امام على عليه السلامـ در نامه اى به شُرَيح بن حارث ـ: به من خبر رسيده كه خانه اى را به هشتاد دينار خريده اى و اين را مكتوب كرده اى و بر آن، گواه گرفته اى. اى شريح! بدان كه به زودى، كسى نزد تو مى آيد كه نوشته ات را نگاه نمى كند و از گواهت نمى پرسد، تا اين كه تو را از آن خانه يكسره بيرون برده و از همه چيز جدا كرده، به گورت بسپارد. پس ـ اى شريح ـ بنگر كه مبادا اين خانه را از مالِ ديگرى، خريده باشى، يا بهاى آن را از غيرِ حلال داده باشى كه در اين صورت، سراى دنيا و سراى آخرت را از دست داده اى. آگاه باش كه اگر هنگام خريد خانه نزد من آمده بودى، براى تو قباله اى مى نوشتم كه به خريد اين خانه با يك درهم ـ چه رسد كه بيشتر ـ رغبت نمى كردى و [آن]قباله اين است: «اين، خانه اى است كه بنده اى خوار،

المصباح كفعمى:دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!». سوم. «اى

امام صادق عليه السلام:چون ماه رمضان وارد مى شد، امام على بن الحسين عليهماالسلامغلام و كنيز خود را تنبيه نمى كرد و اگر غلام و كنيز، خطا و نافرمانى مى كردند، پيش خود مى نوشت: «فلان غلام و فلان كنيز در فلان روز و فلان وقت، گناه كرد» و او را تنبيه نمى كرد و تنبيه آنان را نگه مى داشت، تا آن كه آخرين شب ماه رمضان مى شد. [پس،] همه را صدا مى كرد و دور خودش جمع مى نمود. سپس آن نوشته را بيرون مى آورد و مى فرمود: «فلانى! چنين و چنان كردى و من تو را تنبيه نكردم. آيا به ياد دارى؟». مى گفت: آرى، اى پسر پيامبر خدا! تا آن كه به آخرين نفر مى رسيد و از همه اعتراف مى گرفت. سپس ميان آنان مى ايستاد و به آنان مى فرمود: «با صداى بلند بگوييد: اى على بن الحسين! خداوند، همه كارهايت را زير نظر داشته است، آن گونه

المصباح كفعمى ۱۱: دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!».

امام صادق عليه السلام:چون ماه رمضان وارد مى شد، امام على بن الحسين عليهماالسلامغلام و كنيز خود را تنبيه نمى كرد و اگر غلام و كنيز، خطا و نافرمانى مى كردند، پيش خود مى نوشت: «فلان غلام و فلان كنيز در فلان روز و فلان وقت، گناه كرد» و او را تنبيه نمى كرد و تنبيه آنان را نگه مى داشت، تا آن كه آخرين شب ماه رمضان مى شد. [پس،] همه را صدا مى كرد و دور خودش جمع مى نمود. سپس آن نوشته را بيرون مى آورد و مى فرمود: «فلانى! چنين و چنان كردى و من تو را تنبيه نكردم. آيا به ياد دارى؟». مى گفت: آرى، اى پسر پيامبر خدا! تا آن كه به آخرين نفر مى رسيد و از همه اعتراف مى گرفت. سپس ميان آنان مى ايستاد و به آنان مى فرمود: «با صداى بلند بگوييد: اى على بن الحسين! خداوند، همه كارهايت را زير نظر داشته است، آن گونه

كنزالفوائد:از بنده خدا، امير مؤمنان على بن ابى طالب، به معاوية بن ابى سفيان. امّا بعد؛ نامه ات به ما رسيد كه [در آن] سخن آرايى كرده اى، مَثَل هايى زده اى، كارهايى را به خودت نسبت داده اى و به وصف حكمت پرداخته اى، حال آن كه اهل آن نيستى؛ و تقوا را ياد آورده اى، در حالى كه با آن در ستيزى. از خواهش نَفْس پيروى كرده اى و آن، تو را از راه راست، رويگردان كرده و از طريق صواب، بازت گردانده است. تو دامنِ لذّتِ فتنه ها را فرا كشيده اى و به زيبايىِ دنيا گرفتار آمده اى، گويى ايمان ندارى كه روز رستاخيز مى آيد و باز همه در جايى گرد مى آيند. تاج بر نهادى، جامه خَز بر تن كردى، فرش ابريشمين گستردى و اين، شيوه امپراتوران روم و شاهان ايران است. آن گاه، اين نيز تو را بَس نيفتاد، چندان كه ـ خبر يافته ام ـ

امام على عليه السلامـ برگرفته نامه او به معاويه ـ: چه خواهى كرد آن هنگام كه پرده هاى دنيايى كه در آنى، از پيش رويت برداشته شود؛ دنيايى كه به آرايه هايش شادمان شده اى و با لذّتش فريفته گشته اى، تو را فرا خوانده و دعوتش را پذيرفته اى، پيشروَت گشته و تو [نيز]از او پيروى كرده اى، تو را فرمان داده و تو از وى فرمان بُرده اى؟ زود است كه نگاهدارنده اى تو را بر حالى نگه دارد كه هيچ نجات بخشى نتواند از آن رهايى ات دهد. پس، از اين امر (ادّعاى خلافت) دست بردار، خود را براى حسابرسى آماده ساز، براى آنچه بر تو فرود آمده (پيرى و مقدّمات مرگ)، دامنِ [آمادگى]به كمر زن و گوش خويش را بر گفتار گم راهان وا مگشا؛ و اگر چنين نكنى، تو را از [عواقب]غفلتى كه از خويش كرده اى، آگاه خواهم كرد. همانا تو در ناز و نعمت

وقعة صِفّينـ به نقل از ابراهيم بن اشتر ـ: معاويه، ابو اَعوَر سُلَمى را سوار بر اَسترى سپيد، روانه كرد. وى، قرآن بر سر، ميان دو صفِ عراقيان و شاميان به حركت درآمد، در حالى كه مى گفت: كتاب خدا ميان ما و شما داور است! پس معاويه براى على عليه السلام [چنين] پيام فرستاد: كار ميان ما و تو به درازا كشيد و هر يك از ما خود را در آنچه از ديگرى مى خواهد، بر حق مى داند، بى آن كه هيچ يك از ما به اطاعت از ديگرى تن دهد. افراد بسيار ميان ما كشته شدند و من بيم دارم كه آنچه در پيش است، سخت تر از گذشته باشد. به زودى، ما را در باب اين موضع، بازخواست خواهند كرد و در حقيقت، از كسى جز من و تو حسابرسى نخواهد شد. آيا تن مى دهى به كارى كه در آن براى ما و تو، زندگانى و حجّت و برائت باشد و امّت را سامان دهد، خون ها