حدیث دربارهباب دعاهاى مختصى از براى همه حاجت هاى دنيا و آخرت

على، از پدرش، از ابن محبوب، از هشام بن سالم، از ابو حمزه روايت كرده است كه گفت: اين دعا را از حضرت ابو جعفر، محمد بن على باقر عليهماالسلام، فرا گرفتم. و ابوحمزه گفت كه: حضرت باقر عليه السلام، اين دعا را جامع مى ناميد، و دعا اين است كه:«بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ، أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلهَ إِلَا اللّهُ. فَاغْفِرْهُ لِي يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ؛ به نام خداى بخشاينده مهربان. گواهى مى دهم كه نيست خدايى، مگر خداى تنها كه نيست شريكى از برايش، و گواهى مى دهم كه محمد، بنده او و فرستاده او است. ايمان آوردم به خدا و به همه فرستادگانش، وبه همه آنچه فرود آورده است آن را بر همه فرستادگان، و آنكه وعده خدا راست است، و ديدار او درست، و راست گفت خدا، و رسانيدند فرستادگان، و ستايش مر خدايى را است كه پروردگار جهانيان است، و تنزيه مى كنم خدا را، در هر زمان كه تنزيه كند خدا را چيزى، و چنان كه دوست مى دارد خدا را كه تنزيه شود، و ستايش مر خدايى را است، در هر زمان كه بستايد خدا را چيزى، و چنان كه دوست مى دارد كه ستوده شود، و نيست خدايى، مگر خدا، در هر زمان كه تهليل كند خدا را چيزى، و چنان كه دوست مى دارد خدا [كه]تهليل شود، و خدا بزرگ تر است، در هر زمان كه تكبير كند خدا را چيزى، و چنان كه دوست مى دارد خدا كه تكبير شود. خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را كليدهاى خوبى، و آخرهاى آن و تمام هاى آن و فائده آن و بركت هاى آن، و آنچه رسيده است به دانش آن دانش من، و آنچه نارسا است از ضبط آن نگاه دارى من. خداوندا! آشكار كن از براى من اسباب شناخت آن، و بگشا از برايم درهاى آن را، و بپوشان مرا به بركت هاى رحمت خود، و منّت گذار بر من به نگاه داشتن از دور كردن از دين خود، و پاك گردان دل مرا از شك، و مشغول مكن مرا به دنياى من و شتابان زندگى من، از آجل و آينده ثواب آخرت من، و مشغول ساز دل مرا به حفظ آنچه نمى پذيرى از من نادانى آن را، و رام گردان از براى من خوبى زبان مرا، و پاك گردان دل مرا از نمايش، و روان مساز آن را در پيوندهاى اندام من، و بگردان كار مرا خالص از براى خدا. خداوندا! به درستى كه من پناه مى برم به تو از بدى و نوع هاى زشتى ها، همه آنها، آشكار آنها و نهان آنها، و غفلت هاى آنها، و همه آنچه اراده مى كند مرا به آن ديو سركش رانده شده، و آنچه اراده مى كند مرا به آن پادشاه ستيزه كار، از آنچه احاطه كرده اى به دانش آن، و تويى توانا برگردانيدن آن از من. خداوندا! به درستى كه من پناه مى برم به تو از شب درآيندگان، پرى و آدميان، و بزرگان باد و گردبادهاى ايشان، و سختى هاى ايشان و كيدهاى ايشان، و حضورگاه هاى فاسقان، از پرى و آدميان، و از آنكه لغزانيده شوم از دين خود، پس تباه شود بر من آخرتم، و از آنكه باشد آن از ايشان زيانى بر من در اسباب زندگانيم، يا پيش آيد زحمتى كه برسد به من از ايشان، كه نيست توانايى از برايم به آن، و نه شكيبايى از برايم بر برداشتن آن. پس البتّه ميازما مرا، اى خداى من! به رنج كشيدن آن. پس باز دارد مرا آن از ياد تو، و رو گردان كند مرا از پرستش تو. تويى نگاه دارنده منع كننده، بازدارنده نگهدارنده از آن، همه آن. سؤال مى كنم تو را آسودگى در زندگانيم، مادام كه باقى گذارى مرا زندگانى كه توانا شوم به آن بر طاعت تو، و برسم به آن به خشنودى تو، و بگردم به آن به سوى خانه زندگى در فردا، و روزى بده مرا روزى اى كه طاغى گرداند مرا، و البته ميازما مرا به درويشى [كه]بدبخت شوم به آن، تنگ گيرنده (يا تنگ گرفته شده) بر من. عطا كن به من بهره اى تمام در آخرتم، و زندگانى سازگار خوشگوار در دنياى من، و مگردان دنيا را بر من زندان، و مگردان جدايى آن را بر من اندوه. پناه ده مرا از آزمايش آن، و بگردان كار مرا در آن پذيرفته و كوشش مرا در آن مزد داده شده ۱. خداوندا! و هر كه اراده كند مرا به بدى، پس اراده كن او را به مانند آن، و هر كه كِيد كند با من در آن، پس كيد كن با او، و بگردان از من، اندوه كسى كه داخل كرده بر من اندوه خود را، و مكر كن با كسى كه مكر كرده با من. پس به درستى كه تو بهترين مكركنندگانى، و بر كَن از من چشم هاى كافران ستمكاران، و طاغيان حسد برندگان. خداوندا! و فرو فرست بر من از جانب خود، آرام را، و در پوشان به من، زره خود را كه استوار است، و حفظ كن مرا به پرده خود كه نگاه دارنده است، و بپوشان بر من عافيت خود را كه سودمند است، و راست گردان گفتار من و كردار مرا، و بركت ده از برايم در فرزندانم و كسانم و مالم. خداوندا! آنچه پيش افكندم، و آنچه پس انداختم، و آنچه ترك كردم، و آنچه به عمد به جا آوردم، و آنچه سستى ورزيدم، و آنچه آشكار ساختم، و آنچه پنهان نمودم، پس بيامرز مرا، اى مهربان تر از همه مهربانان!»