تكاملِ انبيا و اوليا

امام صادق عليه السلام:زمانى كه سرِ [مبارك] حسين بن على عليهماالسلام را براى يزيد ـ كه لعنت خدا بر او باد ـ آوردند و على بن الحسين (امام زين العابدين عليه السلام) و دختران امير مؤمنان بر او وارد شدند ـ در حالى كه على بن الحسين عليهماالسلام، دست بسته و زنجير به گردن بود ـ، يزيد گفت: اى على بن الحسين! ستايش، از آنِ خدايى است كه پدرت را كُشت. على بن الحسين عليهماالسلام فرمود: «لعنت خدا بر كسى كه پدر مرا به قتل رساند!». يزيد، خشمگين شد و دستور داد او را گردن بزنند. آن گاه، على بن الحسين عليهماالسلامفرمود: «اگر مرا بكشى، دختران پيامبر خدا را چه كسى به منازلشان برگرداند، در حالى كه مَحرمى غير از من ندارند؟». [يزيد] گفت: تو آنان را به منازلشان باز مى گردانى. سپس سوهانى خواست و پيش آمد تا غل و

امام صادق عليه السلام:بلا، زينت مؤمن و [مايه]كرامت خردمند است؛ زيرا در همراهى با آن و شكيبايى بر آن و پايدارى در برابر آن، كامل شدن ايمان است. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «سخت ترين بلاها، از آنِ ما گروه پيامبران است، و مؤمن به نسبت درجه ايمانش، پس از ماست. هر كس مزه بلا را در زير پوشش حفاظت خدا بچشد، بيشتر از لذّت نعمت، از آن، لذّت مى برد و هر گاه آن را از دست بدهد، مشتاق آن مى شود؛ زيرا زير آتش بلا و سختى، نورهاى نعمت است و زير نورهاى نعمت، آتش بلا و سختى است. بسيارى، از آن، نجات مى يابند و بسيارى در نعمت، نابود مى گردند». خداى متعال، هيچ بنده اى را از زمان آدم عليه السلام تا زمان محمّد صلى الله عليه و آله، جز پس از گرفتار شدن وى و وفا نمودنش به حقّ بندگى، نستوده است. پس در حقيقت،