حدیث دربارهباب دعاهاى مختصى از براى همه حاجت هاى دنيا و آخرت

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از محمد بن يحيى خثعمى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«ابوذر به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد، و جبرئيل عليه السلام با آن حضرت بود، در صورت دحيه كلبى، و رسول خدا صلى الله عليه و آله با او خلوت كرده بود. چون ابوذر ايشان را ديد، از رفتن به سوى ايشان باز گرديد، و سخن ايشان را نبريد. جبرئيل عليه السلام عرض كرد كه: يا محمد! اينك، ابوذر بود كه به ما گذشت و بر ما سلام نكرد. بدان و آگاه باش! كه اگر بر ما سلام مى كرد، جواب او را مى داديم. يا محمد! به درستى كه او را دعايى است كه آن را مى خواند، و در نزد اهل آسمان مشهور است، و چون من به آسمان بالا روم، او را از آن دعا سؤال كن. پس چون جبرئيل عليه السلام به آسمان بالا رفت، ابوذر به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: اى ابوذر! چه تو را منع كرد از آنكه بر ما سلام كرده باشى، در هنگامى كه به ما گذشتى؟ عرض كرد كه: يا رسول اللّه! گمان كردم كه آنكه با تو بود، دحيه كلبى است كه به جهت پاره اى از كارهاى خود با او خلوت كرده اى. حضرت فرمود كه: اى ابوذر! آنكه ديدى، جبرئيل بود و گفت كه: اگر بر ما سلام مى كرد، او را جواب مى داديم. چون ابوذر دانست كه او جبرئيل عليه السلام بوده، آن قدر كه خدا مى خواست از پشيمانى، بر او داخل شد، از آنجا كه سلام نكرده بود. بعد از آن، رسول خدا صلى الله عليه و آله به ابوذر فرمود كه: چيست آن دعايى كه تو آن را مى خوانى؟ پس به حقيقت كه جبرئيل مرا خبر داد كه تو را دعايى است كه آن را مى خوانى و در آسمان مشهور است. ابوذر عرض كرد: آرى، يا رسول اللّه! مى گويم كه: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْأَمْنَ وَ الْاءِيمَانَ بِكَ، وَ التَّصْدِيقَ بِنَبِيِّكَ، وَ الْعَافِيَةَ مِنْ جَمِيعِ الْبَلَاءِ، وَ الشُّكْرَ عَلَى الْعَافِيَةِ، وَ الْغِنى عَنْ شِرَارِ النَّاسِ؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را ايمنى و ايمان، و تصديق كردن به پيغمبر تو، و عافيت از همه زحمت ها، و شكر بر عافيت، و بى نيازى از بدهاى، از مردمان».