دشنامگويى به وى بر منبرها

المناقب، ابن مغازلىـ به نقل از ابو معاويه (هُشَيم بن بشير واسطى) ـ: در روزگار بنى اميّه، سخنرانانِ شام را در واسط ۳ ديدم.هر گاه كسى از مردمِ آن جا مى مُرد، سخنرانشان به حمد و ثناى خداوند مى پرداخت و سپس از على بن ابى طالب عليه السلام ياد مى كرد و او را دشنام مى گفت. يك روز كه كسى از مردم واسطْ مرده بود، در ميان آنان حضور يافتم. سخنرانشان برخاست و به حمد و ثناى خداوند پرداخت و آن گاه از على عليه السلام ياد كرد و وى را دشنام گفت. گاوى از راه رسيد و دو شاخش را روى دو پستان وى گذاشت و او را به ديوار چسباند و آن قدر فشار داد تا او را كُشت. سپس برگشت و راه خود را از چپ و راست بين مردم، باز كرد و به هيچ كسى حمله نكرد و آزار نرساند.

مُرُوج الذهب:يكى از مورّخان، يادآور شده است كه [او خود،] از مردى از بزرگان و انديشه وران و صاحب خِردانِ شام پرسيد: اين ابو ترابى كه پيشواى شما او را بر منبر لعن مى كند، كيست؟ وى گفت: فكر مى كنم دزدى از دزدهاى فتنه گر باشد!

الغاراتـ به نقل از واقدى ـ: عمر بن ثابت. سوار مى شد و در روستاهاى شام مى چرخيد و هر گاه وارد روستايى مى شد، مردم آن را جمع مى كرد و مى گفت: اى مردم! على بن ابى طالب، على بن ابى طالب، مردى منافق بود. او قصد داشت در شب عقبه، پيامبر خدا را [از مركبش]سرنگون كند. او را لعن كنيد!. مردم آن روستا نيز على عليه السلام را لعن مى كردند. سپس، وى به روستايى ديگر مى رفت و همين كار را انجام مى داد.