حدیث دربارهباب دعاهاى مختصى از براى همه حاجت هاى دنيا و آخرت
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«قُلِ: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ قَوْلَ التَّوَّابِينَ وَ عَمَلَهُمْ، وَ نُورَ الْأَنْبِيَاءِ وَ صِدْقَهُمْ، وَ نَجَاةَ الْمُجَاهِدِينَ وَ ثَوَابَهُمْ، وَ شُكْرَ الْمُصْطَفَيْنَ وَ نَصِيحَتَهُمْ، وَ عَمَلَ الذَّاكِرِينَ وَ يَقِينَهُمْ، وَ إِيمَانَ الْعُلَمَاءِ وَ فِقْهَهُمْ، وَ تَعَبُّدَ الْخَاشِعِينَ وَ تَوَاضُعَهُمْ، وَ حُكْمَ الْفُقَهَاءِ وَ سِيرَتَهُمْ، وَ خَشْيَةَ الْمُتَّقِينَ وَ رَغْبَتَهُمْ، وَ تَصْدِيقَ الْمُؤْمِنِينَ وَ تَوَكُّلَهُمْ، وَ رَجَاءَ الْمُحْسِنِينَ وَ بِرَّهُمْ.
اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ ثَوَابَ الشَّاكِرِينَ، وَ مَنْزِلَةَ الْمُقَرَّبِينَ، وَ مُرَافَقَةَ النَّبِيِّينَ.
اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ خَوْفَ الْعَامِلِينَ لَكَ، وَ عَمَلَ الْخَائِفِينَ مِنْكَ، وَ خُشُوعَ الْعَابِدِينَ لَكَ، وَ يَقِينَ الْمُتَوَكِّلِينَ عَلَيْكَ، وَ تَوَكُّلَ الْمُؤْمِنِينَ بِكَ.
اللّهُمَّ إِنَّكَ بِحَاجَتِي عَالِمٌ غَيْرُ مُعَلَّمٍ، وَ أَنْتَ لَهَا وَاسِعٌ غَيْرُ مُتَكَلِّفٍ، وَ أَنْتَ الَّذِي لَا يُحْفِيكَ سَائِلٌ، وَ لَا يَنْقُصُكَ نَائِلٌ، وَ لَا يَبْلُغُ مِدْحَتَكَ قَوْلُ قَائِلٍ، أَنْتَ كَمَا تَقُولُ، وَ فَوْقَ مَا نَقُولُ.
اللّهُمَّ اجْعَلْ لِي فَرَجاً قَرِيباً، وَ أَجْراً عَظِيماً، وَ سِتْراً جَمِيلاً.
اللّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنِّي عَلى ظُلْمِي لِنَفْسِي وَ إِسْرَافِي عَلَيْهَا لَمْ أَتَّخِذْ لَكَ ضِدّاً وَ لَا نِدّاً، وَ لَا صَاحِبَةً وَ لَا وَلَداً.
يَا مَنْ لَا تُغَلِّطُهُ الْمَسَائِلُ، يَا مَنْ لَا يَشْغَلُهُ شَيْءٌ عَنْ شَيْءٍ، وَ لَا سَمْعٌ عَنْ سَمْعٍ، وَ لَا بَصَرٌ عَنْ بَصَرٍ، وَ لَا يُبْرِمُهُ إِلْحَاحُ الْمُلِحِّينَ، أَسْأَلُكَ أَنْ تُفَرِّجَ عَنِّي فِي سَاعَتِي هذِهِ مِنْ حَيْثُ أَحْتَسِبُ، وَ مِنْ حَيْثُ لَا أَحْتَسِبُ، إِنَّكَ تُحْيِي الْعِظَامَ وَ هِيَ رَمِيمٌ، وَ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ.
يَا مَنْ قَلَّ شُكْرِي لَهُ فَلَمْ يَحْرِمْنِي، وَ عَظُمَتْ خَطِيئَتِي فَلَمْ يَفْضَحْنِي، وَ رَآنِي عَلَى الْمَعَاصِي فَلَمْ يَجْبَهْنِي، وَ خَلَقَنِي لِلَّذِي خَلَقَنِي لَهُ، فَصَنَعْتُ غَيْرَ الَّذِي خَلَقَنِي لَهُ، فَنِعْمَ الْمَوْلى أَنْتَ يَا سَيِّدِي، وَ بِئْسَ الْعَبْدُ أَنَا وَجَدْتَنِي، وَ نِعْمَ الطَّالِبُ أَنْتَ رَبِّي، وَ بِئْسَ الْمَطْلُوبُ أَنَا أَلْفَيْتَنِي؛ عَبْدُكَ ابْنُ عَبْدِكَ ابْنُ أَمَتِكَ بَيْنَ يَدَيْكَ، مَا شِئْتَ صَنَعْتَ بِيَ.
اللّهُمَّ هَدَأَتِ الْأَصْوَاتُ، وَ سَكَنَتِ الْحَرَكَاتُ، وَ خَلَا كُلُّ حَبِيبٍ بِحَبِيبِهِ، وَ خَلَوْتُ بِكَ، أَنْتَ الْمَحْبُوبُ إِلَيَّ، فَاجْعَلْ خَلْوَتِي مِنْكَ اللَّيْلَةَ الْعِتْقَ مِنَ النَّارِ.
