مهج الدعوات:از مولايمان امام حسين عليه السلام دعايى روايت شده كه به «دعاى جوانِ گرفتار به گناهش» معروف است و از گروهى روايت شده كه حديث را به امام حسين عليه السلام مى رسانند كه ايشان، چنين فرمود: من با [پدرم] على بن ابى طالب عليه السلام در طواف بودم. شبى ظلمانى و كم نور بود و طواف، خلوت بود و زائران در خواب و چشم ها فرو خفته بودند. در اين هنگام، صداى كمك خواهى پناهجو و جوياى رحمت را شنيد كه با آوايى غمناك و اندوهگين و دلى دردمند مى گفت: اى كه دعاى گرفتار در تاريكى ها را اجابت مى كنىاى گشاينده گرفتارى و بلا و بيمارى! ميهمانان تو در گِرد خانه [ى كعبه] خوابيدند و بيدار شدنددعا مى كنند و ـ اى برپا دارنده ـ چشم تو نخوابيد. به بخششت، گناهم را به من ببخشاى كه مردم در حرم به او اشاره مى

الاختصاصـ به نقل از اَوزاعى، درباره آنچه لقمان عليه السلام به پسرش گفت ـ: اى پسرم! زنان، چهار گروه اند: دو گروهشان صالح و دو گروهشان ملعون اند. يكى از آن دو گروه صالح، زنى است كه در ميان قوم خود، شريف و بزرگوار و در پيش خودش، رام و آرام است؛ زنى كه اگر چيزى به او داده شود، سپاس مى گزارد و اگر گرفتار شود، شكيبايى مى ورزد. اندك، در دستان او بسيار جلوه مى كند و در خانه اش درست كار است. دوم از گروه زنان صالح، زنى است كه بسيار مهربان و زاينده است؛ هميشه با شوهرش به نيكى رفتار مى كند. او مانند مادر مهربان، بر بزرگان قوم، محبّت و بر خردسالان، دلسوزى مى نمايد. فرزند شوهرش را دوست مى دارد؛ هر چند از زن ديگرى باشد. دارنده خوبى ها، مورد رضايت شوهر، و اصلاح كننده خود و خانواده و مال و فرزند است.

الاختصاصـ به نقل از اَوزاعى ـ: لقمان حكيم عليه السلام وقتى كه از سرزمين خود بيرون رفت، در موصل ـ كه به آن كومليس گفته مى شد ـ فرود آمد. وقتى كه در كارش در ماند و اندوهش شدّت گرفت و كسى هم نبود كه او را در انجام دادن كارش كمك كند، پسرش را به خانه برد و در را بر روى خود بست و او را پند داد و گفت: «پسرم! دنيا، درياى عميقى است كه انسان هاى بسيارى در آن هلاك شده اند. از عمل در آن، توشه بر گير، و كشتى اى را بر گير كه مسافر آن، پَروامندى از خدا باشد. سپس سوار بر كشتى، به اعماق دريا برو، تا نجات يابى، و من نگرانم كه نجات نيابى. پسرم! كشتى [نجات،]ايمان است، و بادبان آن توكّل، و ساكنان آن شكيبايى، و پاروهايش روزه و نماز و زكات. پسرم! هر كه بدون كشتى وارد دريا شود، غرق مى گردد. پسرم! سخن اندك بگو، و

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بى گمان، براى خداوند ـ تبارك و تعالى ـ، نود و نُه نام است؛ صد نام بِجز يكى. هر كس آنها را به شماره در آورَد، به بهشت در خواهد آمد. آنها اين نام هايند: اللّه (خداوندگار)، اِله (خدا)، واحد (يكتا)، احد (يگانه)، صمد (بى نياز)، ۷ اوّل (نخستين)، آخِر (واپسين)، سميع (شنوا)، بصير (بينا)، قدير (توانا)، قاهر (چيره)، علىّ (والا)، اعلى (برترين)، باقى (پاينده)، بديع (نوآور)، بارئ (آغازگر)، اكرم (گرامى ترين)، ظاهر (پيدا)، باطن (نهان)، حى (زنده)، حكيم (فرزانه)، عليم (دانا)، حليم (بردبار)، حفيظ (نگاهدار)، حق، حسيب (حسابگر)، حميد (ستوده)، حَفىّ (عنايتگر)، ربّ (پروردگار)، رحمان (بخشاينده)، رحيم (بخشنده)، ذارئ (آفريننده)، رزّاق (روزى رسان)، رقيب (مراقب)، رئوف، رائى (بيننده)،

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس با اين نام ها دعا كند، خداوند، دعايش را مستجاب مى كند. اين نام ها و دعا اين است: «به نام خداى بخشنده مهربان. بار خدايا! تويى خدا، تويى بخشنده، تويى مهربان، پادشاه، پاك، سلام، امين (/ امنيت دهنده)، عزّتمند، شكست ناپذير، جبّار، بزرگ منش، آغاز، انجام، آشكار، نهان، ستودنى، با مجد، آغاز كننده [ى آفرينش]، بازآفرين، دوستدار، گواه، ديرين (ازلى)، والا، باعظمت، دانا، راستگو، دلسوز، مهربان، قدردان، آمرزگار، پيروزمند، استواركار، نيرومند، استوار، مراقب، نگهبان، صاحب شُكوه و ارج، باعظمت، دانا، بى نياز، ولىّ، گشايشگر، مِهروَرز، جمع كننده، ۳ بسط دهنده، داد [گر]، وفاكننده، ولىّ، راست، آشكار، آفريننده، روزى دهنده، بخشنده، توبه پذير، پروردگار، وكيل، ريزبين، آگاه، شنوا،

البلد الأمين:«دعاى مجير (پناه دهنده)»، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله روايت شده [كه چنين است]: به نام خداوند مهرگستر مهربان. منزّهى تو، اى خداوند! والايى تو، اى بخشنده! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى مهربان! والايى تو، اى بزرگوار! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى فرمان روا! والايى تو، اى مالك! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى بى عيب! والايى تو، اى سلام! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى ايمنى بخش! والايى تو، اى حاكم بر همه چيز! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى شكست ناپذير! والايى تو، اى چيره! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى صاحب بزرگى! والايى تو، اى صاحب

المصباح، كفعمى:دعاى «جوشن كبير»، ۱۳ از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و در هر بخشى ده نام آمده است ۱۴ و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى اللّه، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى بر پا دارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابَرَنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!». سوم. «اى بهترينِ آمرزندگان، اى بهترينِ گشايندگان، اى بهترينِ ياوران، اى بهترينِ