المصباح كفعمى:مستحب است كه در روزهاى ماه رمضان، اين دعاها خوانده شوند، براى هر روز، از اوّل تا آخر ماه، دعايى جداگانه، در كتاب الذخيرة آمده كه ابن عبّاس از پيامبر صلى الله عليه و آله، چنين روايت كرده است: در روز اول مى گويى: «خداوندا! روزه مرا در اين روز، روزه روزه داران [واقعى]قرار بده و در آن، خطايم را ببخش ـ اى معبود جهانيان ـ و از من در گذر ـ اى بخشاينده مجرمان ـ!» تا هزار هزار حسنه داده شود. و در روز دوم [مى گويى]: «خداوندا! در اين روز، مرا به موجبات خرسندى ات نزديك گردان و مرا از خشم و كيفر خويش دور ساز و مرا در آن، توفيق خواندن آياتت عطا كن، به رحمتت، اى مهربان ترينِ مهربانان!» تا در برابر هر گامش در تمام عمرش، پاداش عبادت يك سال را، در حالى كه روزش را روزه و شبش را به عبادت

امام صادق عليه السلام:روزه دارى، تنها پرهيز از خوردن و آشاميدن نيست. روزه، شرطى دارد كه نيازمند مواظبت است تا كامل شود، و آن، سكوت درونى است. آيا نمى شنوى كه مريم، دختر عمران، گفت: «من براى خدا، روزه اى نذر كرده ام. پس، امروز با هيچ انسانى سخن نمى گويم» ، يعنى سكوت [مى كنم]. پس چون روزه گرفتيد، زبان هايتان را از دروغ نگه داريد، چشم هايتان را فرو بنديد، نزاع نكنيد، حسد نورزيد، غيبت نكنيد، ستيزه جويى نكنيد، دروغ نگوييد، آميزش نكنيد، ۳ با هم مخالفت نكنيد، به هم خشم نگيريد، يكديگر را ناسزا نگوييد و دشنام ندهيد، در عبادتْ سستى نكنيد، جدال نكنيد، به تفرقه نگراييد، ستم نكنيد، با هم با سفاهت (با دل تنگى) رفتار نكنيد، همديگر را نيازاريد، از ياد خداوند و نمازْ غافل نشويد، پيوسته سكوت و بردبارى و

تاريخ دمشقـ به نقل از ابن عبّاس ـ: زنان ناتوان اند كه فرزندى همچون امير مؤمنان على بن ابى طالب بياورند. خداى را سوگند، هيچ اميرى را همسنگِ او نديده ام و نشنيده ام. همانا او را در جنگ صِفّين ديدم كه بر سرش دستارى بود در دو سويش آويخته، چشمانش گويى خورشيدى بود بس پرفروغ! [و ديدم كه]بر سرِ گروهى ايستاده، ايشان را [به جنگ] بر مى انگيخت تا آن گاه كه به من رسيد كه در سويى از سپاه بودم. پس گفت: «اى گروه هاى مسلمان! پروا [ى خدا] را جامه خود سازيد، آواهاتان را فرو آوريد، لباس وقار بر تن بپوشيد، سرنيزه ها را در كار بگيريد، شمشيرها را پيش از بيرون كشيدن [از نيام] بجنبانيد، از چپ و راست نيزه بزنيد، با لبه تيز شمشير بجنگيد، شمشيرها را به گام ها و تيرها را به نيزه ها برسانيد، كه شما در محضر خدا و همراه

تاريخ الطبرىـ به نقل از زيد بن وهب ـ: على عليه السلام ديد كه افراد جناح راست سپاهش به جايگاه ها و صف هاى خود گريختند و از برابر افراد سپاه دشمن كه در برابرشان بودند، پراكنده گشتند، به گونه اى كه آنان را در قرارگاه ها و مراكز خويش زدند. چون چنين ديد، به سوى آنان روى كرد و وقتى نزدشان رسيد، گفت: «من بازگشت و هجوم و گريختنِ شما از آوردگاهتان را ديدم، در حالى كه سركشان جفاكار و بيابانگردان عربِ شامى شما را عقب مى راندند، حال آن كه شما از تبار اصيل عرب و برجستگانِ بزرگ و شب زنده داران تلاوت كننده قرآن و فرا خوانندگان به حق، در هنگامه گم راهىِ خطاكارانيد. اگر پس از آن پشت كردن، [ديگر بار] روى نمى كرديد و پس از آن گريز، [ديگر بار]هجوم نمى آورديد، همان كيفرى بر شما روا بود كه بر پشت كننده روز

