باب دعاهاى مختصى از براى همه حاجت هاى دنيا و آخرت

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن عيسى، از اسماعيل بن سهل، از عبد اللّه بن جندب، از پدرش، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«بگو: اللّهُمَّ اجْعَلْنِي أَخْشَاكَ. وَ أَقِرَّ بِذلِكَ عَيْنِي؛ خداوندا! بگردان مرا كه بترسم از تو، گويا كه من مى بينم تو را، و نيك بخت كن مرا به پرهيزگارى تو، و بدبخت مساز مرا به خرمى من، به جهت نافرمانى هاى تو، و بهترگزينى كن از برايم در قضاى خود، و مبارك گردان از برايم در قدر خود، تا دوست ندارم پس افكندن آنچه شتابانيده اى، و نه شتابانيدن آنچه پس افكنده اى، و بگردان بى نيازى مرا در خودم، و بهره مند گردان مرا به گوشم و چشمم، و بگردان اينها را باقى ماندگان از من، و يارى كن مرا بر كسى كه ستم كرده به من، و بنما به من در او قدرت خود را. اى

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى و چند نفر از اصحاب ما، از سهل بن زياد، هر دو روايت كرده اند، از على بن زياد كه گفت: على بن بصير عريضه اى نوشت و از آن حضرت سؤال [درخواست]مى كرد كه در پايين نامه اش دعايى از برايش بنويسد كه آن را به او تعليم فرمايد، تا آن را بخواند و به واسطه آن، از گناهان، نگاه داشته شود، و جامع مطالب دنيا و آخرت باشد. پس آن حضرت عليه السلام به خطّ مبارك خود نوشت:«بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ. وَ أَسْأَلُكَ أَنْ لَا تَجْعَلَنِي فِي النَّارِ؛ «به نام خداى بخشاينده مهربان. اى كسى كه آشكار كرده نيكو و زيبايى را، و پوشيده زشت را، و ندريده پرده راز من! عفو، اى گرانمايه! عفو، اى خوش تجاوز و گذشت! و اى فراخ آمرزش! و اى گشاده دست ها به رحمت! و اى صاحب هر راز! و اى پايان

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابو عبداللّه برقى و ابو طالب، از بكر بن محمد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اللّهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي. وَ لَكَ الْمَنُّ فَاضِلاً؛ خداوندا! تو معتمد منى در هر اندوهى، و تو اميد منى در هر سختى، و تو از براى من در هر كارى كه فرود آمده بر من، معتمد و آماده شده، چه بسيار از گرفتارى ها كه ناتوان است از آن دل و كم باشد در آن چاره، و جدا مى شود از آن خويش، و شادى مى كند به آن دشمن، و مانده مى كند مرا در آن كارها، فرود آورده ام آن را بر تو، و گله كرده ام آن را به سوى تو، در حالتى كه روى گردان بوده ام از هر كه غير تو. پس پرده آن را برداشته اى و كفايت كرده اى از من، آن را. پس تويى صاحب اختيار نعمت، و صاحب هر حاجت، و پايان هر رغبت. پس تو

از او، از ابن محبوب، از فضل بن يونس، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت است كه گفت: حضرت به من فرمود كه:«بسيار بگو كه: لَا تَجْعَلْنِي مِنَ الْمُعَارِينَ، وَ لَا تُخْرِجْنِي مِنَ التَّقْصِيرِ». راوى مى گويد كه: عرض كردم: امّا معارين را شناخته ام (و مى دانم كه ايشان آنانند كه ايمان و دين در دل هاى ايشان قرار نگرفته. پس گويا كه آن در نزد ايشان به عاريه سپرده شده، كه چند روزى به جهت مصلحتى به ايشان مى سپارند، و در روزى از ايشان مى گيرند)، پس بفرما كه معنى اينكه مرا از تقصير و كوتاهى بيرون مبر، چيست؟ فرمود: «هر عملى كه آن را به جا مى آورى، در حالتى كه خداى عز و جل را به آن اراده دارى و رضاى او را مى خواهى، در آن، در نزد خود مقصّر باش؛ زيرا كه همه مردمان در اعمال خويش، در ميان خود و خداى عز و

