شرح نهج البلاغة:عبد اللّه بن زبير با على عليه السلام دشمنى مى ورزيد و از وى بدگويى مى كرد و حرمت او را زير پا مى گذاشت. عمر بن شُبَّه، ابن كلبى، واقدى و ديگر سيره نگاران، روايت كرده اند كه او در ايّامى كه ادّعاى خلافت مى كرد، چهل جمعه نماز خواند و در اين چهل روز، بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود نفرستاد، و خود گفت: مرا از ياد كردن نام او باز نداشت، جز آن كه نام او، زمينه اى براى فخرفروشى ديگران مى شد. در روايت محمّد بن حبيب بغدادى و ابو عبيده مُعَمَّر بن مثنى آمده است كه خانواده اى بد داشت و چون نام پيامبر صلى الله عليه و آله برده مى شد، آنان سرهايشان را [به بى اعتنايى]تكان مى دادند. سعيد بن جُبَير آورده است كه عبد اللّه بن زبير به عبد اللّه بن عبّاس گفت: اين چه حديثى است كه از تو

شرح نهج البلاغة:استادمان، ابو جعفر اِسكافى ـ كه خدا رحمتش كند ـ از دوستداران واقعى على عليه السلام بود و در برتر دانستن وى پافشارى مى كرد. گر چه باور به برترى داشتن على عليه السلام، در بين همه همكيشان بغدادىِ ما (اهل سنّتْ) شايع بود؛ ولى ابو جعفر در اين باور، تندترينِ آنان از نظر سخن و بااخلاص ترين آنان از نظر اعتقاد بود. ابو جعفر آورده است كه: معاويه گروهى از صحابه و گروهى از تابعيان را به نقل اخبار ناشايست درباره على عليه السلام گمارد تا موجب طعن على عليه السلام و بيزارى جستن از وى گردد و براى آنان در اين كار، دست مزدى قرار داد كه موجب تشويق آنان به چنين كارهايى مى شد. آنان، آنچه را موجب خشنودى معاويه مى گشت، ساختند، از جمله آنان [از صحابه]: ابو هُرَيره، عمرو بن عاص، مغيرة بن شعبه؛ و

مثير الأحزان:ابو بكر بن عبد الرحمان بن حارث بن هشام، نزد حسين عليه السلام آمد و پيشنهاد كرد كه ايشان از تصميمى كه گرفته، در گذرد و در نيك خواهى براى ايشان، بسيار كوشيد و از رفتارى كه [كوفيان] با پدر و برادر او كرده بودند، ياد كرد. امام عليه السلام از او سپاس گزارى كرد و فرمود: «در رأى خود، انديشيده بودى! هر چه خدا بخواهد، همان مى شود». ابو بكر گفت: [شهادتِ] تو را به حساب خدا مى گذاريم. سپس ابو بكر بر حارث بن خالد بن عاص بن هشام مخزومى وارد شد، در حالى كه اين شعر را مى خواند: چه بسيار خيرخواهى مى بينى كه از گفته اش، نافرمانى مى شودو ناخيرخواهى كه نيكخواه شناخته مى شود. حارث گفت: ماجرا چيست؟ او آنچه را به حسين عليه السلام گفته بود، گزارش داد. حارث گفت: به خداى كعبه سوگند كه در

تذكرة الخواصّـ به نقل از واقدى ـ: هنگامى كه حسين عليه السلام وارد مكّه شد، يزيد به ابن عبّاس نوشت: «امّا بعد، پسرعمويت حسين، و دشمن خدا، فرزند زبير، از بيعت با من سر باز زده و به مكّه رفته اند و در صدد فتنه انگيزى اند و خود را در معرض نابودى نهاده اند. امّا پسر زبير، به راستى كه او به زودى، در گرداب نابودى وارد و كشته شمشير خواهد شد. و امّا در باره حسين، دوست دارم كه توبيخ او را به خاطر رفتارى كه از وى سر زده، به شما اهل بيت، واگذار كنم. شنيده ام كسانى از پيروان او از مردم عراق، با او نامه نگارى مى كنند و او هم به آنها نامه مى نويسد. به او وعده خلافت مى دهند و او را به آرزوى زمامدارى مى اندازند. شما از پيوند ميان من و خودتان و حرمت ها و خويشاوندى [مان]آگاهيد؛ ولى حسين، آن را گسسته و جدا

سيرة الأئمّة الاثنى عشر:از جمله كسانى كه دفن سر [حسين عليه السلام]را در دمشقْ محتمل تر مى دانند، ابن ابى دينارِ بَلاذُرى در تاريخش و نيز واقدى است. از اين عدّه، برخى مى گويند كه آن سر، در دروازه فَراديس، مدفون است و برخى بر اين باورند كه يزيد بن معاويه، آن را در قبر پدرش به خاك سپرده است. برخى هم ادّعا دارند كه در مسجد [اُمَوى]دفن شده است. در ديوار گِرد شهر هم گفته شده است. امّا پس از اين، به وسيله فاطميان، از دمشق، به عَسقَلان، منتقل شده و تا قرن پنجم هجرى در آن جا مانده است. از باورمندان به اين نظر، عثمان مَدوخ در كتابش، العدل الشاهد فى تحقيق المَشاهد است كه در آن، پس از يادكردِ اين مراحل، گفته است: دليل اين مطلب، آن است كه يكى از عالمان، جايى قديمى را، نزديكِ دروازه فَراديس، در نظر

شرح نهج البلاغةـ به نقل از واقدى ـ: خُبَيب بن يِساف، مردى دلير بود؛ ولى اسلام نمى آورد. هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله به سوى بدر حركت كرد، او و قيس بن محرّث ـ و به قولى، ابن حارث ـ كه بر آيين مردم خود بودند، نيز به راه افتادند و در [وادىِ]عقيق، به پيامبر خدا رسيدند. خبيب، غرق در آهن بود. پيامبر خدا او را از زير كلاهخُود شناخت و به سعد بن مُعاذ كه در كنارش حركت مى كرد، رو كرد و فرمود: «او خبيب بن يساف نيست؟». گفت: چرا. پس خبيب جلو آمد و تنگِ ناقه پيامبر خدا را گرفت. پيامبر صلى الله عليه و آله به او و قيس بن محرّث فرمود: «شما چرا آمده ايد؟». خبيب گفت: تو خواهرزاده ما و همسايه ما (در پناه ما) هستى و ما براى غنيمت آمده ايم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «كسى كه همدين ما نيست،