امام صادق عليه السلام:هرگاه خواستى امير مؤمنان را زيارت كنى، هرجا كه برايت فراهم بود غسل كن و آن گاه كه قصد [زيارت و غسل] مى كنى، بگو: خدايا! تلاش مرا مورد سپاس و گناهم را بخشوده و عملم را پذيرفته قرار بده و مرا از لغزش ها و گناهان بشوى، دلم را از هر آفت، پاك كن، عمل مرا پاكيزه گردان، تلاشم را بپذير و آنچه را نزد توست، خيرى براى من قرار بده. خداوندا! مرا از توبه كنندگان قرار بده و مرا از پاكى جويان قرار بده، و حمدْ مخصوص پروردگار جهانيان است. سپس با آرامش و وقار، راه برو تا آن كه به درِ حرم برسى. پس بر درگاه بِايست و بگو: خداوندا! من تو را مى خواهم، تو هم مرا بخواه. با روى دل به سوى تو آمده ام، پس روى عنايتت را از من بر مگردان. من آهنگ تو را كرده ام، پس از من بپذير. اگر از من

المزار، شهيد اولـ در اعمال روز هفدهم ماه ربيع الأوّل ـ: روايت شده است كه امام صادق عليه السلام در اين روز، با اين زيارت، امير مؤمنان را زيارت كرد و آن را به محمّد بن مسلم ثقفى آموخت و فرمود: «هرگاه به بارگاه امير مؤمنانْ مشرّف شدى، براى زيارت غسل كن، تميزترين جامه هايت را بپوش و خود را خوش بو كن، آرامش و وقار داشته باش، و چون به باب السلام و درگاه حضرت رسيدى، رو به قبله بِايست و سى بار اللّه اكبر بگو و چنين بگو: سلام بر پيامبر خدا! سلام بر بهترين خلق خدا! سلام بر بشارت دهنده و بيم دهنده، چراغ روشنى بخش و رحمت و بركات خدا! سلام بر پاكيزه پاك! سلام بر نشانه درخشان! سلام بر يارى شده تأييد گشته! سلام بر ابو القاسم محمّد، و رحمت و بركات خدا بر او! سلام بر پيامبران فرستاده الهى و بندگان شايسته

امام على عليه السلامـ در وصف فرشتگان ـ: آن گاه، خداوند سبحان براى ساكن كردن در آسمان هايش و آباد ساختن بالاترين قسمت از ملكوتش، مخلوقاتى نو [و بى مانند]از فرشتگان را آفريد، و با آنان، شكاف هاى راه هاى گشاده آسمان ها را پُر كرد، و فاصله بين اجرام آسمانى را از آنان آكنده ساخت. در بين فراخناى شكاف ها، فرياد تسبيح گويىِ فرشتگان در فردوسِ بلندْجايگاه و در وراى پرده هاى حجاب و سراپرده هاى بزرگى، بلند است، و در پسِ اين فريادهاى كَر كننده گوش ها، پرتو نورى است كه ديدگان را، از رسيدن بِدانْ باز مى دارد. از اين رو، خيره بر جاى خويش مى مانند. آنان (فرشتگان) را در گونه هاى مختلف و در اندازه هاى گوناگون ايجاد كرد، «بال دارانى» كه بزرگى و ارجمندىِ او را تسبيح مى گويند. نه آنچه را در آفرينش از صنعت