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از محمد بن ابى حمزه، از پدرش روايت كرده است كه گفت: حضرت على بن الحسين عليهماالسلام را ديدم در حريم خانه كعبه، در شب، و آن حضرت نماز مى كرد. پس قيام را طول داد، تا آنكه شروع فرمود كه يكبار بر پاى راستش تكيه مى نمود، و بار ديگر بر پاى چپش. بعد از آن، از او شنيدم كه به آوازى مى گفت ـ كه گويا گريان بود ـ كه:«يَا سَيِّدِي، تُعَذِّبُنِي وَ حُبُّكَ فِي قَلْبِي؟! أَمَا وَ عِزَّتِكَ، لَئِنْ فَعَلْتَ لَتَجْمَعَنَّ بَيْنِي وَ بَيْنَ قَوْمٍ طَالَ مَا عَادَيْتُهُمْ فِيكَ؛ اى آقاى من! عذاب مى كنى مرا، و دوستى تو در دل من [است]. آگاه باش! و به عزّتت قسم كه اگر چنين كنى، هر آينه جمع كرده اى ميان من و ميان گروهى، كه زمان درازى است كه دشمنى كرده ام با ايشان در راه

از او، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از ابو ايّوب، از ابراهيم كرخى روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به ما دعايى تعليم نمود و ما را امر فرمود كه آن را در روز جمعه بخوانيم:«اللّهُمَّ إِنِّي تَعَمَّدْتُ إِلَيْكَ. وَ أُفْضِي إِلَيْكَ يَا رَبِّ بِفَقْرِي؛ خداوندا! به درستى كه من قصد كرده ام به سوى تو به حاجتم، و فرود آورده ام بر تو امروز، درويشيم و گداييم را. پس من آمرزش تو را اميدوارترم تا از خودم كارم را، و هر آينه آمرزش تو و رحمت تو، وسيع تر است از گناهان من. پس متوجّه شو روا كردن هر حاجتى را كه آن از براى من است، به قدرت تو بر آن، و آسان بودن اين بر تو، و به جهت احتياج من به سوى تو. پس به درستى كه من نيافته ام هيچ خوبى را هرگز، مگر از تو، و نگردانيده است از من هيچ يك بدى را

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از سحيم، از ابن ابى يعفور روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود ـ در حالى كه دستش را به سوى آسمان برداشته بود ـ كه:«رَبِّ لَا تَكِلْنِي إِلى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَداً، لَا أَقَلَّ مِنْ ذلِكَ وَ لَا أَكْثَرَ؛ پروردگار من! وا مگذار مرا به خودم يك چشم به هم زدن، هرگز، نه كمتر از آن و نه بيشتر». ابن ابى يعفور گفت: پس چيزى شتابان تر نبود از اينكه قطرات آب ديده از كنارهاى ريش مباركش سرازير شد. بعد از آن، رو به سوى من آورد و فرمود كه: «اى پسر ابو يعفور! به درستى كه يونس بن متّى، خداى عز و جل در كمتر از يك چشم بر هم زدن، او را به خود وا گذاشت، و يونس، آن گناه را پديد آورد». و عرض كردم كه: خدا تو را به اصلاح آورد!

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد كه آن را مرفوع ساخته، گفت كه:«جبرئيل عليه السلام به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد كه: پروردگارت به تو مى فرمايد كه: اگر خواسته باشى كه در روز و شب مرا عبادت كنى به وضعى كه سزاوار عبادت من است، دست هايت را به سوى من بردار و بگو: اللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً خَالِداً. وَ إِلهُنَا وَ مَلِيكُنَا؛ خداوندا! تو را است ستايش، ستايشى هميشه، با هميشگى تو، و تو را است ستايش، ستايشى كه نيست پايانى از برايش، غير از علم تو، و تو را است ستايش، ستايشى كه نيست انتهايى براى آن جز خواست تو، و تو را است ستايش، ستايشى كه نيست پاداشى از براى گوينده آن، مگر خشنودى تو. خداوندا! تو را است ستايش، همه آن، و تو را است منّت، همه آن، و تو را

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از معاويه بن عمّار روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود در ابتدا كه:«اى معاويه! آيا ندانسته اى كه مردى به خدمت اميرالمؤمنين عليه السلام آمد و در نزد آن حضرت، دير شدن را در جواب و اجابت در باب دعايش [را]شكايت كرد؟ پس حضرت به آن مرد فرمود كه: چرا از دعاى سريع الاجابة دور افتاده اى؟ آن مرد به حضرت عرض كرد كه: آن دعا چيست؟ فرمود: بگو كه: اللّهُمَّ، إِنِّي أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظِيمِ الْأَعْظَمِ. وَ أَنْ تَفْعَلَ بِي كَذَا وَ كَذَا؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را، به نام تو كه بزرگ، بزرگ تر، بزرگوارتر، گرانمايه تر، در خزانه نهاده اى، پنهان داشته شده اى، نور حق، حجّت استوار هويدايى كه آن روشنى است با روشنى، و روشنى

