حدیث دربارهتكاملِ انبيا و اوليا

امام صادق عليه السلام:زمانى كه سرِ [مبارك] حسين بن على عليهماالسلام را براى يزيد ـ كه لعنت خدا بر او باد ـ آوردند و على بن الحسين (امام زين العابدين عليه السلام) و دختران امير مؤمنان بر او وارد شدند ـ در حالى كه على بن الحسين عليهماالسلام، دست بسته و زنجير به گردن بود ـ، يزيد گفت: اى على بن الحسين! ستايش، از آنِ خدايى است كه پدرت را كُشت. على بن الحسين عليهماالسلام فرمود: «لعنت خدا بر كسى كه پدر مرا به قتل رساند!». يزيد، خشمگين شد و دستور داد او را گردن بزنند. آن گاه، على بن الحسين عليهماالسلامفرمود: «اگر مرا بكشى، دختران پيامبر خدا را چه كسى به منازلشان برگرداند، در حالى كه مَحرمى غير از من ندارند؟». [يزيد] گفت: تو آنان را به منازلشان باز مى گردانى. سپس سوهانى خواست و پيش آمد تا غل و زنجير را با دست خودش از گردن او ببُرد. سپس به او گفت: اى على بن الحسين! آيا مى دانى از اين كار، چه قصدى دارم؟ فرمود: «آرى. مى خواهى كسى غير از تو بر من منّتى نداشته باشد». يزيد گفت: به خدا، قصدم همين است. و سپس گفت: اى على بن الحسين! «و هر [گونه]مصيبتى به شما برسد، دستاورد خود شماست» . على بن الحسين عليهماالسلام فرمود: «هرگز! اين آيه درباره ما نازل نشده است. همانا درباره ما اين آيه نازل شده است: «هيچ مصيبتى در زمين و جان هاى شما [به شما]نمى رسد، مگر آن كه پيش از آن كه آن را پديد آوريم، در كتابى هست. اين [كار]بر خدا آسان است. تا بر آنچه از دست شما رفته، اندوهگين نشويد و به [سبب]آنچه به شما داده است، شادمانى نكنيد، و خدا هيچ خودپسند فخرفروشى را دوست ندارد» . پس ماييم كه به سبب آنچه بر ما گذشته، اندوهگين نمى شويم و به سبب آنچه به ما عطا فرموده، شادمان نمى گرديم».