تاريخ دمشق:رَباب كَلبى، دختر اِمرؤ القيس بن عَدىّ بن اَوس بن جابر بن كعب بن عُلَيم بن هُبَل بن عبد اللّه بن كِنانه، همسر حسين بن على بن ابى طالب عليه السلام و مادر دخترش سَكينه، در ميان آن دسته از خاندان حسين عليه السلام است كه پس از شهادتش، در دمشق، بر يزيد، وارد شدند و حسين عليه السلام در يكى از شعرهايش از او ياد كرده است. عوف بن خارجه مى گويد: در روزگار خلافت عمر بن خطّاب، نزدش بودم كه مردى گردن كج، از ميان مردم، عبور كرد و به سوى عمر آمد و پيش رويش ايستاد و به او با عنوان خليفه، سلام داد. عمر گفت: تو كيستى؟ گفت: مردى مسيحى! من، امرؤ القيس پسر عَدىّ كلبى هستم. عمر، او را نشناخت. مردى از ميان جماعت به او گفت كه اين، از قبيله بكر بن وائل است كه در جنگ جاهلىِ فَلَج، بر آنان هجوم آورده

الإصابةـ به نقل از عوف بن خارجه ـ: به خدا سوگند، در روزگار خلافت عمر، نزد او بودم كه مردى بى مو از ميان مردم گذشت و آمد و جلوى عمر ايستاد و او را با عنوان خليفه، سلام داد. عمر پرسيد: تو كيستى؟ گفت: مردى مسيحى! من، امرؤ القيس، پسر عَدىّ كلبى ام. عمر، او را نشناخت. مردى به او گفت: اين، از قبيله بكر بن وائل است كه در جاهليت، بر آنان، حمله آورده است. عمر گفت: چه مى خواهى؟ گفت: مى خواهم مسلمان شوم. عمر، اسلام را بر او عرضه كرد و او پذيرفت. سپس عمر، نيزه اى خواست و پرچم امارت بر مسلمانانِ قبيله قُضاعه را براى او بست و پيرمرد، باز گشت، در حالى كه پرچم بر بالاى سرش به اهتزار در آمده بود. تا آن هنگام، نديده بودم مردى كه يك نماز هم نخوانده، اميرِ گروهى از مسلمانان شود. على و دو پسرش

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز قيامت، براى هر روزى از روزهاى عمر بنده، 24 خزانه، به تعداد ساعت هاى شب و روز، گشوده مى شود: خزانه اى را پُر از روشنايى و شادمانى مى يابد و با ديدن آن، چنان خوش حالى و سُرورى به او دست مى دهد كه اگر ميان دوزخيان توزيع شود، احساس درد آتش را از يادشان مى بَرد. اين، همان ساعتى است كه در آن، طاعت پروردگارش را به جاى آورده است. سپس خزانه ديگرى برايش باز مى شود كه آن را تاريك و متعفّن و وحشتناك مى يابد و از ديدن آن، چنان ترس و بى تابى اى به او دست مى دهد كه اگر در ميان بهشتيان توزيع شود، نعمت و خوشىِ بهشت، بر آنان تلخ مى شود و اين، همان ساعتى است كه در آن، پروردگارش را معصيت كرده است. سپس خزانه ديگرى برايش باز مى شود كه آن را تُهى مى يابد. نه در آن، چيزى

امام كاظم عليه السلام:مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و به ايشان گفت: من اين فرزندم را سواد آموخته ام. حالا او را به چه شغلى بگمارم؟ فرمود: «خدا پدرت را بيامرزد! او را در هر شغلى بگذار؛ امّا به پنج گروه مسپارش: سيّاء، زرگر، قصّاب، گندم فروش و برده فروش». مرد گفت: اى پيامبر خدا! سيّاء كيست؟ فرمود: «[سيّاء،] كسى است كه كفن مى فروشد و آرزوى مرگ افراد امّت مرا دارد، در حالى كه يك نوزادِ امّت خود را، از هر آنچه آفتاب بر آن مى تابد، بيشتر دوست دارم. امّا زرگر؛ زيرا به فكر مغبون ساختن افراد امّت من است. و قصّاب؛ زيرا آن قدر حيوان مى كشد كه رَحم از دلش رخت بر مى بندد. و گندم فروش؛ زيرا ارزاق امّت مرا احتكار مى كند. اگر كسى با عنوانِ دزد، خدا را ديدار كند، بهتر است از اين كه او را

شرح نهج البلاغة:از ميان اشعارى كه در صدر اسلام سروده شد و دربردارنده اين مطلب بود كه على عليه السلام وصىّ پيامبر خداست، گفته عبد اللّه بن ابى سفيان بن حارث بن عبد المطّلب است: و از ماست على، آن فاتح خيبر و فاتح بدر، هنگامى كه سواران سرازير شدند. وصىّ پيامبرِ برگزيده و پسر عموى اوست پس چه كس به او نزديك مى گردد و بدو مى رسد؟ و عبد الرحمان بن جعيل سروده است: به جانم سوگند، با كسى بيعت كرديد كه ديندار است و به عفّت، مشهور و موفّق. على را مى گويم، وصىّ مصطفى و پسر عموى او و نخستين كسى كه نماز خوانْد، و برادر دين و تقوا. و ابو هيثم بن تَيّهان، از مجاهدان بدر، چنين سروده است: به زبير و طلحه بگو كه ما همانانيم كه شعارمان اين است: [ما]انصاريم. ما

امام كاظم عليه السلام:مردى خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمدو به ايشان عرض كرد: من اين فرزندم را سواد آموخته ام؛ حالا او را به چه شغلى بگمارم؟ حضرت فرمود: خدا پدرت را بيامرزد، او را در هر شغلى بگذار اما به پنج گروه مسپارش: سيّاء، زرگر، قصّاب، گندم فروش و برده فروش. مرد عرض كرد: اى رسول خدا! سيّاء كيست؟ فرمود: كسى كه كفن مى فروشد و آرزوى مرگ افراد امّت مرا دارد، در حالى كه يك نوزاد امّت خود را، از هر آنچه آفتاب بر آن مى تابد بيشتر دوست دارم. اما زرگر؛ زيرا به فكر مغبون ساختن افراد امّت من است. اما قصاب؛ زيرا آنقدر حيوان مى كشد كه رحم از دلش رخت بر مى بندد. اما گندم فروش؛ زيرا ارزاق امّت مرا احتكار مى كند. اگر كسى با عنوان دزد، خدا را ديدار كند بهتر است از اين كه او را ديدار كند، در