حدیث دربارهباب دعاهاى مختصى از براى همه حاجت هاى دنيا و آخرت

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از فضّالة بن ايّوب، از معاوية بن عمّار كه گفت: به خدمت حضرت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: چرا مرا به دعايى مخصوص نمى سازى؟ (يا آيا مرا به دعايى مخصوص نمى سازى؟) فرمود:«آرى. بگو: يَا وَاحِدُ، يَا مَاجِدُ. وَ لَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ؛ اى يكتا! اى بزرگوار! اى يگانه! اى پناه نيازمندان! اى كسى كه نزاد و زاده نشد و نبود او را همتا هيچ كس! اى ارجمند! اى گرانمايه! اى بخشاينده! اى شنونده دعاها! اى بخشنده تر كسى كه از او سؤال شده! و اى بهتر كسى كه عطا كرده! اى خدا! اى خدا! اى خدا! گفته اى، و هر آينه به حقيقت كه خواند ما را نوح؛ پس هر آينه خوب جواب دهندگانى»، بعد از آن، امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله مى فرمود: نَعَمْ، لَنِعْمَ الْمُجِيبُ أَنْتَ. أَنْ تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ أَنْ تَفْعَلَ بِي كَذَا وَ كَذَا؛ آرى، هر آينه خوب جواب دهنداى تو، و خوب خوانده شده و خوب سؤال شده. سؤال مى كنم تو را به روشنى روى تو، و سؤال مى كنم تو را به عزّت تو و توانايى تو و بزرگوارى تو، و سؤال مى كنم تو را به پادشاهى تو و زره تو كه استوار است، و به جمع تو و ركن ها و ستون هاى تو، همه آنها، و به حق محمد، و به حقّ اوصياى بعد از محمد، كه صلوات فرستى بر محمد و آل محمد، و آنكه بكنى با من چنين و چنين».