باب در بيان دعا در حفظ قرآن
2 حدیث
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ أَبَانِ بْنِ تَغْلِبَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«تَقُولُ: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ وَ لَمْ يَسْأَلِ الْعِبَادُ مِثْلَكَ، أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ نَبِيِّكَ وَ رَسُولِكَ، وَ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلِكَ وَ صَفِيِّكَ، وَ مُوسى كَلِيمِكَ وَ نَجِيِّكَ، وَ عِيسى كَلِمَتِكَ وَ رُوحِكَ؛ وَ أَسْأَلُكَ بِصُحُفِ إِبْرَاهِيمَ، وَ تَوْرَاةِ مُوسى، وَ زَبُورِ دَاوُدَ، وَ إِنْجِيلِ عِيسى، وَ قُرْآنِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله، وَ بِكُلِّ وَحْيٍ أَوْحَيْتَهُ، وَ قَضَاءٍ أَمْضَيْتَهُ، وَ حَقٍّ قَضَيْتَهُ، وَ غَنِيٍّ أَغْنَيْتَهُ، وَ ضَالٍّ هَدَيْتَهُ، وَ
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از آنكه او را ذكر كرده، از عبد اللّه بن سنان، از ابان بن تغلب، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«مى گويى: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ وَ لَمْ يَسْأَلِ الْعِبَادُ مِثْلَكَ. يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را، و سؤال نكرده از بندگان، مانند تو را. سؤال مى كنم تو را به حقّ محمد، پيغمبر تو و فرستاده تو، و ابراهيم، دوست تو و برگزيده تو، و موسى، هم سخن تو و هم راز تو، و عيسى، سخن تو و روح تو، و سؤال مى كنم تو را به نام هاى ابراهيم، و تورات موسى، و زبور داود، و انجيل عيسى، و قرآن محمد، صلوات فرست خدا بر او و آل او، و به هر پيغام نهانى كه پيغام داده اى آن را، و قضايى كه روان ساخته اى آن را، و حقّى كه
عَنْهُ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسى، رَفَعَهُ إِلى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام، قَالَ:«قَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أُعَلِّمُكَ دُعَاءً لَا تَنْسَى الْقُرْآنَ، قُلْ: اللّهُمَّ ارْحَمْنِي بِتَرْكِ مَعَاصِيكَ أَبَداً مَا أَبْقَيْتَنِي، وَ ارْحَمْنِي مِنْ تَكَلُّفِ مَا لَا يَعْنِينِي، وَ ارْزُقْنِي حُسْنَ الْمَنْظَرِ فِيمَا يُرْضِيكَ عَنِّي، وَ أَلْزِمْ قَلْبِي حِفْظَ كِتَابِكَ كَمَا عَلَّمْتَنِي، وَ ارْزُقْنِي أَنْ أَتْلُوَهُ عَلَى النَّحْوِ الَّذِي يُرْضِيكَ عَنِّي؛ اللّهُمَّ نَوِّرْ بِكِتَابِكَ بَصَرِي، وَ اشْرَحْ بِهِ صَدْرِي، وَ فَرِّحْ بِهِ قَلْبِي، وَ أَطْلِقْ بِهِ لِسَانِي، وَ اسْتَعْمِلْ بِهِ بَدَنِي، وَ قَوِّنِي عَلى ذلِكَ، وَ أَعِنِّي عَلَيْهِ؛ إِنَّهُ
از او، از پدرش، از حمّاد بن عيسى روايت است كه آن را مرفوع ساخته به سوى اميرالمؤمنين عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: آيا دعايى را به تو تعليم كنم كه قرآن را فراموش نكنى؟ و آن، اين است كه: اللّهُمَّ ارْحَمْنِي بِتَرْكِ مَعَاصِيكَ. لَا إِلهَ إِلَا أَنْتَ؛ خداوندا! رحم كن بر من به ترك كردن گناهانت، هميشه، مادام كه باقى گذارى مرا، و رحم كن بر من از رنج كشيدن آنچه نمى خواهد مرا، و روزى كن مرا به خوبى نظر و نظرگاه در آنچه خشنود سازد تو را از من، و لازم گردان دل مرا حفظ كتابت، چنان كه تعليم داده اى به من، و روزى كن مرا كه بخوانم آن را بر طريقه اى كه خشنود سازد تو را از من. خداندا! روشنى ده به كتاب خود ديده مرا، و بگشا به آن سينه مرا، و فرج بخش به آن دل مرا، و روان كن به آن