حدیث دربارهباب دعاهاى مختصى از براى همه حاجت هاى دنيا و آخرت

و از او، روايت است كه آن را مرفوع ساخته به سوى امام محمد باقر عليه السلام، كه آن حضرت، اين دعا را به برادرش، عبد اللّه بن على، تعليم فرمود كه:«اللّهُمَّ ارْفَعْ ظَنِّي صَاعِداً. وَ اجْعَلْنِي مِنْ خَيْرِ خِيَارِ الْعَالَمِ؛ خداوندا! بردار گمان مرا بالارونده، و اميدوار مكن در من دشمنى و نه حسد برنده اى را، و نگاه دار مرا ايستاده و نشسته و بيدار و خفته. خداوندا! بيامرز مرا، و رحم كن بر من، و راه نما به من راه خود را كه راست تر است، و نگاه دار مرا از گرمى دوزخ، و فرو ريز از من تاوان و آنچه اداى آن واجب باشد و گناه را، و بگردان مرا از خوبان جهان».