حدیث دربارهباب در بيان دعا پيش از نماز

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا رَفَعَهُ، قَالَ: تَقُولُ قَبْلَ دُخُولِكَ فِي الصَّلَاةِ:«اللّهُمَّ إِنِّي أُقَدِّمُ مُحَمَّداً نَبِيَّكَ صلى الله عليه و آله بَيْنَ يَدَيْ حَاجَتِي، وَ أَتَوَجَّهُ بِهِ إِلَيْكَ فِي طَلِبَتِي، فَاجْعَلْنِي بِهِمْ وَجِيهاً فِي الدُّنْيَا وَ الْاخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ؛ اللّهُمَّ اجْعَلْ صَلَاتِي بِهِمْ مُتَقَبَّلَةً، وَ ذَنْبِي بِهِمْ مَغْفُوراً، وَ دُعَائِي بِهِمْ مُسْتَجَاباً، يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از بعضى از اصحاب ما كه آن را مرفوع ساخته گفت كه: پيش از آنكه در نماز داخل شوى، مى گويى كه:«اللّهُمَّ إِنِّي أُقَدِّمُ مُحَمَّداً نَبِيَّكَ صلى الله عليه و آله. يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ؛ خداوندا! به درستى كه من پيش مى دارم محمد را كه پيغمبر تو است ـ صلوات فرستد خدا بر او و آل او ـ در پيش روى خود، و رو مى آورد به او به سوى تو در مطلوب خود. پس بگردان مرا به او، صاحب جاه در دنيا و آخرت، و از جمله مقربان. خداوندا! بگردان نمازهاى مرا به ايشان پذيرفته، و گناه مرا به ايشان آمرزيده شده، و دعاى مرا به ايشان اجابت شده، اى مهربان تر از همه مهربانان!».

کلیدواژه‌ها 6 کتاب دعا باب در بیان دعا پیش از نماز

احادیث دیگر این موضوع

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن نعمان، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه:«اميرالمؤمنين عليه السلام مى فرمود: هر كه اين گفتار را بگويد در وقتى كه به نماز برخيزد، پيش از آنكه به نماز ابتدا كند، با محمد و آل محمد صلى الله عليه و آله باشد: اللّهُمَّ إِنِّي أَتَوَجَّهُ إِلَيْكَ. فَإِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ؛ «خداوندا! به درستى كه من رو مى آورم به سوى تو به محمد و آل محمد، و پيش بدار ايشان را در پيش روى نمازم، و تقرّب مى جويم به ايشان به سوى تو. پس بگردان مرا به واسطه ايشان، صاحب جاه در دنيا و آخرت، و از جمله مقرّبان تو. منّت گذاشتى بر من به شناختى از ايشان. پس ختم كن از برايم به فرمان بردن ايشان، و شناخت ايشان، و دوستى ايشان. پس به درستى كه آن نيك بختى است، و ختم كن از برايم به آن. پس به درستى كه تو بر هر چيز توانايى»، پس نماز مى كنى و چون از نماز فارغ شوى، مى گويى كه: اللّهُمَّ اجْعَلْنِي مَعَ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ. إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ؛ خداوندا! بگردان مرا با محمد و آل محمد در هر عافيت و زحمتى، و بگردان مرا با محمد و آل محمد در هر ماندن گاه وبازگشتگاه. خداوندا! بگردان زندگى مرا چون زندگى ايشان، و مردن مرا چون مردن ايشان، و بگردان مرا با ايشان در جاى ها همه آن، و جدايى مينداز در ميان من و ايشان. به درستى كه تو بر هر چيزى توانايى».

از او، از پدرش، از عبداللّه بن قاسم، از صفوان جمّال روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را مشاهده كردم كه پيش از تكبير، رو به قبله آورده، فرمود:«اللّهُمَّ لَا تُؤْيِسْنِي مِنْ رَوْحِكَ، وَلَا تُقَنِّطْنِي مِنْ رَحْمَتِكَ، وَلَا تُؤْمِنِّي مَكْرَكَ؛ فَإِنَّهُ لَا يَأْمَنُ مَكْرَ اللّهِ إِلَا الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ؛ خداوندا! نوميد مكن مرا از راحت خود، و مأيوس مكن مرا از رحمت خود، و ايمن مگردان مرا از مكر خود. پس به درستى كه ايمن نمى شوند از مكر خدا، مگر گروه زيانكاران»، عرض كردم كه: فداى تو گردم! من اين را از كسى پيش از تو نشنيده ام. فرمود: «به درستى كه از جمله بزرگ ترين گناهان كبيره در نزد خدا، مأيوسى است از روح خدا، و نوميدى از رحمت خدا، و ايمنى از مكر خدا».