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از خلف بن حمّاد، از عمرو بن ابى المقدام كه گفت: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام اين دعا را بر من املا كرد كه آن حضرت فرمود و من نوشتم، و اين دعايى است جامع مطالب دنيا و آخرت. بعد از حمد خدا و ثناى بر او مى گويى: «اللّهُمَّ أَنْتَ اللّهُ لَا إِلهَ إِلَا أَنْتَ. مَا عَلِمْتُ مِنْهُ وَ مَا لَمْ أَعْلَمْ؛ خداوندا! تويى خدا كه نيست خدايى، مگر تو كه بردبارِ گرانمايه، و تويى خدا كه نيست خدايى، مگر تو كه صاحب عزّت و حكمتى، و تويى خدا كه نيست خدايى، مگر تو كه يكتاى شكننده گام هايى، و تويى خدا كه نيست خدايى، مگر تو كه پادشاه بزرگوارى، و تويى خدا كه نيست خدايى، مگر تو كه مهربان آمرزگارى، و تويى خدا كه نيست خدايى، مگر تو كه سخت حيله

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از فضّالة بن ايّوب، از معاوية بن عمّار كه گفت: به خدمت حضرت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: چرا مرا به دعايى مخصوص نمى سازى؟ (يا آيا مرا به دعايى مخصوص نمى سازى؟) فرمود:«آرى. بگو: يَا وَاحِدُ، يَا مَاجِدُ. وَ لَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ؛ اى يكتا! اى بزرگوار! اى يگانه! اى پناه نيازمندان! اى كسى كه نزاد و زاده نشد و نبود او را همتا هيچ كس! اى ارجمند! اى گرانمايه! اى بخشاينده! اى شنونده دعاها! اى بخشنده تر كسى كه از او سؤال شده! و اى بهتر كسى كه عطا كرده! اى خدا! اى خدا! اى خدا! گفته اى، و هر آينه به حقيقت كه خواند ما را نوح؛ پس هر آينه خوب جواب دهندگانى»، بعد از آن، امام جعفر صادق عليه السلام

از او، روايت است از بعضى از اصحابش، از حسين بن عماره، از حسين بن سعيد مكارى و جهم بن ابى جهمه، از ابو جعفر كه مردى بود از اهل كوفه و به كنيه معروف بود، گفت: به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: دعايى به من تعليم فرما كه آن را بخوانم. فرمود:«آرى. بگو كه: يَا مَنْ أَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْرٍ. زِدْنِي مِنْ سَعَةِ فَضْلِكَ يَا كَرِيمُ؛ اى كسى كه اميد دارم او را از براى هر خوبى! و اى كسى كه ايمنم خشم او را در نزد هر لغزشى! و اى كسى كه عطا مى كند به عمل اندك، عطاى بسيار! اى كسى كه عطا كرده به كسى كه سؤال كرده او را، از روى مهربانى از او و رحمت! اى كسى كه عطا كرده اى كسى كه سؤال نكرده از او، و نشناخته او را! صلوات فرست بر محمد و آل محمد، و عطا كن به من به خواهش من، از همه خوبى دنيا و همه خوبى

از او، از احمد بن بن محمد، از حسين بن سعيد، از نضر بن سويد، از ابن سنان، از حفص، از محمد بن مسلم روايت است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: دعايى به من تعليم كن. فرمود:«چرا از دعاى الحاح دور افتاده اى؟» راوى گفت: عرض كردم كه: دعاى الحاح چيست؟ فرمود: «اللّهُمَّ رَبَّ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ. وَ وَزْنَ الْجِبَالِ، وَ كَيْلَ الْبُحُورِ؛ «خداوندا! اى پروردگار آسمان هاى هفت گانه و آنچه ميانه آنها است! و پروردگار عرش بزرگ! و پروردگار جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل! و پروردگار قرآن بزرگ! و پروردگار محمد، آخر پيغمبران! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را به آنچه برپا مى شود به آن آسمان، و به آن برپا مى شود زمين، و به آن جدايى مى اندازى ميان جمع، و به آن جمع مى كنى ميان پراكنده، و به آن روزى مى دهى زندگان

