حدیث دربارهنامه معاويه به امام
وقعة صفّين عن إبراهيم بن الأشتر:بَعَثَ مُعاوِيَةُ أبَا الأَعوَرِ السَّلَمِيَّ عَلى بِرذَونٍ أبيَضَ، فَسارَ بَينَ الصَّفَّينِ؛ صَفِّ أهلِ العِراقِ وصَفِّ أهلِ الشّامِ، وَالمُصحَفُ عَلى رَأسِهِ وهُوَ يَقولُ: كِتابُ اللّهِ بَينَنا وبَينَكُم. فَأَرسَلَ مُعاوِيَةُ إلى عَلِيٍّ: إنَّ الأَمرَ قَد طالَ بَينَنا وبَينَكَ، وكُلُّ واحِدٍ مِنّا يَرى أنَّهُ عَلَى الحَقِّ فيما يَطلُبُ مِن صاحِبِهِ، ولَن يُعطِيَ واحِدٌ مِنَّا الطّاعَةَ لِلآخَرِ، وقَد قُتِلَ فيما بَينَنا بَشَرٌ كَثيرٌ، وأنَا أتَخَوَّفُ أن يَكونَ ما بَقِيَ أشَدَّ مِمّا مَضى، وإنّا سَوفَ نُسأَلُ عَن ذلِكَ المَوطِنِ، ولا يُحاسَبُ بِهِ غَيري وغَيرُكَ، فَهَل لَكَ في أمرٍ لَنا ولَكَ فيهِ حَياةٌ وعُذرٌ وبَراءَةٌ، وصَلاحٌ لِلاُمَّةِ، وحَقنٌ لِلدِّماءِ، واُلفَةٌ لِلدّينِ، وذَهابٌ لِلضَّغائِنِ وَالفِتَنِ؛ أن يُحَكَّمَ بَينَنا وبَينَكَ حَكَمانِ رَضِيّانِ؛ أحدُهُما مِن أصحابي، وَالآخَرُ مِن أصحابِكَ؛ فَيَحكُمانِ بِما في كِتابِ اللّهِ بَينَنا؛ فَإِنَّهُ خَيرٌ لي ولَكَ، وأقطَعُ لِهذِهِ الفِتَنِ. فَاتَّقِ اللّهَ فيما دُعيتَ لَهُ، وَارضَ بِحُكمِ القُرآنِ إن كُنتَ مِن أهلِهِ. وَالسَّلامُ. ۱
وقعة صِفّينـ به نقل از ابراهيم بن اشتر ـ: معاويه، ابو اَعوَر سُلَمى را سوار بر اَسترى سپيد، روانه كرد. وى، قرآن بر سر، ميان دو صفِ عراقيان و شاميان به حركت درآمد، در حالى كه مى گفت: كتاب خدا ميان ما و شما داور است!
پس معاويه براى على عليه السلام [چنين] پيام فرستاد: كار ميان ما و تو به درازا كشيد و هر يك از ما خود را در آنچه از ديگرى مى خواهد، بر حق مى داند، بى آن كه هيچ يك از ما به اطاعت از ديگرى تن دهد. افراد بسيار ميان ما كشته شدند و من بيم دارم كه آنچه در پيش است، سخت تر از گذشته باشد. به زودى، ما را در باب اين موضع، بازخواست خواهند كرد و در حقيقت، از كسى جز من و تو حسابرسى نخواهد شد.
آيا تن مى دهى به كارى كه در آن براى ما و تو، زندگانى و حجّت و برائت باشد و امّت را سامان دهد، خون ها را پاس دارد، ميان ديندارانْ اُلفت برقرار سازد، و كينه ها و آشوب ها را از ميان ببرد؛ بدين سان كه ميان ما و تو دو داور مورد پسند، يكى از يارانم و يكى از يارانت باشند و بنا بر كتاب خدا ميان ما داورى كنند؟ پس آن براى من و تو بهتر است و اين آشوب ها را ريشه كن مى كند. در آنچه بدان فرا خوانده شده اى، خداى را بپرهيز و اگر اهلِ قرآنى، به حكم آن خشنود باش. والسّلام!
۱.وقعة صفّين: ص 493، بحار الأنوار: ج 32 ص 537؛ شرح نهج البلاغة: ج 2 ص 225 وفيه من «فأرسل معاوية.».