كه نزد من محبوبتر باشد از آنچه بر او واجب كرده ام، به من نزديك نشد. همانا او با نماز نافله به من نزديك مى شود، تا جايى كه دوستدار او مى شوم. پس چون دوستش بدارم آن گاه گوش او شوم كه بدان بشنود و چشم او شوم كه بدان ببيند و زبان او شوم كه با آن سخن بگويد و دست او شوم كه با آن ضربه زند. اگر مرا بخواند پاسخش دهم و اگر از من خواهشى كند، خواهشش را برآورم.

امام على عليه السلام:هر كه در راه رسيدن به خدا شكيبايى ورزد، به او برسد.

امام على عليه السلامـ در مناجات شعبانيه ـگفت: الهى! نعمتِ بريدنِ كامل از همه و رويكردن كامل به خودت را به من ارزانى دار و ديدگان دلهاى ما را به نور نگاهشان به تو، روشن گردان، تا ديدگان دلها، پرده هاى نور را بدَرَند و به معدن عظمت و بزرگى بپيوندند.

امام عسكرى عليه السلام:رسيدن به خداوند عز و جل سفرى است كه جز با نشستن بر مركب شب، پيموده نشود.

امام صادق عليه السلام:از وحى هاى خداوند عز و جل به داوود عليه السلام اين بود: اى داوود! همچنان كه نزديكترين مردم به خدا فروتنانند، دورترين مردم از خدا گردن فرازانند.

امام زين العابدين عليه السلام:نزديكترين شما به خداوند، گشاده خوترين شماست.

امام صادق عليه السلام:سه نفرند كه در روز قيامت، نزديكترين خلق به خدايند تا آن گاه كه كار حسابرسى مردم تمام شود: مردى كه در حال خشم، قدرتش او را به ستم كردن بر زير دستش وا ندارد، مردى كه ميان دو نفر (براى انجام رسالتى) حركت كند و به اندازه جُوى به يكى از آن دو تمايل نداشته باشد و مردى كه حق را بگويد؛ به سودش باشد يا به زيانش.

امام باقر عليه السلام:از نجواهاى خداوند متعال با موسى عليه السلام در كوه طور اين بود كه: اى موسى! به قوم خود برسان كه تقرّب جويان، با چيزى مانند گريستن از ترس من، به من نزديك نشدند و متعبدان به چيزى مانند پرهيز از حرامهاى من مرا عبادت نكردند و زينت گران، به چيزى مانند بى اعتنايى به چيزهايى از دنيا كه بدان نياز ندارند، خويشتن را نياراستند. موسى عرض كرد: اى گراميترين گراميان! چه چيز آنان را در اين راه، استوار گرداند؟ فرمود: اى موسى! امّا آنان كه با گريستن از ترس من جوياى تقرّب به من هستند، در ملأ اعلايند و هيچ كس در اين [مرتبه] با آنان شريك نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على! هر گاه بندگان با نيكى كردن، به آفريدگار خويش نزديك شوند، تو با خردورزى به او نزديك شو تا از آنان پيشى گيرى.

امام على عليه السلام:مقرّب شدن بنده به خداوندسبحان، با خالص كردن نيّت او [شدنى]است.

امام على عليه السلام:بر شما باد اخلاص راستين و يقين نيكو؛ زيرا كه اين دو برترين عبادت مقرّبان است.