على بن ابراهيم، از پدرش، از حسن بن على، از كرام، از ابن ابى يعفور، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه مى فرمود:«اللّهُمَّ امْلَأْ قَلْبِي حُبّاً لَكَ. أَنْ تَفُكَّ رَقَبَتِي مِنَ النَّارِ؛ خداوندا! پر كن دل مرا از دوست داشتن تو، و ترسيدن از تو، و باور داشتن و گرويدن به تو، و بيمى از تو، و آرزومندى به سوى تو. اى صاحب بزرگوارى و نوازش! خداوندا! دوست گردان به سوى من ديدار خود را، و بگردان از برايم در ديدار خود، خوبى رحمت و بركت. دور رسان مرا به شايستگان، و رسوا مگردان مرا با بدان، و ملحق گردان مرا به شايسته آنان كه درگذشته اند، و بگردان مرا با شايسته آنان كه مانده اند، و فراگير به من راه شايستگان را، و يارى ده مرا بر خودم، به آنچه يارى مى دهى به آن شايستگان را بر نفس هاى ايشان، و

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از محمد بن يحيى خثعمى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«ابوذر به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد، و جبرئيل عليه السلام با آن حضرت بود، در صورت دحيه كلبى، و رسول خدا صلى الله عليه و آله با او خلوت كرده بود. چون ابوذر ايشان را ديد، از رفتن به سوى ايشان باز گرديد، و سخن ايشان را نبريد. جبرئيل عليه السلام عرض كرد كه: يا محمد! اينك، ابوذر بود كه به ما گذشت و بر ما سلام نكرد. بدان و آگاه باش! كه اگر بر ما سلام مى كرد، جواب او را مى داديم. يا محمد! به درستى كه او را دعايى است كه آن را مى خواند، و در نزد اهل آسمان مشهور است، و چون من به آسمان بالا روم، او را از آن دعا سؤال كن. پس چون جبرئيل عليه السلام به آسمان بالا رفت، ابوذر به

على، از پدرش، از ابن محبوب، از هشام بن سالم، از ابو حمزه روايت كرده است كه گفت: اين دعا را از حضرت ابو جعفر، محمد بن على باقر عليهماالسلام، فرا گرفتم. و ابوحمزه گفت كه: حضرت باقر عليه السلام، اين دعا را جامع مى ناميد، و دعا اين است كه:«بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ، أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلهَ إِلَا اللّهُ. فَاغْفِرْهُ لِي يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ؛ به نام خداى بخشاينده مهربان. گواهى مى دهم كه نيست خدايى، مگر خداى تنها كه نيست شريكى از برايش، و گواهى مى دهم كه محمد، بنده او و فرستاده او است. ايمان آوردم به خدا و به همه فرستادگانش، وبه همه آنچه فرود آورده است آن را بر همه فرستادگان، و آنكه وعده خدا راست است، و ديدار او درست، و راست گفت خدا، و رسانيدند فرستادگان، و ستايش مر خدايى را است كه

و به همين اسناد، از يعقوب بن شعيب، از امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه گفت: از جمله دعاى آن حضرت اين بود كه مى فرمود:«يَا نُورُ يَا قُدُّوسُ. وَ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تَرُدُّ غَيْثَ السَّمَاءِ؛ اى نور! اى به غايت پاكيزه! اى پيش تر پيشينيان! و اى پس تر پسينيان! اى بخشاينده! اى مهربان! بيامرز از برايم گناهانى را كه تغيير مى دهد نعمت ها را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه فرود مى آورد عقوبت ها را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه مى درد پرده هاى عصمت را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه فرود مى آورد زحمت را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه يارى مى دهد دشمنان را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه مى شتاباند نيستى را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه مى برد اميد را، و بيامرز از برايم

از او، از محمد بن سنان، از يعقوب بن شعيب، از امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه:«يَا عُدَّتِي فِي كُرْبَتِي، وَ يَا صَاحِبِي فِي شِدَّتِي، وَ يَا وَلِيِّي فِي نِعْمَتِي، وَ يَا غِيَاثِي فِي رَغْبَتِي؛ «اى سبب آماده من در اندوه من! و اى يار من در سختى من! و اى اختياردار من در نعمت من! و اى فريادرس من در رغبت من!»، و گفت كه: از جمله دعاى اميرالمؤمنين عليه السلام اين بود: اللّهُمَّ كَتَبْتَ الْاثَارَ. وَ رَغْبَتِي فِيهَا يَا رَحْمَانُ؛ خداوندا! نوشته اى اثرها را، و دانسته اى خبرها را، و مطّلع شده اى بر رازها. پس مانع شده اى در ميان آدميان ودل ها. پس راز در نزد تو آشكار است، و دل ها به سوى تو رسيده شده، و جز اين نيست كه فرمان تو به چيزى، چون خواسته باشى آن را، آن است كه بگويى به آن كه: باش،

