فرمان به دشنام گفتن به او و بيزارى جستن از وى

المناقب، ابن شهر آشوب:طبق آنچه نزد اهل علم، ثابت شده است، ريشه دشنام گفتن به وى اين است كه معاويه فرمان داد تا او را بر منبرها لعن كنند. ابن عبّاس در اين باره با معاويه حرف زد. معاويه گفت: هرگز! اين مربوط به دين است (!) و نمى شود آن را ترك كرد. آيا او نسبت به پيامبر خدا، متقلّب و نسبت به ابو بكر، بدگو و نسبت به عُمَر، سرزنشگر و نسبت به عثمان، خواركننده نبود؟! ابن عبّاس گفت: آيا على را بر منبرها دشنام مى گويى، در حالى كه وى آنها (منبرها)را با شمشير خود بر افراشت؟ معاويه گفت: اين كار را رها نخواهم كرد تا بزرگ ترها با آن بميرند و كوچك ترها با آن، بزرگ شوند.

الكامل فى التاريخ:در سال 41 هجرى، معاويه، مغيرة بن شعبه را بر كوفه گماشت. وقتى فرمان حكومت آن جا را به وى داد، وى را فرا خواند و به وى گفت: امّا بعد! تا به امروز، عصا به نام بردبار، بر زمين زده نشده بود. ۳ خداوند حكيم، تو را بى تعليم، كارآ ساخته است! مى خواستم چند چيز را به تو توصيه كنم؛ ولى به خاطر اعتماد به آگاهى ات، آنها را رها مى كنم؛ امّا نمى توانم يك توصيه را ترك كنم: بدگويى به على و نكوهش وى، رحمت فرستادن بر عثمان و استغفار براى وى، عيبگيرى از ياران على و تبعيد آنان، و ستايش از پيروان عثمان و نزديك سازى آنان به خويش را ترك نكن.

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از عبد اللّه بن ظالم ـ: مغيرة بن شعبه در سخنرانى خود، على عليه السلام را دشنام مى گفت و سخنرانان را وا مى داشت كه وى را دشنام بگويند.

أنساب الأشراف:معاويه، مغيرة بن شعبه را بر كوفه گمارد و وى نُه سال، فرمان روايى آن جا را به عهده داشت. او خوش رفتارترينِ مردم و آسايش جوترينِ آنان بود (!)، جز آن كه نكوهش على و بدگويى به وى را رها نكرد و عيبجويى از قاتلان عثمان و لعن فرستادن بر آنان را وا نگذاشت.

أنساب الأشراف:وليد بن عثمان بن عفّان، پسرى به نام عبد اللّه داشت كه اظهار خداشناسى مى كرد و على عليه السلام را نفرين مى نمود و مى گفت: على، دو جدّ من (عثمان و زبير) را كشت. مادر عبد اللّه، دختر زبير بن عوّام بود. او در شب عرفه، رو به هشام بن عبد الملك ـ كه بر منبر بود ـ برخاست و گفت: اى امير مؤمنان! امروز، روزى است كه خلفا لعن ابو تراب را در آن، مستحب مى شمرده اند. هشام گفت: اى عبد اللّه! ما براى دشنام گفتن و لعن كردن كسى به اين جا نيامده ايم.