باب مبالغه كردن در دعا و ايستادگى و درنگ كردن

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حسين بن عطيّه، از عبدالعزيز طويل روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«به درستى كه بنده چون دعا كند، خداى ـ تبارك و تعالى ـ پيوسته در كار حاجت او و در مقام برآوردن آن باشد، مادام كه شتاب نكند». محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن ابى عمير، از حسين بن عطيّه، از عبدالعزيز طويل، از امام جعفر صادق عليه السلام مثل اين را روايت كرده است.

محمد بن يحيى روايت كرده است، از احمد بن محمد بن عيسى و على بن ابراهيم، از پدرش و هر دو، از ابن ابى عمير، از هشام بن سالم و حفص بن بخترى و غير ايشان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه بنده چون شتاب كند و به جهت حاجت خود (و فيصل دادن) برپا شود ۱، خداى ـ تعالى ـ مى فرمايد كه: آيا بنده من نمى داند كه منم آن خدايى كه حاجت ها را روا مى كنم؟!».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن ابى عمير، از سيف بن عميره، از محمد بن مروان، از وليد بن عقبه هجرى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«به خدا سوگند كه هيچ بنده مؤمنى در باب حاجت خود بر خداى ـ تعالى ـ الحاح و مبالغه نمى نمايد، مگر اينكه خدا آن حاجت را از برايش روا مى كند».

از او، از احمد بن محمد بن عيسى، از حجّال، از حسّان، از ابوالصّبّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«به درستى كه خداى ـ تعالى ـ الحاح كردن مردم را بر يكديگر ناخوش مى دارد در سؤال كردن، و اين را از براى خود دوست داشته. به درستى كه خدا دوست مى دارد كه از او سؤال شود و طلب كنند، آن چه را كه در نزد او است».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حسين احمسى، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«نه، به خدا سوگند كه هيچ بنده اى بر خدا الحاح نمى كند، مگر اينكه دعايش را مستجاب مى فرمايد».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خدا رحمت كند بنده اى را كه از خداى ـ تعالى ـ حاجتى را طلب كند، پس الحاح نمايد در دعا؛ خواه دعايش مستجاب شود و خواه مستجاب نشود. و اين آيه را تلاوت فرمود كه: «وَ أَدْعُو رَبّى عَسى أَنْ لا أَكُونَ بِدُعاءِ رَبّى شَقِيّا» ۱؛ يعنى: و مى خوانم پروردگار خود را، شايد و اميدوارم آنكه نباشم به خواندن پروردگار خويش بدبخت و نااميد و بى بهره» (بلكه بهره تمام از آن جناب بگيرم و از جمله مقرّبان و مخصوصان او باشم).