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از علا بن رزين، از عبد الرحمان بن سيابه روايت كرده است كه: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام اين دعا را به من عطاءفرمود:«الْحَمْدُ لِلّهِ وَلِيِّ الْحَمْدِ. وَ الْهُدى بِالضَّلَالَةِ، وَ الْكُفْرَ بِالْاءِيمَانِ؛ ستايش مر خدايى را است كه ولى ستايش است، و سزاوار آن و پايان آن و جاى آن خالص گرديده، آنكه يكى گفته او را، و راه يافته كسى كه پرستيده او را، و رستگار شده كسى كه فرمان برده او را، و ايمن شده آنكه چنگ در زننده است به او. خداوندا! اى صاحب بخشش و بزرگوارى و مدح نيكو و ستايش! سؤال مى كنم تو را، چون سؤال كسى كه فروتنى كرده از براى تو به گردنش، و خوار و خاك آلوده شده است از براى تو، و در خاك ماليده از براى تو روى خود را، و رام كرده از براى تو خودش را، و

ابن محبوب روايت كرده و گفته است كه: حديث كرد ما را ابو اليقظان نوح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«اين دعا را بخوان: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ الَّتِي. وَ لَكَ الْمَنُّ فَاضِلاً؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را به رحمتت، آنچه را كه يافته نمى شود از تو، مگر به خشنودى تو، و بيرون رفتن از همه نافرمانى هاى تو، و داخل شدن در هر چه خشنود كند تو را، و رهايى از همه جاى نابودى، و بيرون رفتن گاه از هر گناه بزرگى كه آورده آن را از من عمدى، يا لغزيده است به آن از من خطايى، يا به ياد آورده، و جنبانيده آن را بر من وسوسه هاى ديو سركش. سؤال مى كنم تو را ترسى كه مطّلع كنى مرا به آن بر اندازه هاى خشنودى خود، و پراكنده كنى به آن هر خواهشى كه جنبانيده و به ياد من آورده است آن

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از منصور بن يونس، از ابى بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«بگو: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ قَوْلَ التَّوَّابِينَ. وَأَنْ تُدْخِلَنِيَ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِكَ؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را گفتِ توبه كاران و كار ايشان، و روشنى پيغمبران و راستى ايشان، و رهايى جهادكنندگان و ثواب ايشان، و سپاس گزارى برگزيدگان و خير خواهى ايشان، و كار يادكنندگان و يقين ايشان، و ايمان دانايان و دانشمندى ايشان، و عبادت كردن فروتنان و فروتنى ايشان، و حكم دانشمندان و روش ايشان، و ترس پرهيزكاران و خواهش ايشان، و باور داشتن مؤمنان و توكّل ايشان، و اميد نيكوكاران و نيكى ايشان. خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را ثواب شكركنندگان، و

على بن ابى حمزه، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه:«مردى به خدمت اميرالمؤمنين ـ صلوات اللّه عليه ـ آمد و عرض كرد كه: يا اميرالمؤمنين! مرا مالى بود كه آن را به ميراث يافته بودم، و يك درهم از آن را در طاعت خداى ـ تعالى ـ خرج نكردم. بعد از آن، مالى را كسب كردم، و يك درهم از آن را در طاعت خداى ـ تعالى ـ صرف نكردم. پس دعايى به من تعليم فرما كه آنچه رفته، بر من جانشين شود، و آنچه كرده ام، از برايم آمرزيده شود، يا كارى كه من آن را به جا آورم. حضرت فرمود: بگو. عرض كرد كه: يا اميرالمؤمنين! چه چيز بگويم؟ فرمود: بگو، چنان كه من مى گويم: يَا نُورِي فِي كُلِّ ظُلْمَةٍ. وَلَا تَفْعَلْ بِي مَا أَنَا أَهْلُهُ؛ اى روشنيم در هر تاريكى! و اى انيس من در هر وحشت! و اى اميد