امام على عليه السلامـ از سخن ايشان در هنگام تلاوت اين آيه: «و در آنها، هر بامداد و شامگاه، مردانى نيايش مى كنند كه نه تجارتى و نه داد و ستدى، آنان را از ياد خدا باز نمى دارد» » ـ: خداوندِ پاك و والا، ياد [خود] را جلا دهنده دل ها قرار داد، به طورى كه به سبب آن، دل هاى ناشنوا، شنوا، و دل هاى نابينا، بينا، و دل هاى سركش، رام مى شوند. خداوند ـ كه نعمت هايش گران سنگ است ـ، در هر برهه اى و در هر دوره اى، همواره بندگانى داشته كه با آنان، در ژرفاى انديشه شان نجوا كرده، و در اندرون خِردهايشان، با ايشان سخن گفته است و در نتيجه، نور بيدارى، در چشم و گوش و دل هاى آنان، فروزان گشته بوده است. [آنان]روزهاى خدا را [به مردم]يادآور مى شدند و از مقام او مى ترسانيدند، چونان راه نمايان در بيابان ها كه هر كس

امام صادق عليه السلام:هر كس در خانه اش نيكو وضو بگيرد و مويش را شانه كند و خود را خوش بو سازد، سپس از خانه اش با آرامش و وقار، خارج شود و از روى رغبت براى شركت در جماعت مسلمانان، به مصلّا برود، قدمى بر نمى دارد و بر زمين نمى گذارد، مگر آن كه حَسَنه اى برايش نوشته مى شود و گناهى از وى پاك مى گردد و درجه اى بالا برده مى شود. و هر گاه درون مسجد برود و بگويد «به نام خدا و با يارى جستن از خدا و بر دين پيامبر خدا، و از سوى خدا و به سوى خدا، و آنچه خدا بخواهد كه هيچ نيرويى جز نيروى خدا نيست. خداوندا! درهاى رحمت و آمرزشت را به رويم بگشا و درهاى ناخشنودى و خشمت را بر من فرو بند. خداوندا! آرامش و گشايش، از توست. خداوندا! روز و شبم به سوى تو در چرخش است و من، به اميد برخوردارى از رحمت و خشنودى تو، و

الكافى ـ به نقل از معاويه بن عمّار ـ:امام صادق عليه السلام فرمود: «هنگام ورود به مسجد الحرام، پابرهنه، با آرامش و وقار و فروتنى وارد شو كه هركس فروتن وارد شود، اگر خدا بخواهد، بخشيده مى گردد». گفتم: فروتنى چيست؟ فرمود: «آرامش است. با تكبّر، وارد آن مشو. پس هرگاه به درِ مسجد رسيدى، بِايست و بگو: سلام ما و رحمت و بركت هاى خدا بر تو، اى پيامبر! به نام خدا و با يارى خدا. و [من]از خدا [يم]و آنچه خدا بخواهد. سلام بر پيامبران و فرستادگان خدا! و سلام بر پيامبر خدا! و سلام بر ابراهيم! ستايش، خدا را كه پروردگار جهانيان است. پس هرگاه وارد مسجد شدى، دست به سوى آسمان بردار و رو به كعبه كن و بگو: خداوندا! من در اين جايگاه و در ابتداى مناسك حجّم، از تو مى خواهم كه توبه ام را قبول كنى و از خطاهايم

امام على عليه السلامـ از سخن ايشان در هنگام تلاوت اين آيه: «و در آنها، هر بامداد و شامگاه، مردانى نيايش مى كنند كه نه تجارتى و نه داد و ستدى، آنان را از ياد خدا باز نمى دارد» » ـ: خداوندِ پاك و والا، ياد [خود] را جلا دهنده دل ها قرار داد، به طورى كه به سبب آن، دل هاى ناشنوا، شنوا، و دل هاى نابينا، بينا، و دل هاى سركش، رام مى شوند. خداوند ـ كه نعمت هايش گران سنگ است ـ، در هر برهه اى و در هر دوره اى، همواره بندگانى داشته كه با آنان، در ژرفاى انديشه شان نجوا كرده، و در اندرون خِردهايشان، با ايشان سخن گفته است و در نتيجه، نور بيدارى، در چشم و گوش و دل هاى آنان، فروزان گشته بوده است. [آنان] روزهاى خدا را [به مردم] يادآور مى شدند و از مقام او مى ترسانيدند، چونان راه نمايان در بيابان ها كه هر كس