وقعة صِفّينـ به نقل از عمر بن سعد ـ: آن گاه كه شاميان قرآن ها را بر نيزه ها برافراشتند و به داورىِ قرآن فرا خواندند، على عليه السلام گفت: «بندگان خدا! من سزاوارترم كه كتاب خدا را اجابت كنم؛ امّا معاويه و عمرو بن عاص و ابن ابى مُعَيط و حبيب بن مسلمه و ابن ابى سَرح نه اهل دين اند و نه قرآن. من بيش از شما با ايشان آشنايم و در كودكى و بزرگى با آنان معاشرت داشته ام. اينان، بدترينِ كودكان بوده اند و بدترينِ بزرگان اند! اين، گفتارى است حق كه از آن، قصد باطل شده است. به خدا سوگند، همانا آنان قرآن ها را از آن رو بر نيزه نكرده اند كه [شأنِ] آن را مى شناسند و به آن عمل مى كنند؛ بلكه اين، نيرنگ و عجز و فريب است. ساعتى، بازوان و جُمجمه هاتان را به من عاريت دهيد، كه حق به نقطه برخوردِ [نهايى با

امام باقر عليه السلام:آن گاه كـه امير مـؤمنـان عليه السلام از صـفّين باز مى گشت، به فرزندش حسن عليه السلام نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از پدرى كه در آستانه فناست، و چيرگى زمان را پذيراست، زندگى را پشت سر نهاده، به گردش روزگار گردن داده، نكوهنده اين جهان است، جاى گيرنده در سراهاى مردگان و فردا، كوچنده از آن؛ به فرزندى آرزومندِ آنچه به دست نايد، رونده راهِ كسى كه به جهان نيستى درآمده، آماج بيمارى ها، گروگان روزگار، در تيررسِ بلاها و خود، دنيا را گوش به فرمان؛ سوداگر [دنياى پُر] فريب است، وامدارِ مرگ ها، اسيرِ مرگ، هم سوگند اندوه ها، هم نشين غم ها، آماج آفت ها، زمين خورده شهوت ها، و جانشين مردگان! امّا بعد؛ همانا من از پشت كردنِ دنيا به خود و سركشى روزگار بر خويش و روى آوردن آخرت

الإرشادـ امام على عليه السلام در پاسخِ خوارج معترض به داورى، پيش از ورود به كوفه گفت ـ: «بار خدايا! اين، جايگاهى است كه هر كس در آن پيروز گردد، براى پيروزى در روز قيامت، سزاوارتر است؛ و هر كه به عيب آلوده شود يا خيانت ورزد، در رستخيز، كور و راه گم كرده تر خواهد بود. شما را به خدا سوگند مى دهم، آيا مى دانيد (به خاطر داريد) آن گاه كه قرآن ها را برافراشتند و گفتيد [دعوت]ايشان به كتاب خدا را اجابت مى كنيم، به شما گفتم: من بيش از شما، اينان را مى شناسم؛ آنان نه ياران دين اند و نه قرآن. من در خُردسالى و بزرگْ سالى با آنان معاشرت داشته ام و ايشان را شناخته ام. آنان، بدترين كودكان [بوده اند]و بدترينِ بزرگان اند. بر حق و راستىِ خويش به پيش رويد. اين قوم، اين قرآن ها را از سرِ نيرنگ و عجز و فريب،

تاريخ الطبرىـ به نقل از عمارة بن ربيعه، در بيان ماجراى خوارج ـ: على عليه السلام، زياد بن نضر را به سوى ايشان روانه كرد و گفت: «بنگر آنان بيشتر گِرد كدام يك از سَرانشان را گرفته اند». پس وى تأمّل كرد و به او خبر داد كه آنان، بيش از همه، پيرامون يزيد بن قيس گرد آمده اند. على عليه السلام، همراه گروهى، روان شد تا نزد ايشان رسيد و به خيمه يزيد بن قيس درآمد و در آن داخل شد و همان جا وضو ساخت و دو ركعت نماز گزارْد و حكومت اصفهان و رى را به او وا نهاد. سپس برون آمد تا نزد خوارج رسيد كه مشغول مذاكره با ابن عبّاس بودند و گفت: «سخن گفتن با ايشان را ادامه نده! خدايت رحمت كند؛ مگر تو را [از اين كار] نهى نكرده بودم؟». سپس سخن را آغاز كرد و پس از سپاس و ستايش خداى عز و جل گفت: «بار خدايا! اين،