امام صادق عليه السلامـ در آنچه به يكى از ياران خود براى احتجاج در برابر ابن ابى العوجاء آموخت ـ: [ابن ابى العوجاء]به تو مى گويد: آيا نمى پندارى كه او (خدا) بى نياز است؟ بگو: آرى. پس به تو خواهد گفت: آيا نزد تو عاقلانه است كه بى نياز، گاهى از اوقات، زر و سيمى نداشته باشد؟ به او بگو: آرى. آن گاه او به تو خواهد گفت: چگونه اين، بى نياز باشد؟ به او باز گو: اگر بى نيازى، در نزد تو آن است كه بى نياز، با سيم و زر و بازرگانىِ خود، بى نياز باشد، اينها همه، چيزهايى است كه مردم با آنها، داد و ستد مى كنند. پس كدام قياس، [برتر و]بيشتر و سزاوارتر است: اين كه گفته شود: بى نياز است آن كه بى نيازى را پديد آورده و مردم را با آن، بى نياز ساخته، پيش از آن كه چيزى بوده باشد و او يكتا بود؛ يا كسى كه

ابوعبد اللّه اشعرى روايت كرده است از بعضى از اصحاب ما كه مرفوع ساخته آن را از هشام بن حكم كه گفت: ابوالحسن موسى بن جعفر عليه السلام به من فرمود كه:«اى هشام، به درستى كه خداى تبارك و تعالى در كتاب خويش صاحبان عقل و فهم را مژده داده و فرموده است كه: «فَبَشِّرْ عِبَادِ * الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ هَدَهُمُ اللّه وَ أُوْلَئِكَ هُمْ أُوْلُواْ الْأَلْبَـبِ» ۱، يعنى: «پس مژده ده بندگان مرا، آنان كه گوش مى دهند كه گفتار حق را بشنوند، پس پيروى مى كنند نيكوتر آن را. اين گروه، آنانند كه خدا ايشان را راه راست نموده و اين گروه، ايشانند كه صاحبان عقل هاى صافى اند». اى هشام، به درستى كه خداى تبارك و تعالى حجت هاى خويش را از براى مردم تمام ساخت به عقل

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از آن كه او را ذكر كرده، از محمد بن عبدالرحمان بن ابى ليلى، از پدرش، از امام جعفر صادق عليه السلام كه آن حضرت فرمود كه:«صالح و نيكو نمى باشيد تا عارف شويد و خدا را بشناسيد، و عارف نمى باشيد تا تصديق كنيد، و تصديق نمى كنيد تا تسليم كنيد و گردن گذاريد درهاى چهارگانه را (كه عبارت است از: توبه كردن از شرك، و ايمان به وحدانيت، و عمل صالح، و هدايت يافتن به حجت هاى خدا كه در آيه بعد مذكور است. و بعضى گمان كرده اند كه درهاى چهارگانه: محمد و على و حسن و حسين اند ـ صلوات اللّه عليهم ـ) و اول اين درها، صلاحيت ندارد مگر به آخر آن، و تسليم آن، بدون تسليم باقى نفع نمى بخشد، و اصحاب سه در از اين چهار در ـ كه مخالفانند كه درِ حجت را