حدیث دربارهباب دعاهاى مختصى از براى همه حاجت هاى دنيا و آخرت

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از سحيم، از ابن ابى يعفور روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود ـ در حالى كه دستش را به سوى آسمان برداشته بود ـ كه:«رَبِّ لَا تَكِلْنِي إِلى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَداً، لَا أَقَلَّ مِنْ ذلِكَ وَ لَا أَكْثَرَ؛ پروردگار من! وا مگذار مرا به خودم يك چشم به هم زدن، هرگز، نه كمتر از آن و نه بيشتر». ابن ابى يعفور گفت: پس چيزى شتابان تر نبود از اينكه قطرات آب ديده از كنارهاى ريش مباركش سرازير شد. بعد از آن، رو به سوى من آورد و فرمود كه: «اى پسر ابو يعفور! به درستى كه يونس بن متّى، خداى عز و جل در كمتر از يك چشم بر هم زدن، او را به خود وا گذاشت، و يونس، آن گناه را پديد آورد». و عرض كردم كه: خدا تو را به اصلاح آورد! آيا يونس به واسطه آن به كفر رسيد و كافر شد؟ فرمود: «نه، وليكن مردن بر آن حالت، هلاكت است».