ابو على بن همّام گويدكه شيخ عمرى اين دعا را كه در غيبت قائم عليه السلامخوانده مى شود، بر او املا كرد و فرمان داد آن را بخواند: بار خدايا، خود را به من بشناسان؛ زيرا كه اگر تو خودت را به من نشناسانى، پيامبرت را نخواهم شناخت؛ بار خدايا، پيامبرت را به من بشناسان؛ زيرا كه اگر پيامبرت را به من نشناسانى، حجّت تو را نخواهم شناخت؛ بار خدايا، حجّت خود را به من بشناسان؛ چه اگر حجّتت را به من نشناسانى از [صراط] دينم منحرف خواهم شد. بار خدايا، مرا به مرگ جاهلى نميران و پس از آن كه هدايتم فرمودى، دلم را دستخوش انحراف مگردان، بار خدايا، همان گونه كه مرا به ولايت و دوستى كسى كه اطاعتش را بر من واجب فرمودى، يعنى زمامداران امر تو پس از رسولت ـ صلوات تو بر او و خاندانش ـ رهنمون شدى تا آن كه پيروى كردم از

الأمالى، مفيدـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: چون اميرمؤمنان از مدينه به سوى بيعت شكنان در بصره حركت كرد، در رَبَذه فرود آمد و چون از آن جا كوچ كرد، عبد اللّه بن خليفه طايى كه در قديد فرود آمده بود، او را ديد و اميرمؤمنان، او را نزد خود آورد. عبد اللّه به على عليه السلام گفت: ستايش، خدايى كه حق را به اهلش باز گردانْد و آن را در جايگاه خود نهاد؛ كسى را خوش بيايد يا نيايد. به خدا سوگند، محمّد صلى الله عليه و آله را نيز خوش نداشتند و با او دشمنى كردند و جنگيدند و خدا هم نيرنگشان را گريبانگيرِ خودشان كرد و سختىِ روزگار را بر آنان قرار داد. به خدا سوگند، همراه تو، در هر جا و به خاطر حفظ [سنّت] پيامبر خدا مى جنگيم. اميرمؤمنان به او ـ كه دوست و يار ايشان بود ـ خيرِ مقدم گفت و او را كنار

امام زين العابدينـ به نقل از امّ سلمه ـ: اين آيه (آيه تطهير) در خانه من و در روزى كه پيامبر خدا در خانه من بود، نازل شد. پيامبر صلى الله عليه و آله نزد من بود كه على، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام را فرا خواند. جبرئيل عليه السلام هم آمد. پيامبر صلى الله عليه و آله عباى فدكى را بر آنها گستراند و سپس فرمود: «بار خدايا! اينان، اهل بيت من هستند. بار خدايا! هر گونه پليدى را از آنها دور كن و كاملاً پاكشان گردان». جبرئيل عليه السلام گفت: اى محمّد! آيا من هم از شمايم؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «تو نيز از مايى، اى جبرئيل!». من گفتم: اى پيامبر خدا! من هم از اهل بيت تو هستم. و پيش رفتم تا در كنار آنها باشم. فرمود: «در جاى خود باش، اى امّ سلمه! تو بر خير هستى. تو از همسران پيامبر

امام صادق عليه السلام:گروهى از مردم بصره نزد من آمدند و درباره طلحه و زبير نظرم را پرسيدند، گفتم: آنان دو تن از سردمداران كفر هستند. على، صلوات اللّه عليه، در جنگ بصره، وقتى سواران خود را آرايش داد، به يارانش فرمود: در جنگ با اين قوم شتاب مكنيد تا ميان خود و خداوند متعال و آنان حجّت را تمام كنم. پس نزد آنان رفت و به بصريان فرمود: آيا فكر مى كنيد كه من در حكومت مرتكب ستمى شده ام؟ گفتند: نه. سپس نزد ياران خود برگشت و فرمود: خداوند در كتاب خود مى فرمايد: «اگر پس از پيمان بستن عهد و سوگندهاى خود را شكستند و در دين شما طعن زدند با سردمداران كفر قتال كنيد». پس، امير المؤمنين عليه السلام فرمود: سوگند به آن كه دانه را شكافت و مردمان را آفريد و محمّد صلى الله عليه و آله را به نبوّت برگزيد، اين آيه