امام عسكرى عليه السلام:به پدرم امام هادى عليه السلام گفتم: آيا رسول خدا با يهوديان و مشركان، زمانى كه وى را مورد عتاب قرار مى دادند، مناظره مى كرد و آيا [هنگامى كه آنان محاجّه مى كردند] با آنان محاجّه مى نمود؟ فرمود: «بلى، بارها و بارها! از جمله آنها همانى است كه خدا از قول مشركان نقل كرده است: و گفتند: اين چه پيامبرى است كه غذا مى خورد و در بازارها راه مى رود. چرا فرشته اى به سوى او نازل نشده؟ تا آن جا كه مى فرمايد: مردى افسون شده؛ و گفتند: چرا اين قرآن، مردى بزرگ از [آن] دو شهر، فرود نيامده است. و نيز قول خداوند ـ عزّوجل ـ كه مى فرمايد: و گفتند: تا از زمين، چشمه اى بر ما نجوشانى، هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد… تا آن جا كه مى فرمايد: كتابى بخوانيم آن را…. و در پايان به وى گفته شد:

امام على عليه السلام:مردمى از قبيله اَياد نزد پيامبر خدا آمدند. پيامبر صلى الله عليه و آله به ايشان فرمود: «واى بر شما! قُسّ بن ساعده چه شد؟». گفتند: اى پيامبر خدا! مُرد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «ديدار هيچ كس از مردم روزگار جاهلى نزد من محبوب تر از ديدار او نبود؛ چون در روزگار جوانى با عمويم ابو طالب در بازار بودم كه شنيدم در ميان مردمى كه گِردش بودند، مى گفت: اى مردم! من سال هايى را سپرى كرده ام. پس سخنم را گوش كنيد: من، آسمانى بنا شده، خورشيدى فروزان، ماهى تمام و ستارگانى در حركت مى بينم و نيز كوه هايى استوار، زمينى گسترده، شبى و روزى، و بارانى و زمستانى و تابستانى و گياهى مى بينم. همچنين مى بينم آن كه درگذشت، باز نگشت و نمى دانم كه خشنود شدند و ماندگار شدند يا ناراحت شدند و

دلائل النبوّة، ابو نعيمـ به نقل از جابر ـ: پيامبر خدا با عمر بن خطّاب از بازار نبطى ها گذشت. زنى آمد و گفت: اى پيامبر خدا! شوهرى دارم كه در خانه با من چونان زنان است، در حالى كه من يك زن مسلمانم و آنچه را يك زن مسلمان دوست دارد، من هم دوست دارم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «او را نزد من بياور». زن، شوهرش را آورد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اين همسرت چه مى گويد؟». مرد به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: به آن خدايى كه تو را به حق فرستاده است، هنوز سرم از غسل او خشك نشده است. زن گفت: اى پيامبر خدا! يك بار در ماه؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «از او نفرت دارى؟». زن گفت: آرى، به آن كه تو را به حق [به پيامبرى] مفتخر ساخت، سوگند! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به نقل از محمّد بن اسحاق، از عمويش احمد بن عبداللّه بن حارثه كرخى ـ: هيچ فرزندى برايم زنده نمى ماند و ده و اندى فرزند از من مُرد. سالى به حج رفتم و خدمت ابو الحسن الرضا عليه السلام رسيدم. حضرت در حالى كه ازارى سرخ فام پوشيده بود، وارد [اتاق]شد. من به ايشان سلام كردم و دستش را بوسيدم و مسائلى را از ايشان پرسيدم و سپس از اين كه كمتر فرزندى برايم باقى مى ماند، به ايشان شِكوه كردم. امام عليه السلام لَختى دراز، سر به زير افكند و دعا كرد. آن گاه به من فرمود: «من اميدوارم وقتى برگشتى، همسرت حامله باشد و فرزندى از پسِ فرزندى برايت به دنيا بيايد و در ايّام زندگانى ات از آنان بهره مند شوى؛ چرا كه خداوند متعال، هر گاه اراده نمايد كه دعايى را مستجاب كند، چنين مى كند، و