يَا مَنْ لَيْسَتْ لِعَالِمٍ فَوْقَهُ صِفَةٌ، يَا مَنْ لَيْسَ لِمَخْلُوقٍ دُونَهُ مَنَعَةٌ، يَا أَوَّلُ قَبْلَ كُلِّ شَيْءٍ، وَ يَا آخِرُ بَعْدَ كُلِّ شَيْءٍ، يَا مَنْ لَيْسَ لَهُ عُنْصُرٌ، وَ يَا مَنْ لَيْسَ لآِخِرِهِ فَنَاءٌ، وَ يَا أَكْمَلَ مَنْعُوتٍ، وَ يَا أَسْمَحَ الْمُعْطِينَ، وَ يَا مَنْ يَفْقَهُ بِكُلِّ لُغَةٍ يُدْعى بِهَا، وَ يَا مَنْ عَفْوُهُ قَدِيمٌ، وَ بَطْشُهُ شَدِيدٌ، وَ مُلْكُهُ مُسْتَقِيمٌ، أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذِي شَافَهْتَ بِهِ مُوسى، يَا أَللّهُ، يَا رَحْمَانُ، يَا رَحِيمُ، يَا لَا إِلهَ إِلَا أَنْتَ.
اللّهُمَّ أَنْتَ الصَّمَدُ، أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ أَنْ تُدْخِلَنِيَ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِكَ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از منصور بن يونس، از ابى بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«بگو: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ قَوْلَ التَّوَّابِينَ. وَأَنْ تُدْخِلَنِيَ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِكَ؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را گفتِ توبه كاران و كار ايشان، و روشنى پيغمبران و راستى ايشان، و رهايى جهادكنندگان و ثواب ايشان، و سپاس گزارى برگزيدگان و خير خواهى ايشان، و كار يادكنندگان و يقين ايشان، و ايمان دانايان و دانشمندى ايشان، و عبادت كردن فروتنان و فروتنى ايشان، و حكم دانشمندان و روش ايشان، و ترس پرهيزكاران و خواهش ايشان، و باور داشتن مؤمنان و توكّل ايشان، و اميد نيكوكاران و نيكى ايشان. خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را ثواب شكركنندگان، و جاه و مرتبه مقرّبان، و رفاقت پيغمبران. خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را ترس كاركنان از براى تو، و كار ترسندگان از تو، و فروتنى عبادت كنندگان از براى تو، و يقين توكّل كنندگان بر تو، و توكّل ايمان آورنده ها به تو. خداوندا! به درستى كه تو به حاجت من داناى غيرِ آموزنده شده اى، و تو از براى آنان وسعت دارنده غير تكلف كننده اى، و تويى آنكه خسته نمى كند او را سائلى، و كم نمى كند تو را عطا، و نمى رسد به مدح تو گفتِ گوينده اى، چنانى كه مى گويى، و زبَرِ آنچه مى گوييم. خداوندا! قرار ده از برايم فرجى نزديك، و مزدى بزرگ، و پوششى نيكو. خداوندا! به درستى كه تو مى دانى، و من با ستم بر نفسم و اسرافم بر آن، فرا نگرفته ام از برايت ضدّى را، و نه همتايى و نه زنى و نه فرزندى. اى كسى كه در غلط نمى افكند او را سائل! اى كسى كه مشغول نمى كند او را چيزى از چيزى، و نه شنيدنى از شنيدنى، و نه ديدنى از ديدنى، و دلتنگ نمى سازد او را مبالغه كردنِ مبالغه كنندگان! سؤال مى كنم تو را كه اندوه را ببرى از من، در همين ساعت، از جايى كه نمى پندارم. به درستى كه تو زنده مى گردانى استخوان ها را، و آنها پوسيده اند، و به درستى كه تو بر هر كه تو بر هر چيز توانايى. اى كسى كه كم شد شكر من، پس نوميد نكرد مرا! و بزرگ شد گناه من، پس رسوا نكرد مرا! و ديد مرا بر نافرمانى ها، پس به ناخوشى و ناگهانى باز نداشت مرا! و آفريد مرا از براى آنچه آفريد مرا، پس كردم غير آن چيزى را كه آفريد مرا از براى آن، پس خوب آقايى هستى تو! اى بزرگ من! و بد بنده اى هستم من. يافتى مرا، و خوب جوينده اى هستى تو، پروردگار من! و بد جسته شده اى. يافتى مرا، بنده تو، پسر بنده تو، كه پسر كنيز تو است، در پيش روى تو است، آنچه خواستى، كردى با من. خداوندا! خاموش شدند آوازها، و آرام گرفتند جنبش ها، و خلوت كرد هر دوستى با دوست خود، و خلوت كردم با تو، تويى دوست داشته شده به سوى من. خداوندا! پس بگردان خلوت مرا از خود در اين شب، آزادى از آتش دوزخ. اى كسى كه نيست دانايى را زبَر او صفتى! اى كسى كه نيست آفريده اى را غير او قوّتى! اى اوّل، پيش از هر چيزى! و اى آخر، بعد از هر چيزى! اى كسى كه نيست او را اصل و بنيادى! و اى كسى كه نيست آخر او را نابودى! و اى كامل تر نعت شده! ۱ و اى بخشنده تر بخشندگان! و اى كسى كه دانشمندى دارد بر لغت و زبانى كه خوانده شود به آن! و اى كسى كه عفوش ديرينه است، و گرفتنش سخت، و پادشاهيش راست ايستاده! سؤال مى كنم تو را به نام تو، كه رو به رو سخن گفتى به آن با موسى. اى خدا! اى بخشاينده! اى مهربان! اى كه نيست خدايى، مگر تو! خداوندا! تويى پناه نيازمندان، سؤال مى كنم تو را كه صلوات فرستى بر محمد و آل محمد، و آنكه داخل گردانى مرا در بهشت، به رحمت خود».
۱.يعنى خدايى كه بهترين صفات را دارد.